Blog De Uitdaging – U (Immy Verdonschot)

Blog: De Uitdaging - U

Blog De Uitdaging – U door: Immy Verdonschot

Ongelooflijke verhalen: daar draait het om bij series met de letter u. Of het nu gaat om een dorpje dat wordt afgesloten door een koepel, een vrouw die na jaren eindelijk wordt bevrijd uit een cult en de wijde wereld verkent of om wat er nu ‘werkelijk’ achter de schermen gebeurt van een reality tv-show.

Under the Dome – “No one can leave”
Tja, wat kan ik over deze serie zeggen? Under the Dome is een Amerikaanse serie (scifi/mysterie/drama) die gebaseerd is op een boek van Stephen King en liep van 2013 tot 2015. Zelf had ik vanaf de trailer al mijn twijfels over de synopsis, maar ik herkende enkele gezichten (Britt Robertson – Life Unexpected, The Secret Cirle, Rachelle Lefevre – Twilight en natuurlijk Dean Norris – Breaking Bad) en een vriend van mij was geïnteresseerd dus we keken het samen.

Met moeite heb ik een seizoen volgehouden en de tweede heb ik dus ook totaal aan me voorbij laten gaan. Sowieso was het even wennen aan een mannelijke hoofdpersoon met de naam ‘Barbie’, maar daarnaast zit de serie vol plotfouten en onlogische keuzes. Meer ga ik er ook simpelweg niet over zeggen, want ik denk dat de compilatie ‘Under The Dome Top 25 Worst Plots and Moments’ al genoeg zegt (al moet je de spelfouten even negeren):

Unbreakable Kimmy Schmidt – “We’re different and you can’t break us!”
Alleen de naam is eigenlijk al geweldig: Kimmy Schmidt. Ik bedoel, het is gewoon leuk om het uit te spreken. Deze serie is maar weer het bewijs dat Netflix een onwijs divers en creatief team heeft zitten. Want Unbreakable Kimmy Schmidt is zowel idioot als ontzettend genieten. Het hoofdpersonage Kimmy is zo ongelooflijk optimistisch dat ze vol goede moed de wereld gaat verkennen, nadat ze bevrijd is uit een bunker – zij en de andere vrouwen die daar werden vastgehouden worden ook wel de ‘Indiana mole-women’ genoemd.

Het is haar vrolijke houding die zo ontzettend aanstekelijk werkt en die voor veel humor zorgt in de serie. Haar onverwachte reactie op de meest negatieve situaties zou misschien als een open deur kunnen worden gezien (net als in vele sitcoms wordt de draak gestoken met de status quo), maar de manier waarop Ellie Kemper het brengt is zo overtuigend dat je niet anders kan dan genieten. De hele serie is eigenlijk een viering van de uniekheid van het personage en van iedereen die zo’n uniek karakter heeft als dat van Kimmy (ok, misschien ook een tandje minder).

De makers van de serie hebben tevens redelijk wat kritiek op de huidige maatschappij. Dit weten ze iedere keer op een vermakelijke manier te brengen, namelijk met de verwondering van Kimmy die dan probeert uit te vogelen hoe de maatschappij en cultuur tegenwoordig werkt. Hoewel Kimmy’s personage echt een genot is, zijn de andere personages vooral op zichzelf gericht. Je moet dus ook een beetje van dat soort egoïstische humor houden of er in ieder geval tegenkunnen om echt te genieten van Unbreakable Kimmy Schmidt. Oh, en de theme van de serie is ook geweldig bedacht, maar daar kun je – mocht je gaan bingen – je toch behoorlijk aan gaan irriteren.

