Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Z door: Immy Verdonschot

Daar is ‘ie dan: mijn laatste uitdagingsblog! Ok, ik heb er misschien een eeuwigheid over gedaan, maar laten we eerlijk zijn: het waren een hoop series. En we zijn nog niet helemaal klaar, want voor ik echt kan afsluiten, komen hier eerst nog de series met een ‘z’.

Een huis met alleen maar vrouwen
Ik weet nog goed dat we vroeger met de familie naar deze Nederlandse NCRV-serie keken: Zonder Ernst, een serie over een moeder (in het begin Trudy Labij, daarna Sjoukje Hooymaayer als Jet), waarvan haar moeder (Ellen Vogel als Fréderique) en dochter (Ellemijn Veldhuijzen van Zanten als Klaartje) weer bij haar komen wonen nadat manlief – Ernst – overleden is. Samen moeten ze wennen aan het zonder Ernst in huis en dat levert grappige situaties op. Zoals zoveel Nederlandse series is deze ook gebaseerd op een Engels origineel: After Henry. Een geweldige serie is het niet, maar leuk vond ik het zeker. Het is dan ook puur uit nostalgie dat ik deze nog even wilde bespreken.Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)

De gemaskerde man op het zwarte paard
Tja, als je series met een ‘z’ bespreekt, kun je natuurlijk niet anders dan bij Zorro uitkomen. Hoewel er meerdere series zijn geweest, zoals animatieseries en eentje uit de jaren vijftig, ben ik met die uit de jaren negentig opgegroeid. Ik kon me er eigenlijk niets meer van herinneren, dus moest toch echt even de intro opzoeken: deze bleek vooral lachwekkend, maar wel passend voor de 90’s. Ook deed het me best wel denken aan de stunts uit Pirates of the Caribbean. Veel stunts zoals zwaardgevechten, hangen aan lampen en rijden op paarden. Ook al weet ik dat ik vroeger de serie echt leuk vond, het is niet een serie die ik snel opnieuw zou kijken. De film met Antonio Banderas en Catherina Zeta-Jones heeft dan misschien meer kans.

Zusjes en zombies
Zo heel veel series zijn er niet met de laatste letter van het alfabet. Wel kwam ik er nog twee tegen: Zoey 101 – de serie met het zusje van Britney Spears – en Z Nation. Aangezien Zoey 101 echt een tienerserie (of zelfs jonger) is van Nickelodeon, met eenzelfde soort sfeer als iCarly en dergelijke, ga ik daar verder niet op in. Want heel eerlijk, dan weet je volgens mij al voldoende. De reden dat ik niet al te lang stil sta bij de SyFy-serie Z Nation is puur omdat ik echt geen fan ben van zombies. Met de hype van de afgelopen jaren is het echter niet vreemd dat er zoveel zombie-series zijn. Toch wilde ik deze even benoemen voor de zombiefans én vanwege DJ Qualls, die er ook een rol in speelt.

Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)Op safari
Als laatste sluit ik af met de Netflix-serie Zoo. Meer dan de trailer heb ik hiervan niet gezien, maar aangezien ik zelf 3,5 week op safari ga in Zuid-Afrika leek het me de perfecte manier om de blog mee te eindigen. Ik bedoel, de serie draait om gewelddadige dierenaanvallen op mensen die overal ter wereld plaatsvinden, waaronder op safari. Met een betere serie kun je het vliegtuig niet instappen toch? Daarnaast vind ik de trailer er geweldig uitzien, belooft het vol spanning te zitten, is de score – een aangepaste versie van ‘Born to be Wild’ – prachtig uitgekozen en bestaat de cast uit veelbelovende acteurs. Ik kan niet wachten om met deze serie te beginnen. Nou ja, misschien dat ik toch nog even wacht tot na mijn vakantie 😉 .

En zo komen we dan echt aan het einde van mijn uitdagingsblog. Je zou bijna vergeten waarom ik met de uitdaging begonnen ben, maar dat ben ik zeker niet. Ik hou me dus nog even in, maar daarna zal ik me weer volop uitleven in alles wat ik kan en mag zeggen in AL mijn blogs. Voor nu wil ik iedereen hartelijk bedanken voor het lezen van deze reeks en voor alle tips die ik ontvangen heb. Heb je nog ideeën voor een nieuwe uitdaging? Laat het maar horen, want wie weet dat ik over een tijdje wel weer een nieuwe zoek.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot) 1

Blog: De uitdaging – Y door: Immy Verdonschot

Het is bijna onwerkelijk dat ik na – wat zal het zijn? – ongeveer 2,5 jaar nog maar twee letters heb te gaan in mijn uitdaging. En dat betekent dat we alweer aangekomen zijn bij de ‘y’. Van een wat oudere serie over een gezin, tot twee recentere series waarbij de een gaat over een stel dat besluit een jonge meid aan de relatie toe te voegen en in de laatste serie een vrouw centraal staat die besluit te liegen over haar leeftijd en als twintiger door het leven gaat terwijl ze daadwerkelijk in de veertig is. Hier bespreek ik Yes, Dear, You Me Her en Younger.

Ja, schat
Kent iemand deze nog? Voor mij was het even graven, maar ik heb de serie weleens voorbij zien komen en met mijn familie gekeken. Aangezien ik al een behoorlijke tijd op mezelf woon, moet dat enkele jaren geleden zijn geweest. En ja hoor, de serie liep van 2000 tot 2006. Yes, Dear is een sitcom over twee jonge koppels: Greg, een succesvolle zakenman, en zijn vrouw Kim, een neurotische huismoeder, die net ouders zijn geworden. Het tweede koppel is haar zus, Christine, een moeder van twee, en diens man Jimmy. Dat stel woont in het gasthuis van Greg en hun ideeën over ouderschap zouden niet verder uit elkaar kunnen liggen.

Vaak bij dit soort sitcoms zijn de personages zo stereotypisch dat ik me er nooit lang mee kan vermaken. Vandaar dat ik de serie nooit volledig heb gezien. Een serie als deze doet je dan ook denken aan tal van andere zoals Still Standing en According to Jim en biedt weinig nieuws. Misschien dat ik er nu – qua leeftijd – meer van zou genieten dan toen, aangezien ik dit jaar tante ben geworden.

You Me Her - Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot)

Een polyamoreuze relatie
Vanaf de trailer is het principe van You Me Her eigenlijk al een vreemd concept. Het begint namelijk met een koppel dat wat relatieproblemen heeft en daarom besluit de echtgenoot een escort in te huren. Wanneer zijn vrouw erachter komt, wil ze weten wie het is en besluit zij ook een afspraak met de jonge meid, Izzy, te maken. Tot ieders verbazing vinden ze alle drie elkaar leuk en (spoiler) aan het einde van seizoen besluiten ze de poging van een ‘throuple’ te wagen. Het lastige is echter dat het lijkt alsof de makers van de serie niet echt weten hoe ze daarna verder moeten. Want hoe zit een relatie met zijn drieën nu in elkaar? En hoe geaccepteerd is het eigenlijk?

Er komen gedurende de serie vele problemen naar boven, maar het is vooral de onzekerheid van de man, Jack, die voor frustratie zorgt. Dit neemt niet weg dat de serie wat leuke momenten heeft, maar echt een goede serie kan ik het niet noemen. De enige reden dat ik na de eerste aflevering verder keek, was omdat ik de actrice die Emma speelde – de vrouw uit de relatie – ergens van herkende en niet wist waarvan (dit bleek Rachel Blanchard, uit de serie Clueless). Uiteindelijk was ik al zover dat ik de serie afkeek. Daarna was ik benieuwd hoe het in hemelsnaam verder zou kunnen gaan. Helaas stelt het tweede seizoen alleen maar teleur, met problemen en frustraties op een soort identiteitscrisis.

Younger - Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot)

Een tweede kans…op jong zijn
Van de serie Younger heb ik alleen nog de trailer gezien. Maar aangezien ik vroeger wel altijd kon genieten van het werk van Hilary Duff, staat deze serie nog op mijn (veel te lange) lijst. De serie gaat over veertiger Liza die in een club wordt aangezien voor 26. Aangezien ze maar niet aan de bak kan komen en ze blijkbaar toch voor jonger door kan gaan, besluit ze het erop te wagen. Maar ja, wanneer ze die baan eenmaal heeft, moet ze het natuurlijk wel volhouden.

Op basis van de trailer lijkt de serie me al leuk. Niet alleen weten de makers twee doelgroepen te combineren – die twintigers en veertigers – , waardoor hun dagelijkse ‘problemen’ beiden kunnen worden belicht en het verschil des te duidelijker wordt. Ook speelt het in op de hedendaagse cultuur, de social media die daarbij hoort, en het leeftijdsverschil wat ook daar van belang is. Kortom: het lijkt mij een vermakelijke serie die ik zeker wel een kans wil geven.

En BAM! Dat was alweer blog 25 van mijn uitdaging 😀 Dat betekent dat ik alleen nog de laatste letter van het alfabet heb te gaan. Hoewel augustus een erg drukke maand lijkt te worden, ga ik mijn uiterste best doen om dan mijn blog over series met een ‘z’ te schrijven. Tot dan!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – X (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – X (Immy Verdonschot)Blog: De uitdaging – X (Immy Verdonschot)

Zo heel veel series zijn er niet met een ‘x’, maar voor deze blog heb ik er toch drie gevonden waar ik in ieder geval iets over kan zeggen. Daarbij moet ik wel meteen bekennen dat ik geen van de series in zijn volledigheid heb gezien. Mijn blog is dus op basis van de enkele afleveringen, al staan ze alle drie op mijn lijst om ooit nog af te kijken.

Blog: De uitdaging – X (Immy Verdonschot)

Het x-duo
Ergens had iedereen deze serie wel kunnen verwachten toch? The X-files is een serie uit 1993 die maar liefst negen seizoenen doorliep. Twee FBI-agenten, Mulder en Scully, gaan iedere aflevering op onderzoek uit naar iets wat paranormaal lijkt. De een gelooft dat er zoiets bestaat als het paranormale, de ander is sceptisch en wil alles met wetenschap oplossen.

Volgens mij is het inmiddels alweer 1,5 jaar geleden dat ik aan deze serie begon en ik ben gekomen tot de eerste paar afleveringen van seizoen twee. Dit heeft deels te maken met het feit dat de verhaallijnen nu nogal traag zijn – je moet dus echt de rust ervoor nemen – en het er niet allemaal even gelikt uitziet. Dat kan natuurlijk ook niet, want de serie is zo’n 25 jaar geleden gemaakt (oh my god!). Waar ik echter geen genoeg van krijg, zijn die credits en de theme. Want als er iets een goed beeld geeft van wat je kan verwachten bij een serie, dan zijn het wel de credits van The X-files.

Dat de serie een groot succes was, blijkt niet alleen uit de vele seizoenen, maar ook uit de films die zijn gemaakt en het tiende seizoen dat afgelopen jaar uitkwam. Hoewel ik het nog niet gezien heb, heb ik niet echt lovende reacties gehoord. Iets wat overigens ook over de serie als geheel wordt gezegd. Zo is er een rode draad en het zou eigenlijk al voldoende zijn om alleen die te kijken. Veel afleveringen zouden meer als ‘opvulling’ aanvoelen. Wie nog meer geïnteresseerd is kan daarom het beste advies vragen aan de fans – liefkozend ‘X-philes’ genaamd – hoe ze het beste de serie kunnen kijken. Want een serie van inmiddels tien seizoenen is veel te uitgebreid om in een enkele blog te bespreken.

Girlpower in de tijd van Hercules
Blog: De uitdaging – X (Immy Verdonschot) Xena

Nog een oude serie die helaas haar glans heeft verloren is Xena: Warrior Princess. De serie met Lucy Lawless en Renee O’Connor in de hoofdrol vertelt het verhaal van Xena, een strijder afkomstig uit Bulgarije die verlossing zoekt voor haar zonden en die geholpen wordt door Gabrielle. De serie was een spin-off van de serie Hercules: The Legendary Journeys (ken je deze nog? Daar was Xena een vijandige warlord) en liep van 1995 tot 2001. Ook bij deze serie is sprake van een reboot.

Een van de redenen waarom de serie zo aansloeg was omdat een strijdkrachtig vrouw de protagonist van de serie is. Ze was grappig en kon rake klappen uitdelen. Iets wat niet heel vaak voorkwam in die tijd. Daarnaast speelde de subtext een rol voor de lesbische gemeenschap: Gabrielle en Xena trokken namelijk altijd met elkaar op en gedurende de serie was dit dan ook de eeuwige vraag: speelt er meer dan vriendschap of niet? Lawless liet uiteindelijk in 2003 in een interview weten dat zij vond dat de meiden zo goed als getrouwd waren. Nog een reden van het succes was omdat de serie meta was: de vierde muur werd voortdurend doorbroken en de serie creëerde zijn eigen mythologie, terwijl de draak werd gestoken met de fanbase (net als Supernatural later zou gaan doen). Het mag dan dus wel een campy serie zijn, het blijft een serie waar ik best nog eens wat meer van zou willen zien (sowieso de musical-aflevering die er blijkbaar is).

Wat betreft de reboot kwam dit nieuws naar buiten in 2015. Lawless had echter al snel getweet dat het over een gerucht zou gaan, maar niet veel later werd het toch bevestigd door NBC. Javier Grillo-Marxuach was door hen bekend gemaakt als schrijver en producent. Helaas voor de Xena-fans is het laatste nieuws uit april 2017 dat Grillo-Marxuach het project verlaten heeft vanwege creatieve verschillen. Of de reboot er nog gaat komen is dus maar de vraag.

Spionnen tijdens Tweede Wereldoorlog
Blog: De uitdaging – X (Immy Verdonschot)

Een korte mention gaat nog naar de serie X Company: een serie die vijf rekruten volgt uit Canada tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij moeten weten binnen te dringen in de hoogste ranken van de Duitsers en daarbij komen ze voor een hoop gevaarlijke situaties te staan. Het derde seizoen moet nog uitkomen, al is al wel bekend dat dat seizoen de laatste zal zijn.

Dat waren alweer de drie series die ik kon vinden. Natuurlijk had ik ook nog X-men kunnen bespreken, maar voor nu laat ik het hierbij. En zo komt het einde van mijn uitdaging alweer langzaam dichterbij. Tot bij de ‘y’!

Xoxo,

Immy

Blog: De uitdaging – W (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – W (Immy Verdonschot)Blog: De uitdaging – W door Immy Verdonschot

Daar ben ik weer! Mijn uitdaging loopt nog even door en we zijn bij een wel heel vermakelijke letter gekomen al zeg ik het zelf: van het bijzondere Westworld van HBO tot aan de kleine SyFy-series als Warehouse 13 en Wynonna Earp. In deze blog bespreek ik maar liefst vijf series waar ikzelf ontzettend van genoten heb.  

De Earpers
Ik begin met een serie die ik afgelopen jaar ontdekte (thanks Twitterfriends!). Wynonna Earp, een Amerikaans-Canadese western horrorserie, is gebaseerd op een comic book en gaat over een afstammeling van Wyatt Earp: Wynonna, die is uitverkoren om met het pistool van haar voorvader demonen (al zijn het eigenlijk een soort van zombies) terug naar de hel te sturen. Wynonna is daarin een soort antiheldin met slechte manieren. Daarnaast is ze nogal klungelig omdat het allemaal nieuw voor haar is.

Vanaf het eerste moment ben ik verkocht aan deze serie. De serie bestaat uit een geweldige cast die heerlijke personages spelen met verschillende sterke vrouwenrollen. Genres worden vermakelijk gecombineerd: het wilde westen, revolverhelden, zombies en ook behoorlijk wat humor. Je merkt wel dat het een SyFy-serie is, in de zin dat de effecten hier en daar wat beter kunnen en helaas vervalt het einde van het eerste seizoen een beetje in clichés en mindere verhaallijnen. Toch maakt dat de serie er niet minder om en ben ik heel benieuwd wat het nieuwe seizoen gaat brengen.

Een nieuwe familie heksen
Wie mijn blogs al een tijdje leest, weet dat ik ook Charmed-fan ben. Na die serie duurde het echter lange tijd voor een opvolger kwam. Natuurlijk had je Eastwick (met niemand minder dan Ashley Benson uit Pretty Little Liars), maar die serie bleek al snel een wat kitsch-achtige uitstraling te hebben. In 2013 volgde Witches of East End: een serie over twee generaties vrouwen – beide zussen – met magische krachten. Deze serie is eigenlijk op geen enkele manier te vergelijken met Charmed: het is veel donkerder, gaat verder en heeft veel meer backstory. Toch is het een van de weinige series die zich echt op heksen richt en ze niet slechts een van de randpersonages zijn.

Met een geweldige cast (bestaande uit onder andere Mädchen Amick – bekend uit Twin Peaks, Gilmore Girls en inmiddels Riverdale – als ook Jenna Dewan Tatum – Step Up, Supergirl – en Julia Ormond) en ook nog eens goede gastacteurs was de serie zeker vermakelijk. Helaas waren de verhaallijnen niet altijd even creatief of origineel, maar het was wel spannend. Dit weerhield de zender er echter niet van om de serie na twee seizoenen te annuleren.

‘World of endless wonder’
Voor iemand die van cultuur en geschiedenis houdt, is Warehouse 13 volop genieten. Een geheim team gaat namelijk iedere week op zoek naar artefacten waar zoveel betekenis en/of lading bij zit dat het een bepaalde kracht heeft gekregen. Neem bijvoorbeeld de typmachine van Sylvia Plath of Jimi Hendrix zijn gitaar. Het artefact krijgt daardoor effect op mensen en dat maakt dit team weer onschadelijk. Volg je het nog?

De serie bezit een hoog sciencefiction-gehalte en dat maakt het juist zo leuk. Zo komt menig bekend figuur uit de geschiedenis voorbij, zoals onder andere H.G. Wells. En ook hier is weer een goede cast samengesteld met uiteenlopende personages die allen wel een geeky eigenschap hebben. Met vijf seizoen een heerlijke guilty pleasure serie, waarvan ze op tijd wisten dat het einde eraan zat te komen en het dus ook mooi hebben kunnen afronden.

Blog: De uitdaging – W (Immy Verdonschot)De charme van Neal Caffrey
Ik zou deze serie nooit gekeken hebben als een vriendin van mij niet een gigantische crush op Matt Bomer had: jawel, ik heb het over White Collar. De serie waar een witteboordencrimineel een deal sluit met de FBI om samen te werken, zodat hij niet in de gevangenis hoeft te zitten. De serie is een en al charme, wat voornamelijk komt door hoofdpersonage Neal Caffrey (gespeeld door Matt Bomer), en een hoop slimmigheid. De hoofdcast voelt meteen als een familie aan door de aandoenlijke personages en de leuke grappen die ze om elkaar kunnen maken. Verder deed de serie mij vooral denken aan Leverage: iedere aflevering is er weer een zaak die uitgezocht moet worden, waar op het einde pas duidelijk wordt hoe de vork nu daadwerkelijk in de steel zit. En het goede is dat dit gedurende de zes seizoenen steeds verder wordt uitgebouwd en iedere keer interessant blijft.

Het wilde westen
Als dit niet een van de beste series is van het afgelopen jaar, dan weet ik niet: Westworld. De serie zat prachtig in elkaar, al was het soms wat langdradig. Zonder al te veel weg te geven, kan ik eigenlijk alleen zeggen dat het een ingenieus concept is, waarbij rijke mensen betalen om in een andere wereld te leven. De serie neemt rustig de tijd om zijn verhaal te vertellen en ziet er ook nog eens geweldig uit. Vanaf aflevering een is het al duidelijk dat er behoorlijk wat grenzen zijn die overschreden kunnen worden, maar het verhaal is ijzersterk. Westworld is een must-see en een visueel spektakel.

Op mijn lijst
Twee series die nog zeker op mijn (veel te lange) lijst staan, zijn de series Wentworth en When We Rise. De eerste is een Australische dramaserie die zich afspeelt in een vrouwengevangenis. De serie kwam in 2013 uit en jaar later hadden we ook in Nederland een eigen bewerking, namelijk Celblok H. Veel weet ik er niet van, behalve dat sommige vrienden de serie aangeraden hebben.

Dan is er nog de nieuwe miniserie die dit jaar uitkwam: When We Rise. Met verschillende namen waar ik al een tijd niets meer van gehoord heb (Whoopi Goldberg, Mary-Louise Parker, Rachel Griffiths en Guy Pearce) en een veelbelovend verhaal over de homobeweging die opkwam in Amerika in de zeventiger jaren, begint de serie bij de rellen in Stonewall 1969. Zoals gezegd staat de serie op mijn watchlist, maar alleen de trailer maakte me al erg benieuwd.

Tot zover alweer de 23ste uitdagingsblog, met nog maar drie te gaan. Deze was weer wat aan de lange kant met maar liefst zeven series om bij stil te staan. Aangezien de volgende letter de ‘x’ is, zal die blog wel weer wat korter zijn. Tot dan!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – V (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – V (Immy Verdonschot)

Blog De uitdaging – V door: Immy Verdonschot

Het is al enige tijd geleden dat ik mijn laatste uitdagingsblog heb geschreven. Zo blijkt dat de laatste loodjes toch wat langzaam gaan, maar die laatste letters komen er zeker aan. Zo is dit keer de beurt aan series met een ‘V’. En dat bleken er niet zo heel veel te zijn.

Veronica…Mars!
Ik kan niet anders dan beginnen met een van mijn favoriete series ooit: Veronica Mars. De show die Kristen Bell haar start gaf als tienerdetective in een wereld vol rijkeluiskinderen. Niet alleen is de serie heel slim, en gaat deze uit van slimme kijkers, maar de season arcs zijn zo grijpend dat je niet anders kan dan bingen. Let echter wel: in het laatste seizoen, seizoen drie, wilde de zender nieuw publiek trekken en dus werden de season arcs veranderd in drie korte arcs… Dit kwam niet echt goed uit de verf en slechts twee van die verhaallijnen zijn echt sterk. Oh, en ik had sowieso een aflevering of vijf nodig om er echt goed in te komen. De serie eindigt ook nog eens met een open einde, maar gelukkig is daar dankzij het Kickstarter project een film achteraangekomen.De redenen waarom je de serie moet zien? Geweldige verhaallijnen, vermakelijke personages – vooral het sarcasme van Veronica zelf is een en al genot – als ook een idioot goede cast met heerlijke gastacteurs. En omdat iedereen deze serie eigenlijk gezien moet hebben, zal ik hem bij vrienden blijven aansmeren. Zo ook komend weekend, wanneer ik met twee vriendinnen van werk de serie weer verder ga bingen (het eerste weekend haalden we het tot aflevering 14). Serieus: gaat dat zien!