UnREAL – “It’s gonna be good tv, just trust me”
In één woord: ge-wel-dig! Als vrienden van mij om een tip vragen voor een serie van de laatste tijd, dan is dit mijn ‘go to’. UnREAL gaat over de productie van een reality tv-show zoals The Bachelor. In dit geval is het dan ook een Britse playboy die zijn imago moet verbeteren en verschillende dames die de ware proberen te vinden. Maar natuurlijk is de show niet het meest interessante: het gaat om de verhalen achter de schermen, waar non stop wordt gemanipuleerd om de beelden te krijgen die voor ‘good tv’ zorgen. Tegelijkertijd zie je hoe de producenten en andere werknemers van de show met de morele keuzes omgaan die ze tegenkomen in hun werk.

Wat kan je van deze serie verwachten? Drama to the max. Met een ijzersterke sterrencast die rauw acteerwerk niet schuwt, zal je nooit genoeg krijgen van deze serie. Er is een duidelijk contrast tussen de mooie fantasiewereld van de vrijgezel en het paradijs waarin alle vrouwen zich begeven, en de harde realiteit waar de producenten mee te maken hebben. Niet iedereen ziet er dan ook even perfect uit in deze serie, maar soms zijn ze een emotioneel wrak en dat is van hun gezicht (met uitgelopen make-up of gewoon make-up vrij) te lezen.

Moraliteit wordt de deur uitgeschopt, terwijl je ergens hoopt dat iemand nog een goed einde zal krijgen. Het ‘brute’ leven van een producent die de hele wereld moet zien te manipuleren en wat haar werk en keuzes met haar doen is de spil van de show. En dat is in één woord smullen. Shiri Appleby schittert als Rachel Goldberg die na een breakdown gedwongen wordt terug te komen, maar nog ontzettend met zichzelf in de knoop zit. Constance Zimmer is werkelijk waar een vrouw met ballen van ijzer. Zij speelt de uitvoerend producent Quinn King die zich als een ware powervrouw staande weet te houden in een mannenwereld. Maar zo zijn er nog meer geweldige rollen, als ook veel bekende gezichten: Freddie Stroma, Johanna Braddy, B.J. Britt, Ioan Gruffudd, Arielle Kebbel en Jeffrey Bowyer-Chapman. Ik kan eigenlijk niets anders zeggen dan ga dat kijken. Om de slogan uit de trailer te gebruiken: “Welcome to the world of bad people making good tv”.

En toen waren er nog maar vijf! Met alleen nog de V, W, X, Y en Z te gaan, komt het einde van mijn uitdagingsreeks echt in zicht. In mijn volgende blog zal ik het kort hebben over een vrouwelijke tienerdetective, vampiers en weerwolven als ook videogames.

Xoxo,

Immy.

Stephen King’s The Mist als TV-serie

the-mist-2007-poster

Stephen King’s The Mist wordt door Dimension Television naar het kleine scherm gebracht. Eerder werd dit verhaal uit het boek Dark Forces van King al verfilmd door Frank Darabont (The Walking Dead).

De synopsis van The Mist is als volgt:

Stephen King’s The Mist is a horror novella released in 1980 about a small town in Maine suddenly beset by an unnatural mist where lurk a nightmarish variety of unspeakable creatures and horrors. The cast of characters is comprised of small town residents trapped inside a supermarket as the mist outside threatens to engulf everything. As the residents are picked off one by one by the mist’s nightmarish monstrosities, dread and pressure mounts, letting loose personal demons that add to the threat already posed by the stygian horrors concealed by the mist.

De TV-serie zal inspiratie halen uit zowel de film als het boek. Producent Bob Weinstein had er het volgende over te zeggen:

“The terror and drama in Stephen King’s novella are so vast that we felt serialized television is the best place to explore them in greater depth. With this show, Christian has created a fascinating band of characters and a story with infinite scares.”

Bron: http://www.inquisitr.com/

Top 20 slechtste TV-series van 2015 (Kevin Plaatje)

filmstrip2door: Kevin Plaatje

Het is begin september, en dat betekent dat het televisieseizoen 2014-2015 er weer op zit. We kunnen nu een kijkje nemen naar de drama’s, komedies of andere genre tv-shows die ons wisten te vervelen, irriteren of die we gewoon regelrecht haten. Dus zonder teveel woorden vuil te maken; hier is mijn Top 20 Slechtste Tv-Shows van 2015!