Gamen maar!
Volgens mij was het op advies van een vriendin, als ook het feit dat ik wist dat Johanna Braddy erin speelt, dat ik begon met kijken van Video Game High School (ofwel VGHS). Een serie die op Netflix en YouTube staat, want geloof of het of niet maar deze serie begon als een webserie. Het speelt zich af in de nabije toekomst waar goede gamers worden gescout voor een opleiding en BrianD weet binnen te komen. Alle videogame-genres komen voorbij en dat is precies wat het zo vermakelijk maakt. Niet alleen de manier waarop het eruit ziet (al moet je wel echt in gedachten houden dat het hier om een webserie gaat), maar ook omdat je in de gamewereld terecht komt.

Daarnaast is het ook een doorsnee tienerserie, met de veel voorkomende schoolproblemen als ook romances en bullies – in dit geval ‘the Law’ – die het leven van de ‘nerds’ dwars kunnen zitten. Mocht je geen gamer zijn, dan is het interessant om op deze manier de gamewereld te beleven en een kijkje te krijgen in de verschillende genres die er zijn. Daarnaast is het genieten van alle personages. In totaal is de serie al meer dan 150 miljoen keer bekeken op online platformen, wat niet heel vreemd is aangezien seizoen een negen afleveringen heeft van 10-22 minuten, seizoen 2 zes van 30-44 en seizoen 3 zes afleveringen van 37-66 minuten (de laatste is de allerlaatste als ik het me goed herinner). Mocht je dus nog een bingeserie voor in het weekend zoeken, dan is dit een prima aanrader.

Het regent doden…
Toen The Vampire Diaries begon was ik er lyrisch over. Niet alleen was het een spannende vampierserie, maar ze hadden ook hun eigen mythologie en gingen supersnel door hun verhaallijnen heen. Daarmee bedoel ik dat ze niet zoals bij veel drama’s een verhaallijn uitrekken over een half of heel seizoen, maar in The Vampire Diaries duurde het slechts een aflevering of drie/vier en dan gingen ze alweer verder. Oh en een van mijn favoriete momenten is wanneer Stefan Elena een eerste editie van ‘Wuthering Heights’ geeft, want dat is namelijk mijn lievelingsboek allertijden… Maar goed, ze gingen al snel de fout in.Blog: De uitdaging – V (Immy Verdonschot)De snelheid bleek namelijk een zwaktepunt. Want niet alleen gingen ze sneller dan normaal door alle (gewone – lees: eerder gedane) verhaallijnen, ook betekende dit dat sneller dan ergens anders doden vielen. Waarvan de meesten ook weer in no time terugkwamen. Mijn grootste probleem met de serie is dan ook dat een ‘mensenleven’ niets meer uitmaakte, want iedereen had meer dan negen levens. En ohja, dat geldt trouwens niet voor de volwassenen. Deze bleven vooral dood, dus je had vooral met wezen te maken. Verder kwamen alle vaste prikken voorbij: heksen, vampiers, weerwolven… noem het maar op. Kortom, na een seizoen of vier, vijf had ik er echt genoeg van toen personages voor de zoveelste keer doodgingen en ben ik ermee gekapt. Inmiddels is de laatste aflevering volgens mij al opgenomen en ik twijfel of ik die misschien toch nog een kans ga geven.

Waar ik trouwens wel weer goede dingen over hoor, is de spin-off: The Originals. Deze wil ik ook nog wel een kans geven, aangezien daar blijkbaar de beste personages in terug komen. Dus wie weet.

Twee andere series waar ik eventueel nog over wilde schrijven, waren Van Helsing en Vinyl. Met Van Helsing ben ik al begonnen, maar daar ben ik niet echt over te spreken, aangezien het vooral een zombie-versie is. En dat spreekt me toch niet zo aan. Vinyl staat nog steeds op mijn lijstje, dus wie weet dat ik daar ooit tijd voor vrijmaak. Tot zover mijn blog over series met de ‘V’, nog maar vier te gaan!

Xoxo,

Immy.

Blog De Uitdaging – U (Immy Verdonschot)

Blog: De Uitdaging - U

Blog De Uitdaging – U door: Immy Verdonschot

Ongelooflijke verhalen: daar draait het om bij series met de letter u. Of het nu gaat om een dorpje dat wordt afgesloten door een koepel, een vrouw die na jaren eindelijk wordt bevrijd uit een cult en de wijde wereld verkent of om wat er nu ‘werkelijk’ achter de schermen gebeurt van een reality tv-show.

Under the Dome – “No one can leave”
Tja, wat kan ik over deze serie zeggen? Under the Dome is een Amerikaanse serie (scifi/mysterie/drama) die gebaseerd is op een boek van Stephen King en liep van 2013 tot 2015. Zelf had ik vanaf de trailer al mijn twijfels over de synopsis, maar ik herkende enkele gezichten (Britt Robertson – Life Unexpected, The Secret Cirle, Rachelle Lefevre – Twilight en natuurlijk Dean Norris – Breaking Bad) en een vriend van mij was geïnteresseerd dus we keken het samen.

Met moeite heb ik een seizoen volgehouden en de tweede heb ik dus ook totaal aan me voorbij laten gaan. Sowieso was het even wennen aan een mannelijke hoofdpersoon met de naam ‘Barbie’, maar daarnaast zit de serie vol plotfouten en onlogische keuzes. Meer ga ik er ook simpelweg niet over zeggen, want ik denk dat de compilatie ‘Under The Dome Top 25 Worst Plots and Moments’ al genoeg zegt (al moet je de spelfouten even negeren):

Unbreakable Kimmy Schmidt – “We’re different and you can’t break us!”
Alleen de naam is eigenlijk al geweldig: Kimmy Schmidt. Ik bedoel, het is gewoon leuk om het uit te spreken. Deze serie is maar weer het bewijs dat Netflix een onwijs divers en creatief team heeft zitten. Want Unbreakable Kimmy Schmidt is zowel idioot als ontzettend genieten. Het hoofdpersonage Kimmy is zo ongelooflijk optimistisch dat ze vol goede moed de wereld gaat verkennen, nadat ze bevrijd is uit een bunker – zij en de andere vrouwen die daar werden vastgehouden worden ook wel de ‘Indiana mole-women’ genoemd.

Het is haar vrolijke houding die zo ontzettend aanstekelijk werkt en die voor veel humor zorgt in de serie. Haar onverwachte reactie op de meest negatieve situaties zou misschien als een open deur kunnen worden gezien (net als in vele sitcoms wordt de draak gestoken met de status quo), maar de manier waarop Ellie Kemper het brengt is zo overtuigend dat je niet anders kan dan genieten. De hele serie is eigenlijk een viering van de uniekheid van het personage en van iedereen die zo’n uniek karakter heeft als dat van Kimmy (ok, misschien ook een tandje minder).

De makers van de serie hebben tevens redelijk wat kritiek op de huidige maatschappij. Dit weten ze iedere keer op een vermakelijke manier te brengen, namelijk met de verwondering van Kimmy die dan probeert uit te vogelen hoe de maatschappij en cultuur tegenwoordig werkt. Hoewel Kimmy’s personage echt een genot is, zijn de andere personages vooral op zichzelf gericht. Je moet dus ook een beetje van dat soort egoïstische humor houden of er in ieder geval tegenkunnen om echt te genieten van Unbreakable Kimmy Schmidt. Oh, en de theme van de serie is ook geweldig bedacht, maar daar kun je – mocht je gaan bingen – je toch behoorlijk aan gaan irriteren.

UnREAL – “It’s gonna be good tv, just trust me”
In één woord: ge-wel-dig! Als vrienden van mij om een tip vragen voor een serie van de laatste tijd, dan is dit mijn ‘go to’. UnREAL gaat over de productie van een reality tv-show zoals The Bachelor. In dit geval is het dan ook een Britse playboy die zijn imago moet verbeteren en verschillende dames die de ware proberen te vinden. Maar natuurlijk is de show niet het meest interessante: het gaat om de verhalen achter de schermen, waar non stop wordt gemanipuleerd om de beelden te krijgen die voor ‘good tv’ zorgen. Tegelijkertijd zie je hoe de producenten en andere werknemers van de show met de morele keuzes omgaan die ze tegenkomen in hun werk.

Wat kan je van deze serie verwachten? Drama to the max. Met een ijzersterke sterrencast die rauw acteerwerk niet schuwt, zal je nooit genoeg krijgen van deze serie. Er is een duidelijk contrast tussen de mooie fantasiewereld van de vrijgezel en het paradijs waarin alle vrouwen zich begeven, en de harde realiteit waar de producenten mee te maken hebben. Niet iedereen ziet er dan ook even perfect uit in deze serie, maar soms zijn ze een emotioneel wrak en dat is van hun gezicht (met uitgelopen make-up of gewoon make-up vrij) te lezen.

Moraliteit wordt de deur uitgeschopt, terwijl je ergens hoopt dat iemand nog een goed einde zal krijgen. Het ‘brute’ leven van een producent die de hele wereld moet zien te manipuleren en wat haar werk en keuzes met haar doen is de spil van de show. En dat is in één woord smullen. Shiri Appleby schittert als Rachel Goldberg die na een breakdown gedwongen wordt terug te komen, maar nog ontzettend met zichzelf in de knoop zit. Constance Zimmer is werkelijk waar een vrouw met ballen van ijzer. Zij speelt de uitvoerend producent Quinn King die zich als een ware powervrouw staande weet te houden in een mannenwereld. Maar zo zijn er nog meer geweldige rollen, als ook veel bekende gezichten: Freddie Stroma, Johanna Braddy, B.J. Britt, Ioan Gruffudd, Arielle Kebbel en Jeffrey Bowyer-Chapman. Ik kan eigenlijk niets anders zeggen dan ga dat kijken. Om de slogan uit de trailer te gebruiken: “Welcome to the world of bad people making good tv”.

En toen waren er nog maar vijf! Met alleen nog de V, W, X, Y en Z te gaan, komt het einde van mijn uitdagingsreeks echt in zicht. In mijn volgende blog zal ik het kort hebben over een vrouwelijke tienerdetective, vampiers en weerwolven als ook videogames.

Xoxo,

Immy.

Blog: De Uitdaging – T (Immy Verdonschot)

filmstrip uitdaging-t

 

door: Immy Verdonschot

In eerste instantie had ik maar twee series opgeschreven: de klassieker Twin Peaks en een kleinere serie met een sindsdien bekend geworden acteur, namelijk Tru Calling. Net als met iedere blog scrollde ik echter even door mijn lijst van nog te kijken series en zo wist ik de lijst binnen no time aan te vullen.

De uitdaging-t

Damn fine cup of coffee
Zoals je de dag begint met een goed kop koffie, moest ik wel beginnen met Twin Peaks. Al drink ik dan weer geen koffie, maar dat terzijde. Het was tijdens mijn studie dat ik keer op keer Twin Peaks voorbij zag komen in mijn theorieboeken en we zelfs wat fragmenten hebben moeten kijken tijdens college. Pas enkele jaren geleden – toen een van mijn huisgenootjes de dvd-box had gekocht – heb ik in no-time de hele serie eindelijk gezien. En ook al komt de serie uit 1990, de serie houdt nog steeds stand. Dit heeft vooral te maken met het soms wat bizarre verhaal, waardoor het toch niet helemaal in de ‘gewone wereld’ thuis hoort.

De uitdaging – T (Immy Verdonschot) 1

Met Twin Peaks raak je verzeild in een andere wereld, waar een charismatische Speciale FBI-agent (gespeeld door Kyle MacLachlan) in het kleine plaatsje Twin Peaks de moord op tiener Laura Palmer moet zien te ontrafelen. Het blijkt een wereld vol intriges en unieke personages zoals je ze alleen in het werk van David Lynch tegen kan komen. Helaas was het tweede seizoen lang niet zo sterk als het eerst en werd de laatste aflevering in 1991 al uitgezonden. Sindsdien zijn er echter nog verschillende films gemaakt (welke ik nog steeds moet zien) en is er een vervolg in de maak. Heb je de serie nog niet gezien, dan is dit wel een van de klassieke aanraders. De hoeveelheid bekende gezichten is daarnaast een mooie bonus.

Groundhog Day… om mensen te redden
Het zal je maar gebeuren: je beleeft een dag, maar wanneer je wakker wordt krijg je dat sterke déjà vu gevoel aangezien je deze opnieuw meemaakt. Het doel is natuurlijk om uit te vogelen waarom, zodat je weer gewoon verder kan gaan met je leven. In het geval van Tru Davies (gespeeld door Eliza Dushku), een 22-jarige medische student met een baantje in het mortuarium, blijkt haar taak het voorkomen van een moord te zijn. Verschillende mensen die namelijk op haar tafel komen te liggen worden namelijk ‘wakker’, waarna zij hun leven moet zien te ontrafelen en de moord moet zien te voorkomen. Een beetje iZombie dus, alleen dan zonder de zombies en een mogelijkheid om niet alleen een moord op te lossen, maar deze juist te voorkomen.

De uitdaging – T (Immy Verdonschot) 2

Ik geef toe dat het vooral in het begin van de serie een leuke gimmick is, maar dat de basis niet sterk genoeg is voor een langlopende serie. Daarom was het ook niet verrassend dat deze serie na twee seizoenen al werd geannuleerd. Wel jammer, want het tweede seizoen leek net een diepere laag te krijgen met Jason Priestley die als tegenhanger werd ingezet. Het tweede seizoen kwam na slechts zes (!) afleveringen al ten einde zonder ook maar iets af te ronden. Een reden om het wellicht toch eens te kijken? In totaal zijn het maar 26 afleveringen, dus je hebt het zo gezien. En je krijgt Zach Galifianakis te zien voor hij bekend werd met The Hangover.


Vampiers en wolven
Als je van bovennatuurlijke series houdt, dan zijn er nog wat series waar je niet aan voorbij kan gaan: True Blood en Teen Wolf. Ook over True Blood hoorde ik wel eens wat tijdens mijn studie, aangezien ook deze serie een sterke fanbase had en er zelfs ‘bloed’ (bloedsinasappelsap) werd verkocht zoals het in de serie gebeurt. Zo vreemd is dat overigens niet, want HBO zat achter deze serie en zij weten hoe je merchandise in moet zetten. Van wat ik van de serie weet is het gebaseerd op een boekenreeks en gaat het om vampiers en mensen die prima met elkaar hebben leren samen te leven in het plaatse Bon Temps. Na zeven seizoenen en tachtig afleveringen kwam de serie tot een einde. Vanwege de voornamelijk positieve recensies en gewonnen prijzen staat deze serie dan ook nog steeds op mijn lijstje.

Afgelopen maand is het zesde seizoen van Teen Wolf van start gegaan: een serie die losjes is gebaseerd op de film uit 1985 met dezelfde titel, waar een tiener – Scott McCall – gebeten wordt door een weerwolf en daarmee moet leren omgaan in zijn adolescente leven en de invloed die het heeft op zijn vrienden. Het is een van de meest succesvolle series van MTV en de verhaallijn vormt natuurlijk een mooie metafoor voor de veranderingen die tieners doormaken. Ook deze serie heb ik nog niet gezien, aangezien ik merk dat Young Adult series me toch steeds minder kunnen boeien. Al ben ik wel nog benieuwd naar de rol van Colton Haynes voor ik hem leerde kennen in Arrow.

De rest

Natuurlijk zijn er nog meer dan genoeg series om op te noemen en te bespreken. Zoals Torchwood, de spin-off van Dr. Who met niemand minder dan John Barrowman in de hoofdrol, of Time After Time en Transparent. De enige serie waar ik hier echter nog aandacht aan ga besteden is spiksplinternieuw: This Is Us met onder andere Mandy Moore en Milo Ventimiglia. In deze serie volg je een groep mensen die dezelfde verjaardag delen. Zo verwacht de ene familie een drieling, is er een knappe acteur die klaar is met zijn eigen levensstijl en een handelaar die op zoek is naar zijn vader. Veel van de serie weet ik niet, alleen dat de trailer al miljoenen keren bekeken was voordat er ook maar een aflevering was uitgezonden. Sindsdien heeft de serie vooral lof gekregen vanwege het sterke acteerwerk en het goede plot. Meerdere sites vergelijken de serie daarom met Parenthood, een serie waarvan vorig jaar de laatste aflevering werd uitgezonden, en zien dit als een goed alternatief.

Tot zover de series met een t. Aangezien we een drukke maand ingaan zal de volgende uitdagingsblog even op zich laten wachten, maar 2017 zal in ieder geval het jaar zijn waarin ik mijn uitdaging voltooi: Nog maar zes blogs te gaan!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – S (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – S door: Immy Verdonschot

Het was me weer een opgave: er zijn gewoon teveel leuke series om te bespreken met de letter ‘s’. Veel titels zijn niet door de selectie gekomen. Zo moest Sherlock het uiteindelijk afleggen tot de hype van de laatste maanden Stranger Things. Een geweldige serie waar ik dan ook meteen mee aftrap.

uitdaging

Vreemde dingen
Zodra de serie Stranger Things online kwam, was het een hype. Binnen een maand had vrijwel iedereen die Netflix had de serie gezien, althans zo leek het. Ikzelf was wat later van de partij, maar toen ik eenmaal begon was ik verkocht. De serie vertelt het verhaal van een jonge vriendengroep (rond de twaalf jaar) waarvan er één vermist raakt. Niet alleen de alleenstaande moeder en haar andere zoon beginnen een zoektocht – met behulp van de sheriff – maar ook de jongens gaan op pad. Ze worden bijgestaan door een mysterieus meisje die amper praat, maar een sterke aanwezigheid heeft en om een of andere reden meer weet van de bizarre omstandigheden. Meer wil ik niet vrijgeven over het verhaal, omdat eigenlijk iedereen het gewoon zelf moet zien.

In plaats van een trailer, geef ik dan ook alleen de opening credits hier weer. Deze geven namelijk al perfect de sfeer en setting neer van de gehele serie. Hiermee weet je eigenlijk alles al wat je moeten weten van de serie: het kan op een geweldige manier de spanning opbouwen, neemt rustig de tijd om het verhaal te vertellen en maakt gebruik van een heerlijk eighties gevoel met het neonlicht.

Powervrouwen Lena Headey en Summer Glau
Als je nog op zoek bent naar een serie met sterke vrouwenrollen dan moet je Terminator: The Sarah Connor Chronicles zeker een kans geven. De serie liep helaas maar twee seizoenen, maar weet goed gebruik te maken van de bestaande wereld van Terminator. Nee, geen Arnie in deze serie, maar wel iemand die we nu beter kennen als Cersei: Lena Headey. Zij speelt de ijzersterke rol van Sarah Connor, in films eerder gespeeld door Linda Hamilton en ook wel een van de sterkste vrouwenrollen genoemd. Dat geldt overigens niet alleen voor haar, maar ook voor de rol van Summer Glau. Zij speelt robot Cameron en doet dit werkelijk formidabel. Met haar uitdrukkingsloze blikken en krachtige uitstraling, ook al is ze een kleine en tengere meid, zal je versteld doen staan.

Maar het zijn niet alleen de acteurs en actrices waarom de serie de moeite waard is. Voor iedereen die is opgegroeid met Terminator-films biedt de serie een mooie extra laag. Het vertelt de verhalen die de films achterwege laten en tonen ook verschillende keren flashbacks over Sarah’s periode in een inrichting. Belangrijker is misschien dat in plaats van volop actie – wat er zeker ten overvloede in zit – de technische kant meer aandacht krijgt, als ook de impact op de levens van de personages. Zo is er meer ruimte voor karakterontwikkeling en dus verdieping ten opzichte van de films. Mocht je nou helemaal niets met de films hebben, dan kan deze serie je wellicht overhalen. De serie bevat genoeg intrige, actie, sterke verhaallijnen als ook de benodigde drama en zelfs romantiek in een mogelijk post-apocalyptische wereld. Het enige nadeel is dat de meeste effecten er wat gedateerd uit zien.

Nog meer heksen
Eerder heb ik het natuurlijk al over Charmed gehad, dus het is niet vreemd dat ik meerdere series met heksen heb gekeken. Eén daarvan was vroeger Sabrina the Teenage Witch – nee, niet de tekenfilmserie uit de zeventiger jaren – met Melissa Joan Hart (tegenwoordig vooral bekend van Melissa & Joey). Deze tiener wordt opgevoed door haar twee tantes en op haar zestiende verjaardag komt ze erachter dat ze een heks is. Deze serie moet vooral in zijn tijd worden geplaatst, aangezien alle verhaallijnen erg verouderd zijn en dat geldt al helemaal voor de effecten. Zo heeft Sabrina een pratende kat, die nooit echt overtuigend – doch vermakelijk – is geweest. Dit neemt overigens niet weg dat je met de serie kon lachen. Hoe het uiteindelijk afliep zou ik niet weten. Ik keek de serie vooral toen ik nog op de middelbare school zat, en meer wanneer het toevallig op tv was. Wel begreep ik dat er wat castwissels zijn geweest en de serie heeft zelfs tot een serie geleid. Toch wilde ik de serie even meenemen, omdat het ook weer zo’n heerlijk nostalgische 90’s serie is.