Nieuwe map (2)u

20. Stalker (Seizoen 1) – Een goedkope herhalingsoefening van schrijver/bedenker Kevin Williamson om zijn versie van de populaire tv-serie Criminal Minds te willen maken. In de serie worden wekelijks voorspelbare zaken naar voren gebracht. Deze gaan over criminelen die je alleen lastig vallen van een afstandje, maar je niet vermoorden omdat dit niet zo’n type serie is. Stalker is gevuld met ééndimensionale personages, waaronder de detective met een drinkprobleem of de keiharde agente die ooit zelf te maken had met een stalker. Stalker is een herhaling van wat we al te vaak hebben gezien. Ook voelt het ouderwets aan in de hedendaagse tijd van social media.

stalker

19. Switched At Birth (Seizoen 3/4) – Misschien wel ABC Family’s meest belachelijke serie waarin twee meisjes tijdens hun geboorte per ongeluk werden verwisseld. In de tweede helft van het derde seizoen krijgen we te maken met een verkrachtingszaak die zo merkwaardig opgelost wordt dat je je afvraagt wat wel toegankelijk is voor een serie gericht op pubers. Je kan je ook afvragen waarom de makers hebben gekozen om het op zo een preutse televisienetwerk te vertellen. In seizoen vier proberen ze dit op te lossen door het hoofdpersonage Bay door een liefdescrisis te laten gaan met haar andere vriendje, wat opnieuw zorgt voor onevenwichtige plotwendingen die gewoon moeizaam worden om naar te kijken.

Switched-at-Birth-Wallpaper-switched-at-birth-32201560-1280-1024

18. Saturday Night Live (Seizoen 40) – De legendarische live-sketch serie presenteerde dit jaar zijn 40-jarige jubileum met een heus spektakel. Hierin keerden oude en nieuwe sterren eenmalig terug om een laatste buiging te maken, voordat de show aan het nieuwste seizoen zou beginnen. Helaas voor de kijker begon dit nieuwe seizoen met een flink aantal teleurstellende gasten, waaronder actrices Dakota Johnson, Cameron Diaz en Taraji P. Henson. Nog erger was de overduidelijke lak aan talent dat onder de terugkerende castleden zat. Komedianten Kate McKinnon en Bobby Moynihan werden zo vaak ingezet dat het overduidelijk werd dat SNL zeker moet gaan denken over de volgende tien jaar, en hoe ze dat nog kunnen overleven.

©2014/Mary Ellen Matthews/NBC

17. Hell On Wheels (Seizoen 5) – Ik noem dit ook wel graag ”AMC’s veiligheidsnet”. De serie lijkt constant te vergeten dat er een publiek kijkt die uit is op uitdagende verhalen over het wilde westen: confrontaties tussen cowboys en indianen. We willen geen afleveringen zien waarin het hoogtepunt een conversatie is over hoe een treinspoor gebouwd wordt. Na vier seizoenen had ik wel verwacht dat dit laatste hoofdstuk meer actie en spanning zou bevatten. In plaats daarvan moeten we weer genoegen nemen met nieuwe personages. Om ze te leren kennen hoef je geen moeite te doen, omdat ze uiteindelijk niet relevant zijn voor het plot over Cullen Bohannan en The Swede.