Dan is er nog The Secret Circle. Net als zoveel series tegenwoordig (The Vampire Diaries, Pretty Little Liars, The Shannara Chronicles, Shadowhunters) is deze gebaseerd op een boekenreeks en is het een Young Adult verhaal. Ook heeft de serie wat weg van de film The Craft, aangezien het om een nieuwe meid in de klas gaat en ze al snel bij een heksengroep terecht komt. Samen met deze groep ontdekken ze meer over hun krachten, maar ook over hun ouders. Die blijken namelijk ook krachten te bezitten en hebben hun eigen plannen in de magische wereld. Verder is het vooral tienerdrama, vol romantiek, actie, geheimen, achterdocht en familieproblemen in een groep die bestaat uit uiteenlopende personages, zodat iedereen zich wel met iemand kan identificeren. Wie van dit soort tienerseries houdt zal dan ook veel bekende gezichten kunnen zien: Britt Robertson (Life Unexpected en Under the Dome), Thomas Dekker (Terminator: The Sarah Connor Chronicles), Phoebe Tonkin (The Vampire Diaries & The Originals), Shelley Hennig (Teen Wolf) en Richard Harmon (The 100 en Continuum). Ben je dus benieuwd naar hun vroege werk, dan kan de serie je een leuk kijkje geven. Heel lang zal je er niet mee bezig zijn: de serie duurde maar één seizoen.

In pak
De laatste categorie waar ik een paar series van noem hebben te maken met pakken. Zo staat Suits nog op mijn lijstje – eerste aflevering gezien en zin om verder te kijken – als ook de bovennatuurlijke series Smallville, Supernatural en Supergirl. Voor Smallville geldt dat ik daar nog steeds mee zou moeten beginnen: de vroege avonturen van Clark Kent, ook wel bekend als Superman, in zijn tienerjaren. Van deze serie heb ik slechts een paar afleveringen gezien, maar toch ben ik altijd benieuwd geweest naar het hele verhaal. Niet om de minste reden dat de serie wel tien seizoenen heeft, dus er moet een hoop over hem te vertellen zijn.

Supernatural past wellicht niet helemaal in de categorie ‘in pak’, maar zeker wel in die van bovennatuurlijke series. De naam zegt het namelijk al. Daarnaast is de serie met zijn twaalfde seizoen nog steeds megapopulair. Ik ben zelf pas laat begonnen met het volgen van de serie en ben rond seizoen vijf ergens gepauzeerd. Toen de serie me werd aangeraden, kreeg ik te horen dat ‘ie megagoed was. Mij viel het echter tegen. Van de vijf seizoenen vond ik anderhalf seizoen echt goed, maar de rest een beetje zozo. Dat de serie nog steeds loopt en zo populair is, heeft volgens mij tevens met de geweldige cast te maken en hun interactie met de fans. Daarom zal ik ook deze serie, ondanks mijn gemengde gevoelens, nog steeds op mijn watchlist laten staan en hoop ik ooit de achterstand in te halen. Er komt altijd wel weer iets voorbij, waardoor ik toch weer zin krijg om de serie op te pakken. Zoals de geweldige parodie van The Hillywood Show (mogelijke spoilers voor wie niet bij is):

Dan hebben we nog Supergirl, want ook deze mag zeker niet ontbreken. Hoewel het niet een serie is die ik echt wekelijks moet zien, is het wel een serie die ik om de zoveel tijd bij kijk. Deze doet me namelijk erg denken aan Lois & Clark: The New Adventures of Superman. De serie is namelijk heel ‘vrolijk’ ingesteld, omdat Supergirl ook zo is. Er is veel humor en de villains zijn echte comic book villains, wat het bovenal vermakelijk houdt. Maar ik kijk vooral vanwege de personages: Melissa Benoist is weliswaar niet altijd even overtuigend als een Supergirl die ook echt dreigend kan overkomen, maar blijft aandoenlijk als een vrijwel altijd vrolijk en positief persoon. De rest van het ensemble bestaat uit Chyler Leigh (Lexie uit Grey’s Anatomy), Jeremy Jordan, Mechad Brooks, Jenna Dewan Tatum en Calista Flockhart (Ally McBeal) en zorgen voor een prettige, net wat diepere, laag aan het geheel. Niet te vergeten dat het natuurlijk aansluit bij de superheldenseries die nu zo in overvloed zijn.

Zoals iedere keer bij mijn uitdagingsblog zijn er natuurlijk veel meer series om uit te kiezen. Ik had ook in kunnen gaan op Scream Queens, The Shannara Chronicles, Sherlock, Sanctuary, Scandal, Sense 8, Slasher, Shameless, Sleepy Hollow, Smash, Switched at Birth en waarschijnlijk nog tig anderen. Maar dan was dit blog een heel boekwerk geworden. Mocht iemand zin hebben om het daar toch nog over te hebben: let me know, want ik ben altijd in voor een praatje over series ;-). Tot de volgende keer!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – R (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Rdoor: Immy Verdonschot

Wat vliegt de zomer toch altijd snel voorbij. Zo is het alweer september en daarom is het hoog tijd voor de volgende letter in mijn uitdagingsreeks. We zijn inmiddels aangekomen bij de ‘R’ en dat leverde een riant aanbod op. Van aliens en wraak, tot dubbelgangers en politieteams.De Uitdaging - R

Aliens
Een tienerserie gebaseerd op een boekenreeks, hoe vaak gebeurt dat? Nou, eigenlijk heel erg vaak en ook Roswell is daar een voorbeeld van. Met als centrale punt Liz, een tiener die erg veel in haar dagboek schrijft (zijn er al mensen die nu aan The Vampire Diaries denken?), volgt de serie een aantal tieners waarvan er drie buitenaardse wezens blijken te zijn. Hoe kan het ook anders, het speelt zich af in Roswell. Deze drie doen er alles aan om hun oorsprong als ook hun krachten verborgen te houden, maar door een schietpartij waarbij Liz geraakt wordt, komt alles in gevaar. Max, een van de aliens, weet Liz te redden, maar daarmee wordt ook de aandacht getrokken van zowel de regering als alien-fanaten. De twee belangrijkste pijlers van de serie zijn dan ook de normale tienerproblemen als ook het grote gevaar van de regering en wat ze met aliens willen doen.

(FYI: I love these promo’s! Een en al nostalgie voor mij XD)

De serie liep slechts drie seizoenen en is inmiddels al behoorlijk verjaard. Toch kan het erg vermakelijk blijven om deze serie af en toe terug te kijken. Zo zit het bomvol goede acteurs in hun prille jaren (Katherine Heigl voor Grey’s Anatomy, Colin Hanks voor Fargo, Brendan Fehr voor Bones en Guardians of the Galaxy, Jason Behr voor Breakout Kings, Nick Wechsler voor Revenge, Emilie de Ravin voor Lost en Once Upon a Time, Majandra Delfino voor Friends with Better Lives en natuurlijk en Shiri Appleby voor Life Unexpected en UnREAL). Ik heb het al vaker gezegd, namelijk dat ik vaak een serie kijk voor personages. Ook hier gaat dat argument op. Alle hoofdpersonages (allen tieners) hebben de meest uiteenlopende karakters en vullen elkaar daarmee perfect aan tijdens de serie. Daarnaast hebben ze mooie uitblinkers van afleveringen, zoals terug in de tijd gaan en de kerstafleveringen. Dat gezegd hebbende is Roswell zeker niet de beste serie ooit. Het blijft echter wel een vermakelijke serie, met verouderde effecten en hoogoplopende tieneremoties. Je moet er dus wel even zin in hebben.

ringer-blog

Dubbelgangers
Ringer is een serie over tweelingzussen die uit elkaar zijn gegroeid en na een paar jaar weer contact met elkaar zoeken, alleen om elkaar weer te verliezen. De een is namelijk getuige van een moord en de ander raakt vermist. Daarom besluit de zus die haar getuigenis moet afleggen de identiteit van haar tweelingzus over te nemen. De serie zou een half seizoen duren, maar werd wegens succes verlengd. Helaas was het succes maar van korte duur, want de kijkcijfers waren niet voldoende en na het eerste seizoen werd de serie met een cliffhanger beëindigd.

Tot ongenoegen van vele fans bleef het bij een open einde. Ook dvd’s zijn bijna niet te krijgen, zeker gezien deze nooit in Nederland uit is gebracht. Met spannende plotlijnen en uiteenlopende verhaallijnen wist de serie je goed vast te houden. Niemand was veilig, waardoor je nooit wist wat er zou gaan gebeuren en hoe ver sommige personages zouden gaan. Maar bovenal is de cast aan te prijzen: met een geweldige dubbelrol van Sarah Michelle Gellar waar je gewoon de kriebels van krijgt en prachtige sterke personages van Kristoffer Polaha (Life Unexpected, Castle), Ioan Fruffudd (Forever, UnREAL), Nestor Carbonell (Lost, Bates Motel) Zoey Deutch (Vampire Academy), Jason Dohring (Veronica Mars, Moonlight, The Originals) en onder andere nog Jaime Murray (Dexter, Spartacus: Gods of the Arena, Warehouse 13, Defiance) wist deze serie je te verrassen. Er zijn maar weinig series waar ik met moeite zat te wachten op de volgende aflevering en Ringer was daar zeker één van.

REV

Van Monte Cristo naar The Hamptons
Revenge is een moderne versie van ‘The Count of Monte Cristo’, welke zich in The Hamptons afspeelt en waarbij de focus ligt op een vrouw in plaats van een man. Voor wie het verhaal niet kent: De hoofdpersoon wordt verraden en opgesloten, maar weet te ontsnappen en een fortuin te vinden. Met het fortuin wordt een nieuwe identiteit aangenomen en een groots plan opgezet om wraak te nemen. Dat is echter wel heel algemeen ingestoken. Wat Revenge zo goed maakt is dat je nooit weet hoe ver de personages zullen gaan en dat de helft van de personages zo door en door sluw zijn, dat je nooit weet wat de volgende keuze zal zijn. Hoewel de serie een supersterk eerste seizoen had, liep de kwaliteit met de seizoenen wat af. Het voordeel van de serie is dat deze al redelijk vroeg wist dat er geen zesde seizoen zou komen en dus is het vijfde seizoen op een goede manier af weten te sluiten. Met goede personages, vergaande verhaallijnen en behoorlijk wat actie en sluwheid is deze serie echt genieten.

Girl power bij de politie
Afgelopen maandag was het dan zover: De laatste aflevering van Rizzoli & Isles is uitgezonden. Het vrouwenduo – een detective en  hoofd medisch onderzoek – lossen iedere keer weer een moordzaak op, waar de nodige emoties en drama bij komt kijken. Maar wat maakt de serie nu zo anders dan aaaaaaaaaaaaal die andere moordseries? De vrouwen. De chemie tussen de twee is echt het sterkste punt van de serie. Natuurlijk is er ook genoeg chemie met de rest van de cast, maar het feit dat deze meiden zo goed bevriend zijn en alle gevaarlijke situaties samen doormaken en er steeds sterker uitkomen is toch echt iets waar ze in uitblinken. Daarnaast is Jane Rizzoli (Angie Harmon, bekend uit onder andere Baywatch Nights, Law & Order en Women’s Murder Club) een sarcastisch personage, wat voor de nodige humor zorgt. Maura Isles (Sasha Alexander, bekend uit onder andere Dawson’s Creek, NCIS en Shameless) heeft daarentegen erg veel weg van Temperence Brennan uit Bones, maar dan een paar tikkeltjes minder extreem. Ondanks het feit dat de dames de grootste tegenpolen zijn, zijn ze vrienden door dik en dun. En juist hun clashes zorgen herhaaldelijk voor vermakelijke momenten en conversaties.

Tot zover weer de series met een r. Ik had ook nog op series in willen gaan als Rookie Blue, welke nog steeds op mijn watchlist staat, maar gezien ik daar nog niet veel over kan zeggen laat ik het hierbij. Tot bij de s!

Xoxo,

Immy.

Blog De uitdaging – Q (Immy Verdonschot)

Blog De uitdaging – Q (Immy Verdonschot)door: Immy Verdonschot

Uitdaging-QDe Q… Ik moet bekennen dat dit toch wel een lastige letter was om series voor te vinden toen ik mijn lijst opstelde. Gelukkig kwam dit jaar een gloednieuwe serie uit met de betreffende letter, namelijk Quantico. Ook zijn sindsdien twee series getipt, namelijk Quantum Leap en Queer as Folk. Van beide series heb ik alleen nog de trailer gezien – speciaal voor deze blog – maar ik zal er hoe dan ook over schrijven. 😉

Dé FBI-training
Wat er zo veelbelovend uitzag in de trailer, wist mijn verwachtingen al na twee afleveringen in de prullenbak te gooien. Quantico, een serie over dé academie voor FBI-agenten – een opleiding waar in menig politieserie naar verwezen wordt – had een sterke synopsis die de serie goed wist te verkopen. Met allemaal nieuwe gezichten volg je de training via verschillende personages. Goed voor veel kijkers die zich zodoende met meerdere rollen kunnen identificeren. Niet alleen vertelt de serie het verhaal van de training, maar de serie begint zelfs met een verschrikkelijke gebeurtenis een jaar later: een aanslag op Grand Central Station in New York waar menig doden en gewonden bij gevallen zijn. Midden in het puin wordt een van de nieuwe agenten wakker, niet wetend wat ze daar deed.

“Nobody knows anybody… Ever.”
De agente die wakker wordt in het puin heet Alex Parish, gespeeld door Priyanka Chopra. Zij is de spil van het verhaal. Tijdens haar zoektocht naar de dader van de aanslag, blijken al haar medestudenten verdachten te zijn en zo kom je dan ook per aflevering steeds meer te weten over alle personages. Voor de serie is dit een mooie kans om vele verhaallijnen en onderwerpen aan te snijden, wat ze in sommige gevallen heel goed doen. Hun grootste valkuil is echter dat je vanaf het begin al weet wat de vertelvorm is van de serie: dat is om zich iedere aflevering op een ander personage te richten. Hierdoor wordt je als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet, wat dus al na twee afleveringen weet te vervelen. Je weet namelijk meteen dat geen enkele verdachte nog uitmaakt, aangezien de volgende aflevering iemand anders weer de focus zal hebben. Dit neemt veel van de spanning weg.

13692165_1293899320627873_1263924446_o

De quote die ik bovenaan de alinea heb gezet komt uit één van de laatste afleveringen van dit seizoen en dat is precies de toon van de serie. Wat me verder ook irriteerde is dat de personages niet consequent zijn: de ene keer botsen ze en de andere keer zijn ze weer vrienden of hebben ze een relatie met elkaar… Dit gaat voortdurend heen en weer. Het eerste seizoen is inmiddels al afgelopen en ik kan zeggen dat ik de rest van de serie niet zal volgen. Vanwege de bovengenoemde redenen, die je tevens het gevoel geven dat je in het eerste seizoen al naar herhalingen aan het kijken bent.

Kylo Ren en de Underwoods
Dat gezegd hebbende zijn er een paar dingen die ze wel goed doen. Zo heb ik al gezegd dat ze een paar verhaallijnen goed weten aan te stippen. Zoals een moslima die deelneemt aan de training, wat voor goede gesprekken zorgt. Ook krijg je een leuke, interessante, doch fictieve blik in hoe FBI-agenten getraind worden. Daarnaast is er iedere aflevering wel een andere verdachte, maar in tegenstelling tot verschillende andere series, sluit de laatste aflevering daadwerkelijk af met de onthulling van de dader. Je krijgt dus wel een antwoord op de vraag wie er achter de aanslag zat. En als laatste – een persoonlijke favoriet – de verwijzingen. Het is niet vaak en altijd hartstikke random, maar uit het niets komen ineens verwijzingen naar populaire cultuur voorbij. Zo worden de ouders van een personage vergeleken met de Underwoods uit House of Cards en wordt een ander personage weer vergelijken met Kylo Ren uit Start Wars.

Springen door de tijd
Zoals gezegd in de inleiding had ik nog nooit van deze serie gehoord, maar heeft een vriendin mij getipt op deze serie. En ik moet zeggen dat ik aardig verrast ben door de trailer. Hoewel de speciale effecten heerlijk verouderd zijn, lijkt het me een grappige serie. Quantum Leap liep van 1989 tot 1993 en gaat over een wetenschapper, dr. Samuell Beckett, die door een mislukt experiment met een tijdmachine in het lichaam van een persoon uit het verleden ‘springt’. Deze sprongen blijken willekeurig, al staat de dokter zodoende iedere keer voor een probleem in het leven van de betreffende persoon die hij moet zien op te lossen. Hoe klein het ook lijkt, de problemen zouden effect kunnen hebben op de toekomst. De wetenschapper is echter niet helemaal alleen: Zijn collega, Albert Calavicci, verschijnt als hologram, maar alleen aan hem (of dieren en kinderen onder vijf jaar). Het grappige is dat de serie zich af zou spelen in de ‘nabije toekomst’ wat ongeveer rond 1999 was. Bij het zien van de trailer kreeg ik een soort déjà vu gevoel, al weet ik niet precies aan welke serie het me herinnert (of series). Wel weet ik dat mijn interesse is aangewakkerd. Dus wie weet dat ik de serie nog eens oppak.

13689369_1293899307294541_668674874_n

“There’s nowt so queer as folk”
Dan hebben we nog Queer as Folk. Zoals het met meerdere series gaat, is ook hier een Amerikaanse en een Britse versie van. Echter komt het origineel uit de UK en dat is dan ook de serie die ik hier zal bespreken. De serie had slechts twee korte seizoenen: Eén van acht afleveringen en seizoen twee bestond uit twee afleveringen. Waar ik achter kwam tijdens het kijken van de trailer? Dat niemand anders dan Game of Thrones acteur Aiden Gillen – beter bekend als ‘Littlefinger’ – in deze serie te zien is.

De serie uit 1999 gaat over de levens van Vince, die verliefd is op zijn beste vriend Stuart, Nathan die meteen verliefd wordt op de eerste persoon met wie hij het bed deelt en Stuart – ‘Littlefinger’ – die vooral van zichzelf houdt. Alle drie de mannen zijn homoseksueel en wonen in Manchester. Voor de Dr Who fans: Het schijnt dat hier wat verwijzingen naar gemaakt worden, aangezien een personage daar nogal fan van is. De titel slaat overigens op het dialect uit Noord-Engeland met als betekenis ‘er is niets zo vreemd als mensen’ en is tegelijkertijd een woordspeling op ‘queer’ wat natuurlijk staat voor homoseksueel. Gezien het maar een korte serie is, bestaat er een grote kans dat ik ook deze serie wel eens zal kijken. Al is het alleen maar om Gillen in zijn jonge jaren te zien.

Dat waren ze weer: De series met de letter Q. In mijn volgende uitdagingsblog zal ik ingaan op een politieserie met een vrouwenduo, een serie die zich richt op pure wraak, tieneraliens en een tweeling die uit elkaar is gegroeid.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – P (Immy Verdonschot)

De Uitdaging - P

door: Immy Verdonschot

Tsja, wanneer je laptop ineens crasht en je moederbord niet te maken blijkt te zijn, duurt het allemaal even wat langer voor je weer kan bloggen. Maar aangezien ik toch echt door wil met mijn uitdagingsblog, moet het dan maar op mijn werkcomputer. En ja… ook voor de letter P heb ik een waslijst aan series om te bespreken. Wegens tijdgebrek probeer ik het zo kort mogelijk te houden… Nee echt.

De grote Amerikaanse familie
De serie Parenthood gaat over de Amerikaanse familie Braverman in verschillende generaties. Ik begon de serie te kijken vanwege Gilmore Girls actrice Lauren Graham, maar raakte al snel verslaafd aan alle drama. Deze serie is in die zin af en toe echt een soap, maar er zijn veel onderwerpen die ze goed aanpakken en uitwerken. Zo heeft één van de kinderen Asperger, krijgt een moeder op een gegeven moment kanker en proberen de meeste ouders simpelweg de grip op hun leven niet te verliezen. Er zijn maar weinig series waarbij ik af en toe nog een brok in mijn keel krijg, maar dit is er zeker één van. Parenthood is een geweldige dramaserie, met een sterrencast die je volop meeneemt in hun verhaal en moet je eigenlijk gewoon gezien hebben.

Gelovige praktijken
In Point Pleasant krijg je volop te maken met mysterie en gelovige praktijken. De eeuwige strijd tussen goed en kwaad met (enkele interessante) personages in een afgelegen kustdorpje, welke enigszins doet denken aan Haven. Al moet ik het eigenlijk andersom zeggen, want deze serie was eerder. Het verhaal begint met een tienermeid die gered wordt door een jonge strandwacht. Zij weet echter niet meer wie ze is, al draagt ze in haar iris een teken als ‘birthmark’. Ze is namelijk het kind van de duivel. De serie heeft echter maar een kort leven gehad: Eén seizoen en dan ook nog eens met een open einde, waar denk ik niemand van de kijkers echt tevreden mee kan zijn. Maar oh wat was de serie spannend toen ik deze voor het eerst keek. En aangezien het maar een kort seizoen is, kun je het ook makkelijk in een middagje wegbingen. 😉

De monsters uit de gotische tijd
Hmm, dit weekend heb ik Penny Dreadful afgekeken… Want ja, ook deze horror-/dramaserie is alweer ten einde gekomen. Voor iemand die van Engelse literatuur houdt, als ook van gotische verhalen, was deze serie smullen. De serie is namelijk gebaseerd op ‘penny dreadfuls’. Dat zijn goedkope populaire boekjes van een penny, die in serievorm (wekelijks) uitkwamen in de 19de eeuw in Engeland (andere termen zijn ook ‘penny horrible’, ‘penny awful’ en ‘penny blood’). In deze serie kwamen dan ook Frankenstein, weerwolven, vampiers, heksen, Dorian Gray voor en ga zo maar door.

13551126_1277041512313654_266581693_n

Seizoen één was werkelijk geweldig: spannend, vol mysterie en goede acteurs (Eva Green, Timothy Dalton, Josh Hartnett) en leverde kwaliteit zowel in beeld als in verhaal. Het tweede seizoen was ook goed, maar af en toe net iets te smerig voor mijn smaak. En zojuist heb ik dus het laatste seizoen afgekeken. Daar kregen we eindelijk Dracula te zien! Verder waren de verhaallijnen helaas wat minder goed uitgewerkt en kon je al merken dat ze aan het afronden waren. Zoals bij zoveel series, denk ik dat ook hier het eerste seizoen het beste is. Oh, en alleen al de credits zijn genieten!