HOW-5A-1920x1471

16. Pretty Little Liars (Seizoen 6) – Opnieuw een ABC Family serie waarvan we kunnen zeggen dat deze”Jumped The Shark”, met de vraag wie de vervelende ‘A’ kan zijn die de meisjes al zo lang lastigvalt. Laten we het erop houden dat de conclusie je meer vragen geeft dan antwoorden. Maar het is ook belachelijk dat het al 6 seizoenen duurt om er achter te komen wie dit figuur nu eigenlijk was. Helaas krijgen we nog een extra seizoen, waarin we vijf jaar in de toekomst zijn gesprongen. De makers realiseerden zich waarschijnlijk dat de actrices er niet meer uitzagen als tieners, zodat ze dit nog even konden gaan uitmelken.

pll1

15. House Of Cards (Seizoen 3) – Als je me begin dit jaar zou hebben gevraagd of ik de briljante serie over Frank Underwood ooit op deze lijst zou zetten had ik je waarschijnlijk vreemd aangekeken. Maar helaas, het is de makers niet gelukt om de escapades van Frank als president even vermakelijk te maken als in de vorige twee seizoenen. Nou ligt dit zeker niet aan de sterke cast (Kevin Spacey is briljant zoals gewoonlijk) maar juist aan de schrijvers die het gewoon niet lukten de afleveringen even soepel vooruit te laten gaan. We kregen vergezochte verhaallijnen waarin Claire Underwood haar eigen politieke campagne start en Doug Stampers ontvoeringsklus nogal dood neervalt terwijl ze aan de gang zijn. Het is een dipje voor de populaire Netflix serie, welke hopelijk niet blijvend zal zijn.

house-of-cards

14. The Big Bang Theory (Seizoen 8) – ‘Nerds die grappig kunnen zijn is briljant!’… zeiden we 7 jaar geleden. Dit is inmiddels een vage herinnering. De extreem populaire serie over een groepje bevriende nerds  is tegenwoordig gedoemd door het gebruik van dezelfde personage gimmicks om het publiek tevreden te houden. Hoe vaak hebben we Sheldon Cooper het woord ”Bazinga” horen zeggen, of hoe vaak zien we hem 3 keer kloppen terwijl hij de naam van Penny roept. Het is vermoeiend. Ook wanneer de verhaallijnen van de personages nooit echt vooruit gaan, en de enige aflevering die werkt alleen werkt dankzij een sterke gastrol van Billy Bob Thornton. We hebben nog twee seizoenen voor de boeg, maar mijn hoop dat het beter zal worden is allang verdwenen.

ojP2isZpJRg.market_maxres

13. Orphan Black (Seizoen 3) – Het enige dat deze serie mee heeft is de ijzersterke rol van Tatiana Maslany, die dit jaar terecht een Emmy nominatie voor haar 6 rollen ontving. Maar helaas begint de serie af te nemen in kwaliteit. Het uitgerangeerde plot begint inmiddels zo versplinterd te worden dat je er amper een touw aan vast kan knopen. Voor je het weet gebeurt er iets wat alles opnieuw zal veranderen. Dit werkt misschien bij een soap, maar niet bij een sci-fi/drama serie die continuïteit moet volgen en alles beter moet uitwerken.

AA_orphanblack_thumbnail_s2_02_web

12. The Last Ship (Seizoen 2)Er valt bijzonder weinig te zeggen over deze serie, die samengevat kan worden in één woord: namelijk ”voorspelbaar”. Het kan gewoon niet genegeerd worden dat deze serie, geproduceerd door Michael Bay, duidelijk lak heeft aan intelligentie. Een simpel marineschip kan niet een hele epidemie bevechten, en vooral niet onder de leiding van Eric Dane, die hier misschien wel de meest houterige prestatie van het jaar aflevert.

lastshipcanren1-700x400

11. Happyish (Seizoen 1) – Begin 2014 overleed de briljante acteur Phillip Seymour Hoffman, die nog werkende was aan een tv-pilot voor Showtime. Door zijn dood werd de serie omgedoopt in een nieuw jasje, en werd komiek Steve Coogan gevraagd de rol op zich te nemen. Dit resulteerde helaas in de meest banale serie die ik in een hele lange tijd heb gezien. Er is niemand om hier aardig te vinden, en vooral niet Coogan. Hij komt over als een arrogante hufter die alle ellende verdient die hij na zich toetrekt. Gelukkig merkte het publiek dit ook op, omdat de show al snel geannuleerd werd na een paar afleveringen.