Even terug in de tijd
Twee series die ik keek toen ik jonger was zijn The Pretender en Punky Brewster. Beide lijken alweer een eeuwigheid geleden. Punky Brewster gaat over een weeskindje dat door pleegvader, Henry, wordt grootgebracht. Heel veel herinner ik me er niet meer van, behalve een aflevering waarin Punky volgens mij denkt dat ze haar hond is en een boterham met pindakaas probeert te eten… Oh, en een aflevering waar ze door een ander (rijk) echtpaar wordt geadopteerd, waar ze helemaal niet bij wil zijn, en oesters probeert te eten. Maar ik hoef dat gezichtje van Soleil Moon Frye maar te zien (later was ze nog eens te zien in Friends, als het stompende vriendinnetje van Joey die het niet met haar durft uit te maken) of de theme van deze sitcom maar te horen en het is pure nostalgie.

The Pretender was wat dat betreft veel interessanter en af en toe zou ik nog willen dat ik de behendigheid had van dit hoofdpersonage: Jarod kan namelijk iedere vaardigheid eigen maken. Zo kan hij in een mum van tijd ieder beroep aanleren en in bijna iedere aflevering heeft hij een nieuwe baan. Dit doet hij echter niet voor niets: Als kind is hij door een organisatie bij zijn familie weggehaald om zijn vaardigheden verder te ontwikkelen, waar ze misbruik van wilden maken. Nu probeert hij dus zijn familie te vinden en tegelijkertijd de organisatie, genaamd ‘The Centre’, te stoppen. Wie zou er nou niet zo slim willen zijn? Helaas moet ik wel bekennen dat de serie redelijk verouderd is. Een paar jaar geleden heb ik de gehele serie bekeken – daarvoor had ik slechts sporadische afleveringen gezien – maar tegenwoordig voelt deze toch al snel gedateerd aan. Dit heeft zowel met de verhaallijnen te maken, als met de hele uitstraling van de sciencefiction-serie. Toch kreeg de serie als afsluiting zelfs nog een film, een jaar na de serie geannuleerd was.

Ter afsluiting
Dan zijn er nog twee series die het ook waard zijn om te noemen. Eén daarvan is een webserie, waar ik heel kort over kan zijn: Play it again, Dick. Dit is een webserie in navolging van de Veronica Mars Movie (daarover in de V-blog meer), waar de acteur Ryan Hansen zijn eigen serie op poten probeert te zetten op basis van zijn personage ‘Dick’ uit Veronca Mars. Best vermakelijk, zeker omdat het fijn wegkijkt, maar verder niet heel bijzonder. Voor alle Veronica Mars-fans is het zeker leuk, omdat er veel bekende gezichten voorbij komen en het eigenlijk een parodie op zichzelf is.13530605_1277041518980320_1120416119_nDan is er nog Pretty Little Liars. Volgens mij heb ik het hier al eerder over gehad in verschillende blogs. In ieder geval in mijn eigen blog. Deze serie, zoals zovele gebaseerd op een Young Adult boekenreeks, gaat over een groep vriendinnen die door een mysterieuze ‘A’ geteisterd worden via mobieltjes. Het eerste seizoen was heel sterk, maar het tweede begon al vaker wat weg richting het soapgehalte te gaan. Ook had je het idee dat je om de zoveel afleveringen naar hetzelfde aan het kijken was. Ik geloof dat ik dan ook rond seizoen vier (?) – iets met een brandend gebouw waar de meiden uit gered moesten worden – gestopt ben met kijken. Een goede beslissing zo blijkt, want van wat ik begrepen heb is ‘A’ nog steeds niet bekend gemaakt. Geen slimme keuze wat mij betreft, omdat het publiek te lang aan het lijntje wordt gehouden, de verhaallijnen daardoor steeds krankzinniger worden en het gewoon een vorm van rekken wordt. Mijn inzien werkt het tegen de creativiteit van de schrijvers in… Er zijn meerdere series die besluiten voor een dergelijke keuze te gaan (een identiteit bekend maken) en daarop voort kunnen borduren. Dat maakt de serie en het verhaal uiteindelijk alleen maar sterker. Maar goed… dat zegt dus iemand die de serie niet heeft afgekeken. Wel kan ik nog altijd ontzettend genieten van de opening credits, al heeft het mogelijk vooral te maken met het lied dat ze gebruiken.

Voor een korte blog, heb ik toch weer twee A4-tjes vol kunnen schrijven. Maar ja, wat wil je ook als je een stuk of zeven series bespreekt? Dan zijn je pagina’s zo vol. Hopelijk over niet al te lange tijd mijn blog over series met de letterlijk Q. En zo heel veel ken ik er daar niet van, dus die heb ik hopelijk snel af en kan iedereen een stuk vlotter lezen. 😉

Till next time! Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – O (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – O (Immy Verdonschot)door: Immy Verdonschot

De tijd gaat snel, maar (mijn) vakanties gaan zelfs nog sneller. En zo zitten we al aan het einde van de maand mei, die ik dit keer kan afsluiten met een blog over series met de letter ‘o’. Hier komt alles voorbij: van sprookjes tot basketballers en van gen-manipulatie en overspel tot de vrouwengevangenis waar iedereen het over heeft.

Blog: De Uitdaging O cover

Welkom in Storybrooke
Als er iets is waar ik van hou, dan zijn het wel sprookjes. Ik ben opgegroeid met sprookjes die mijn ouders me voorlazen voor ik ging slapen, mijn eerste bioscoopfilm was een Disneyfilm en toen ik dan ook hoorde van een serie over sprookjes, was ik meteen geïnteresseerd. Once Upon a Time gaat namelijk over een plaatsje genaamd Storybrooke, waar menig sprookjesfiguur via een vloek terecht is gekomen. Door die vloek weten ze echter niet meer dat ze een sprookjesfiguur waren, dus leven ze hun leven als gewone mensen in onze wereld. De enige persoon die de vloek kan verbreken is… de dochter van Snow White en Prince Charming.De uitdaging – O 1Wat deze serie zo vermakelijk maakt, is dat ze iedere keer een andere draai geven aan de al bekende sprookjes. Zo is Sneeuwwitje, nadat ze het bos in is gevlucht, een bandiet geworden en ontmoet ze Prince Charming omdat ze van hem steelt. De creativiteit die in de serie zit is de voornaamste reden waarom ik begon met kijken. De creativiteit blijkt overigens ook uit de manier waarop de schrijvers ieder sprookje met elkaar weten te verbinden. De grote vijanden zijn namelijk de ‘Evil Queen’ en ‘Rumpelstilskin’, maar de laatste fungeert tevens als het beest uit ‘Belle en het Beest’. Ik moet wel toegeven dat de serie de afgelopen jaren steeds minder aan het worden is, maar met name seizoen één is echt een genot. De reden waarom het nu wat minder is, heeft vooral te maken met het feit dat ze een beetje zoekende zijn naar sprookjes. Niet zo heel gek, want de serie loopt al een tijdje en vele sprookjes zijn al voorbij gekomen. Gelukkig eindigde dit seizoen weer op een dermate creatieve manier dat er nieuwe deuren open zijn gezet.

Gen-manipulatie
Als er een serie is die ik op dit moment kan aanraden, dan is het wel Orphan Black. Wekelijks zijn er nieuwe afleveringen te vinden op Netflix en de seizoenen zijn niet al te lang, waardoor je zo bij bent, mocht je nog niet begonnen zijn. Deze serie draait om Sarah, die een jonge vrouw voor de metro ziet springen. Tot haar grote verbazing ziet deze vrouw er precies zo uit als Sarah zelf. Ook al mag de shock groot zijn, toch besluit ze de identiteit van deze ‘Beth’ aan te nemen en voor je het weet raakt ze verwikkeld in een gevaarlijke wereld vol mysterie.

Teveel wil ik niet over de serie zeggen, omdat ik niet van spoilers hou. Ook hier geldt weer dat het eerste seizoen en het tweede seizoen tot nu toe het sterkst zijn. Maar wat met name opmerkelijk is, zijn de geweldige acteerkwaliteiten van Tatiana Maslany (Being Erica). Zij weet je vol overgave te overtuigen van andere personages en weet dit prachtig vol te houden. Daarnaast bestaat de serie uit heel veel goed geschreven personages, waarvan eentje vertolkt wordt door ‘onze’ Michiel Huisman, en veel spannende elementen, waardoor Orphan Black binge-watch waardig is. Wel moet ik ook hierover toegeven dat ik het afgelopen seizoen, tot nu toe het minst sterke vond. Daar zat namelijk een verhaallijn in, waar ik me alleen maar aan ergerde. Gelukkig is het dit seizoen al wat beter.De uitdaging – O 2De vrouwengevangenis
Over Orange is the New Black heb ik natuurlijk al geschreven. Dat was afgelopen jaar, toen het nieuwe seizoen net beschikbaar was gesteld door Netflix. Heel veel ga ik er nu dan ook niet over zeggen, want je kunt voor een uitgebreid verslag beter mijn vorige blog lezen. Maar… Op 17 juni start het nieuwe seizoen, dus daarom wilde ik het toch nog even noemen. That’s it en aftellen maar!

Basketballen en broertjes
Als er een niet-magische serie is die ik volgde gedurende mijn tienerjaren, dan is het wel One Tree Hill. Deze serie over twee basketballende half broers die het proberen te maken was min of meer je doorsnee tienerserie over middelbare schoolproblemen, en bevatte tevens de ‘benodigde’ soapelementen. Met een nog hele jonge Chad Michael Murray (voor Agent Carter), Sophia Bush (voor Chicago P.D.), Hilarie Burton (voor White Collar en haar bezoekje in Grey’s Anatomy), James Lafferty (voor Underground) en Bethany Joy Lenz (voor Dexter) was het eigenlijk al vroeg een volledige sterrencast. Wat onder andere te zien is aan de series waar ze nu allemaal in spelen. Af en toe mis ik dan ook wel de creativiteit van Peyton (Burton), de passie van Brook (Bush) of de zangkwaliteiten van Hayley (Lenz).De uitdaging – O 3Toch is One Tree Hill eerder een serie die ik om nostalgische redenen nog wel eens opnieuw zou kijken, dan echt om de kwaliteit. Ook zou ik deze niet van begin tot eind helemaal volhouden. Zo zitten er teveel afleveringen in waarin ik me simpelweg zou ergeren aan het soapgehalte of alle clichés die toch zo nu en dan voorbij komen. Echter bevat de serie ook erg veel ‘bijzondere’ afleveringen die de moeite waard blijven. Zoals de aflevering met de time capsule, als ook die waar de time capsule is opgegraven. Of de afleveringen rondom een shooting op de school, wat naar mijn mening in One Tree Hill erg goed in beeld gebracht is. Het was een zenuwslopende aflevering met de nodige gevolgen… Zoals je al merkt zijn de meeste afleveringen die ik noem gericht op de middelbare school van de tieners. Persoonlijk vond ik de latere seizoenen namelijk wat minder, met uitzondering van twee prachtige afleveringen, een die om de dood van Hayley’s moeder gaat en een geweldige tribute aan John Hughes. Vooral van die laatste kan ik erg genieten en die zorgt er natuurlijk weer voor dat ik zin krijg om John Hughes films te kijken.

Maffia en intriges
De laatste serie waar ik nu nog kort bij stil wil staan is de Nederlandse serie Overspel. Deze serie gaat over een advocaat, gespeeld door Fedja van Huêt, en een fotografe, gespeeld door Sylvia Hoeks, die een affaire beginnen. Beiden hebben ze een relatie en op onlosmakelijke wijze hebben diens echtgenoten ook weer met elkaar te maken.