1029487_0_0_97_564x423

10. The Following (Seizoen 3) – Een typisch gevalletje van ”tegen een dood paard aan schoppen”, iets waar de makers van deze show nog veel van moeten leren. Het idee van een nieuwe seriemoordenaar in de show was veelbelovend, maar helaas was dit te vroeg juichen voor de fans. Die realiseerden zich dat de oude Joe Carroll nog steeds onderdeel zou uitmaken van het verhaal. Hebben de makers dan niks geleerd van Homeland? Teveel van het goede kan een negatief effect hebben. Het zorgde er voor dat deze eens overhypte seriemoordenaars drama met een hele zachte sisser afloopt en het werkelijk niemand wat kon schelen, waaronder mezelf niet.

index

9. The Brink (Seizoen 1) – Ik ben een groot fan van Jack Black en Tim Robbins, maar niet wanneer ze zichzelf belachelijk maken met pis- en poep-grappen in een zogenaamd slimme politieke satire van HBO. Dit was een teleurstelling die werkelijk uit het niets kwam. Het idee om grappen te maken ten kosten van een geloof kan blijkbaar zo flauw worden, dat er zelfs kots gebruikt wordt om een glimlach op je gezicht te toveren. Ik was na 3 afleveringen ook snel klaar met deze serie, en dat waren er drie te veel!

Nwd8FX6

8. Two and a Half Men (Seizoen 12) – Na twaalf lange jaren is er dan eindelijk een einde gekomen aan de sitcom, waarvan mensen al vier jaar roepen dat deze moest stoppen. Charlie Sheen was het kloppende hart van deze serie, en Ashton Kutcher wist dat te verzieken door simpelweg niet grappig te zijn. Maar wat dit seizoen tot een groot dieptepunt bracht, naast alle vergeten plotpunten en slechte grappen, was de valse belofte van een Charlie Sheen cameo die er nooit kwam. De finale voelde zo meer aan als een wrede inside joke.

pic_2965176

7. Between (Seizoen 1) – Netflix had dit jaar besloten series te maken vanuit andere landen, die op een wekelijkse basis uitgezonden worden. Between was er zo eentje, die regelrecht uit Canada kwam. Het ging over een groepje kinderen die moeten proberen te overleven nadat een epidemie iedereen boven de 21 heeft uitgeroeid. Probeer eens uit te zoeken wat er mis is met de synopsis voor deze serie, en je zult zien dat het probleem van de pilot nog erger was dan je ooit zou kunnen bedenken. Ik kan je verder niks vertellen over de serie. Dit is meer bedoeld als een waarschuwing om deze serie zo mogelijk te vermijden.

Between

6. True Detective (Seizoen 2) – In 2014 was het moeilijk te negeren dat wanneer je over tv-series sprak er ook gesproken zou worden over het eerste seizoen van True Detective. Het was briljante televisie, met een boeiend verhaal vol met goed uitgewerkte personages, de juiste donkere toon en een climax die je nog lang zou nablijven. Nou, neem alle positieve dingen van seizoen 1 en maak ze saai, depressief en regelrecht irritant, en je krijgt de mengelmoes dat seizoen 2 was. Van ééndimensionale personages tot een finale aflevering die misschien de boeken in zal gaan als de saaiste ooit. Het waren 8 afleveringen die misschien ambitieus waren, maar achteraf beter begraven konden worden.

TDBar640

5. Eye Candy (Seizoen 1) – Cyberstalken is een vervelend iets, dat hopelijk niemand overkomt. Maar wat ook niet had moeten gebeuren was MTV die besloot er een hipster tiener drama van te maken. In de hoofdrol zagen we voormalig Nickelodeon ster Victoria Justice, die als een soort amateur privédetective gekleed in leer onderzoek doet naar wie haar lastig liep viel. Veel mensen waren het met me eens, want deze verschrikking verdween snel van de buis.

eye-candy-season-1-2014_44191421379473

4. The Slap (Seizoen 1) – Wanneer je te maken hebt met een familiedrama denk je aan een sterfgeval in de familie. Je denkt niet aan een jongen die irritanter is dan een mug die toevallig een klap krijgt omdat hij bijna iemand fataal verwondt met een knuppel. Toch kregen we er een 8-delige miniseries over op NBC. De serie had een cast had waar je ‘u’ tegen kan zeggen, maar je had er uiteindelijk meer medelijden mee omdat ze zichzelf zo belachelijk maakten in hun rollen. De serie was altijd bedoeld om één seizoen te duren. Zelfs als de makers meer hadden willen produceren was dat waarschijnlijk niet gebeurd door alle negatieve reacties op het idiote concept.

the-slap

3. Sense8 (Seizoen 1) – Netflix gaat duidelijk de winnaar worden van slechtste TV-series in 2015. Bij de Netflix-serie Sense8 is het moeilijk uit te leggen wat het centrale probleem was, maar in het ambitieuze project van The Wachowskis zagen we het slechtste acteerwerk van het jaar. Het plot was zo onlogisch dat je een aflevering misschien wel 20 keer moet kijken om het te snappen, iets wat helemaal tegen de titel ingaat. Nu zullen sommige mensen de serie briljant vinden en meer diepgang kunnen vinden dan ik, maar voor mij was dit een gruwelijke ervaring. Hierbij distantieer ik mezelf officieel van The Wachowskis als getalenteerde filmmakers.

Sense8

2. Under The Dome (Seizoen 3) – Stephen King is een geweldige schrijver die duidelijk weet hoe hij aangrijpende boeken kan schrijven die miljoenen mensen lezen. Maar helaas zorgen die niet altijd voor goede tv-series. Dit werd pijnlijk duidelijk met Under The Dome, waarin een koepel over een dorpje viel.  Dit seizoen wist de kijker opnieuw te misleiden door te laten denken dat de groep uit de koepel kon komen, maar dat ze eigenlijk vastzaten in een cocon. Helaas gaf dit de makers redenen om weer een seizoen lang de personages in verschillende irritante dramatische situaties te brengen. Deze waren voorspelbaar en gewoon dom. Gelukkig heb ik vanuit betrouwbare bron gehoord dat dit ook meteen het laatste seizoen zal zijn van Under The Dome.

under-the-dome

1. Finding Carter (Seizoen 2) – Als je nog nooit eerder hebt gehoord van Finding Carter ben je één van de gelukkigen. Je hoefde namelijk dit verschrikkelijk tiener drama van MTV niet aan te zien. Van alle tv-series dit jaar wist deze mij tot wanhoop te drijven. De serie deed namelijk iets wat onvergetelijk is, namelijk zijn ziel verkopen aan de duivel. Wat ik hiermee bedoel is dat er een aflevering is waarin er letterlijk promotie wordt gemaakt voor een speelfilm die dezelfde week uitkwam in de Amerikaanse bioscopen. De makers hebben dus zo weinig vertrouwen in de serie dat ze letterlijk een hele aflevering schreven rondom die promotie. Het helpt niet dat de rest van de serie vol zit met scheve plotpunten, beroerd acteren, irritante personages en cliffhangers die op het laatste moment naar voren komen om er nog een extra seizoen aan te plakken. Voor deze redenen is dit de slechtste serie van 2015!

Cs2ikZC1UOE.market_maxres

Kevin Plaatje

Under the Dome eindigt dit seizoen

under-the-dome

Tv-zender CBS heeft besloten volgende maand een einde te maken aan de sci-fi televisieserie Under the Dome. Er zal dus geen vierde seizoen volgen. Dit is nog altijd langer dan dat de makers in eerste instantie hadden gehoopt. Oorspronkelijk zou het uit slechts één seizoen bestaan, maar dankzij hoge kijkcijfers werd de serie voor twee extra seizoenen verlengd.

De serie is gebaseerd op het gelijknamige roman van Stephen King. Het draait om de inwoners van het fictieve dorp Chester’s Mill, die vast komen te zitten binnen een mysterieus krachtveld. Voorzitter van CBS, Nina Tassler, suggereerde eerder al dat het krachtveld aan het einde van het derde seizoen zou verdwijnen. Nu liet ze meer weten over de finale.

“Two years ago, Under the Dome broke new ground in the summer and became an instant hit on CBS, as well as with viewers around the world, Dome’s event storytelling and multi-platform business model paved the way for more original summer programming with the successful rollouts of Extant and Zoo. We’re excited to present the final chapter in Chester’s Mill as the story comes full circle, with the Dome coming down as dramatically as it went up.”

Op 10 september zal de laatste aflevering van Under the Dome in première gaan.

Blog Vormen en genres van televisieseries (Glenn Abbink)

Vormen en genres van televisieseries

The Sopranos - Genres van televisieseries

Series, serialized, stand alone, episodisch, procedural…?

Televisieseries maken al enkele jaren een grote ontwikkeling door: Het zijn in feite kleine minifilms geworden. Ook zijn de budgetten van televisieseries de afgelopen jaren flink toegenomen. Maar wat betekent dit voor het format van series? In mijn omgeving hoor ik vaak de vraag wat nou het verschil is tussen series, serials, episodisch, etc. In mijn eerste blog zal ik daarom ingaan op de verschillende vormen en/of genres van de televisieserie.

Serials
Serials zijn televisieseries met een doorlopend narratief en waarbij het plot zich ontvouwt in de opvolgende aflevering (Lost, 24, Mad Men, Homeland, Breaking Bad e.a.). Deze series ontwikkelen vaak hun eigen mythologie. De meest ‘populaire’ vorm van een serial is de soapserie. Bij serials is de volgorde van de afleveringen van belang en deze volgen meestal een rechtlijnig verhaalboog. Deze overbruggen het hele seizoen of zelfs de gehele serie. Serials trachten vele elementen van het narratief verborgen te houden gedurende de eerste afleveringen en geven deze beetje bij beetje (lees: van aflevering tot aflevering) vrij. Zodoende trachten de makers de kijkers voor lange tijd te binden aan de serie. Hierdoor vertrouwen de series op ‘recaps’ aan het begin van een aflevering en eindigen deze op ‘cliffhangers’. Als gevolg hiervan ‘vragen’ de makers de kijker om elke week te kijken en geconcentreerd het plot en/of de rode draad te volgen. Lange tijd hebben televisiestations de serial proberen te vermijden op een prime time tijdslot, omdat het lastiger is deze in broadcast syndication te krijgen. Dit betekend zoveel als de verspreiding en verkopen van series aan andere landen.

Lost Season 6 - Genres van televisieseries

Het eerste decennium van de 21ste eeuw zag de opkomst en groeiende populariteit van de serials, te denken valt aan Alias, CSI, Fringe, Grey’s Anatomy, Six Feet Under, Heroes, Lost, Private Practice, The Shield, The Sopranos, Dexter, True Blood, 24, Ugly Betty en The Wire. Ze worden vaak gekwalificeerd als ‘Quality TV’ omdat de narratieve structuur, representaties van de personages en de esthetisch vormen meer complex en meer ontwikkeld zijn. De afgelopen paar jaar werd echter meer en meer aandacht geschonken aan vluchtige TV formats als reality TV, docudrama’s en documentaires. De serial liep daardoor vaak uit op een fiasco en werden veelal geannuleerd. Mijn persoonlijke voorkeur gaat echter toch uit naar deze vorm, omdat de ‘voldoening’ vele malen groter is dan bij episodische series, die snel kunnen gaan vervelen of in herhaling vallen. Laatstgenoemde hebben ook hun charme, maar serialized series bevatten meer spanning. Mijn kanttekening is echter dat een doorlopend narratief het beste werkt bij een dramaserie.

csi leaders - csi ny - Genres van televisieseries

Procedural of episodisch drama’s
De episodisch drama’s zijn veel meer geconcentreerd op alleenstaande afleveringen, welke iedere keer een verschillend autonoom plot hebben. Direct hieraan gelinkt is de procedural drama waarin het oplossen van misdaden in het middelpunt van belangstelling staat. Te denken valt aan series als Bones, Castle, CSI, House M.D., Law & Order en NCIS. Het gros hiervan bevat locaties als een laboratorium en conferentieruimte vol met hightech apparatuur, waarin het plot zich meestal ontvouwt. De ‘case-of-the-week’ structuur zorgt ervoor dat de kijker niet elke week hoeft te kijken om de serie te kunnen volgen. Het genre wordt vaak bekritiseerd omdat deze generiek, formulematig en minder personage gedreven is. Dit gezegd hebbende is het niet uitgesloten dat het episodische format geen overlap kan hebben met de serials.

Game of Thrones - Genres van televisieseries

The Serial is dead, long live…The serial
De serial wordt vaak op een hoop gegooid en het containerbegrip serialized televisie kan vele type formats omvatten. Ook series als The Sopranos, Mad Men, Breaking Bad Boardwalk Empire en Game of Thrones gebruikten lange verhaalbogen om dieper in personages en situaties te duiken. Het kritiek wat op deze series vaak geuit werd, is dat er in deze series niets gebeurd. Opvallend is echter wel dat HBO’s Games of Thrones en Breaking Bad de meest gedownloade series waren van 2013.

Fringe - Genres van televisieseries

Het serial genre zag in 2009 een afname in kijkers met de serie FlashForward, die net als eerder besproken de resolutie en de antwoorden lange tijd uitstelde. Net als de serie uit 2012 Alcatraz. Dit zijn slechts twee voorbeelden van serials die na het eerste seizoen werden geannuleerd. In 2008 zag men ook Fringe, een serie die in het eerste seizoen elke week een andere case had (procedural drama) en in de seizoenen die daarop volgden zich ontwikkelde tot een serialized drama met een eigen mythologie. De serie worstelde met de levensvatbaarheid, maar wist uiteindelijk vijf seizoenen vol te maken ondanks de gestage afname in kijkers. Hierna zag het televisielandschap een nieuw soort serie: de procedural met serial elementen. Denk hierbij aan recentelijke voorbeelden als The Blacklist, Sleepy Hollow, en Marvel’s Agents of S.H.I.E.L.D..

Under the Dome - Genres van televisieseries

De grootste zomerhit van 2013 was onverwacht Under the Dome, hetgeen de serial veranderde in een soort fast-food genre. Dit ‘andere model’ ontstond doordat de serie slechts 13 afleveringen kreeg, in plaats van de gebruikelijke 22/24. Daarnaast werd deze uitgezonden in de zomer en verdween weer tot de zomer erna. Niet enkel Under the Dome maakte gebruik van dit format, maar ook series als Hostages en Intelligence. Zullen we de komende jaren een sterke groei zien in dit het nieuwe format? Of toch niet? Is de standaard serial nog wel levensvatbaar? Laat me dit zeggen, het is opvallend dat jaren na begin van het serial tijdperk, wat begon met 24, dit jaar een ‘sequel’ op het programma staat: De miniserie 24: Live Another Day. Echter, in plaats van het gebruikelijke 24 uur format (24 afleveringen), beslaat de serie slechts 12 uur….

24 Live Another Day - Genres van televisieseries

That’s all for now,

Glenn Abbink