Vooral het eerste seizoen is erg spannend en zeker het aanraden waard. Het tweede seizoen zwakte naar mijn mening toch wat af en ik moet bekennen dat ik het derde seizoen nog niet eens gezien heb. Maar ik heb me door mijn moeder laten vertellen dat deze beter was dan het tweede en ik ben zeker van plan om het nog te gaan kijken. De belangrijkste reden waarom ik de serie dan ook aanraad, is vanwege de acteurs. Van Rifka Lodeizen, Sigrid ten Napel, Jeffrey Hamilton en Van Huet, tot aan Hoeks, Ramsey Nasr, Guido Pollemans en Kees Prins, ieder van hen is op zijn best in deze serie. Van spanning en sensatie, tot liefde en lust, alle emoties komen voorbij en ze spelen het werkelijk waar ge-wel-dig!

Tot zover de series voor deze blog. De volgende uitdaging zal waarschijnlijk even op zich laten wachten, gezien ik met een nieuwe baan begin en niet veel later ook een weekendje weg gepland heb. Maar wanneer ik weer wat rust heb, zal ik de draad weer oppakken met de P.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – M (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – M

door: Immy Verdonschot

Het is inmiddels alweer iets meer dan een maand geleden, maar ik ben het zeker niet vergeten. Ook voor de volgende letter in het alfabet had ik weer volop keuze. Zo ken ik vele mensen die Modern Family en Mad Men kijken. Van de eerste heb ik wat afleveringen gezien, maar het lukt me niet om het een hele aflevering vol te houden, terwijl de laatste nog op mijn watchlist staat. Over deze series zal ik het dan ook niet hebben. Over welke dan wel? Dat lees je hieronder.

Blog: De Uitdaging - M

My So-Called Life
Over deze serie heb ik het al kort gehad tijdens mijn kerstblog. Bij deze dus de volle vermelding. My So-Called Life is inmiddels een iconische serie die na zijn korte bestaan van 19 afleveringen pas echt bekendheid kreeg. Hiermee valt deze misschien wel tot cultstatus te verheffen. Wat de serie zo bijzonder maakt? Dat ondanks de lof die de serie ontving van critici, de serie alsnog lage kijkcijfers had. Er zijn meerdere redenen waarom de show echter zoveel lof kreeg. Inhoudelijk ging de serie namelijk over verraad, oprechte gesprekken en eerlijke onderwerpen, gestolen blikken, crushes en verwarring. Iets wat in menig serie wel voorkomt, echter in dit geval werden de tienerproblemen realistischer dan ooit weergegeven. Het was minder cliché en minder uitgekauwd en was daarmee zijn tijd ver vooruit om een herkenbaar beeld van de doorsnee Amerikaanse tiener neer te zetten.

Toentertijd kwam het nog niet heel vaak voor, maar volgens mij is My So-Called Life een van de eerste series waar fans een campagne opzetten om de show te redden. Deze droeg de titel ‘Operation Life Support’ en werd opgezet toen ze hoorden dat de serie mogelijk geannuleerd zou worden. Het is in ieder geval de eerste online fancampagne, waarvoor ze niet alleen duizenden brieven stuurden, maar ook nog T-shirts lieten maken. Door lage kijkcijfers en Danes’ tegenzin om mede daardoor nog een jaar Angela Chase te spelen werd de serie echter na een kort seizoen geannuleerd. Een rol waar ze overigens op 15-jarige leeftijd haar eerste Golden Globe voor won. Wel is er in 1999 nog een boek uitgekomen waarin het verhaal verder gaat. Aangezien de serie met een open einde afliep, waarin nog steeds niet duidelijk was wie van de twee liefdes Angela zou kiezen, was dat een mooie manier om de kijkers toch nog afsluiting te geven.Blog: De uitdaging – My so called Life

Als ik eerlijk ben vind ik de serie wel wat verjaard. Ik denk dat de serie vooral goed is voor zijn tijd en iedereen die het toen heeft gezien, of net iets daarna. Mocht je de serie nu voor het eerst kijken, dan kun je je wellicht storen aan de trage vertelling, donkere kleuren of de verjaarde kleding. Ook moet ik toegeven dat ik de gigantische crush die Angela op Jordan Catalano had (Jared Leto) voor geen millimeter kon begrijpen. Ik irriteerde me alleen maar aan hem, ondanks zijn prachtige ogen. Dit neemt echter niet weg dat er enkele realistische tienerproblemen zich voordoen en de personages werkelijk geweldig zijn. Zo kon ik geen genoeg krijgen van Wilson Cruz als Rickie (het eerste openlijke homoseksuele tienerpersonage op een Amerikaans televisienetwerk) en A.J. Langer als Rayanne. Alleen daarom zou je op zijn minst een aflevering moeten zien.

Funfact: De middelbare school ‘Liberty High School’ uit de serie, werd ook gebruikt voor series als 7th Heaven, Arrested Development en Joan of Arcadia.

Mercy
De tweede serie die ik bespreek was ook van korte duur: Mercy is een medische dramaserie uit 2009 – alsof er nog niet genoeg waren – die zich afspeelt in Mercy Hospital en zich richt op drie verpleegsters: Veronica Flanagan Callahan (Taylor Schilling) die net terug is van een tour in Irak, Sonia Jimenez (Jaime Lee Kirchner) die een relatie heeft met een politieagent en Veronica’s beste vriendin en Chloe Payne (Michelle Trachtenberg) die net afgestudeerd is en in het diepe wordt gegooid.

In slechts 22 afleveringen krijg je een korte blik op een inmiddels bekende formule met als nieuwe invalshoek dat het draait om de verpleegsters. Wat op zich een heel goed en interessant concept is, aangezien je al vaak genoeg ziet dat dokters hen voor lief nemen. Daarnaast is ook Veronica’s verhaallijn die, dankzij haar ervaring in Irak vaak beter inzicht heeft dan enkele dokters, te maken met PTSD, een interessante en frisse toevoeging. Zodoende krijg je dan ook al een vroege blik op hoe goed Schilling een nerveus wrak kan spelen, voor ze in de gevangenis belandde als Piper in Orange Is the New Black.

Blog: De uitdaging – Mercy

Alle andere personages worden goed gespeeld, maar in zijn geheel blijft de serie wat op ‘matig’ hangen qua kwaliteit. De verhaallijnen heb je vaak al eerder gezien en de romances die zich afspelen neigen vooral naar het soapgehalte. Mocht je echter echt van het medische thema houden, dan is het misschien een kijkje waard.

Making a Murderer
Met deze laatste ben ik net begonnen. Deze Netflix docu-serie gaat over een man die na 18 jaar vrij wordt gesproken van verkrachting op basis van DNA-materiaal. De eerste aflevering richt zich dan ook vooral op de zaak en hoe Steven Avery in de gevangenis belandt. Ook komt hier deels al naar voren hoe een onderzoek wordt gedaan naar de fouten die zijn gemaakt. Waar de rest van de serie over gaat? Hoe Avery 36 miljoen eist als compensatie en hoe hij vervolgens nogmaals wordt aangeklaagd voor moord.

Met credits die wat weg hebben van het eerste seizoen van True Detective, zet het al meteen de toon voor de serie neer. Een serie die zijn tijd neemt voor het verhaal en een wat grimmige sfeer heeft op basis van het onderwerp. Op basis van de eerste aflevering kan ik in ieder geval zeggen dat het dit ook wel aansluit bij Making a Murderer. Verder valt er echter weinig over te zeggen… Behalve dan dat het vooral aan een documentaire doet denken. Zoals je verwacht bij een documentaire wordt er gebruik gemaakt van archiefmateriaal, bestaande uit interviews, nieuwsbeelden en foto’s en dergelijke. Je kijkt dus naar een docu, maar dan in serievorm. Net als bij verschillende andere series, wordt ook hier met een cliffhanger afgesloten en ben ik benieuwd hoe het verhaal verder zal gaan.

Bij deze drie wilde ik het voor deze keer laten. Ik zat nog te twijfelen over The Mentalist en  Manh(a)ttan, welke beiden te vinden zijn op Netflix. Ook kwam ik toen toevallig The Magic School Bus tegen, voor wie zich die serie nog kan herinneren uit de jeugdjaren ;-). Maar zoals misschien al duidelijk is, kan ik eindeloos over series praten. Dus voor deze keer houd ik me verder in en pak ik later de draad weer op met de N.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – L (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – L (Immy Verdonschot)

door: Immy Verdonschot

Vandaag wordt het weer een ouderwets goed gevulde blog. Zo zijn er maar liefst vijf series die ik wil bespreken. Om die reden heb ik dan ook geprobeerd om niet te diep in te gaan op de verschillende series. De series van deze blog? De jeugdserie die Hilary Duff groot maakte, de serie die taboes doorbrak, een serie met vele ‘jobs’, een onverwachte serie en een mythische serie met vooral veel seksuele aantrekkingskracht.

De Uitdaging - LOnverwachte wendingen
Vandaag begin ik met de korte serie Life Unexpected. Slechts twee seizoenen van dertien afleveringen heeft de serie die zich richtte op het vijftienjarige pleegkind, Lux, die op haar zestiende verjaardag probeert te emanciperen. Echter heeft ze hiervoor de handtekeningen van haar biologische ouders nodig. Kort gezegd loopt alles anders dan gepland en krijgen twee jong volwassenen die elkaar inmiddels niet bepaald kunnen luchten de voogdij over hun tiener. Daar omheen gebeurt nog veel meer: Alle tienerproblemen als ook problemen van volwassenen die komen kijken bij het opvoeden van een kind, passeren de revue.

Wat de serie echter zo bijzonder maakt is het feit dat Lux al een heel leven heeft gehad. Lux is ontzettend slim en volwassen voor haar leeftijd en heeft al een zwaarder leven gehad dan beide ouders zich kunnen voorstellen. Door alle clichématige en soapachtige plots door, blijft dat een reden om te kijken. Omdat er nog heel veel achter deze personages zit, waar je maar al te graag achter wil komen. Dit zorgt daarom ook van tijd tot tijd voor erg emotioneel beladen moment die geweldig gespeeld zijn. Ook al kan ik me af en toe gruwelijk ergeren aan de personages, toch merk ik dat ik deze serie minimaal een keer per jaar kijk. Zeker nu het op Netflix staat en mede omdat de serie kort en dus zo gekeken is.

12768006_1176983678986105_2064108218_o

Voor de geïnteresseerden: De cast is ook zeker de moeite waard. Zo zie je veel bekenden gezichten. Britt Robertson kreeg hiermee bekendheid (waarna ze ging spelen in The Secret Circle, Under the Dome en laatst was ze zelfs naast George Clooney te zien), maar Shiri Appleby (Roswell en inmiddels ook Unreal – series die ik nog zal bespreken) en Kerr Smith (Dawson’s Creek) hadden dat natuurlijk al. Een paar andere namen zijn misschien wat minder bekend, maar zullen zeker geen vreemde gezichten (meer) zijn: Kristoffer Polaha (laatst nog te zien in Castle en heeft zelfs een aflevering in Roswell gespeeld), Erin Karpluk (Being Erica) en Ksenia Solo. Over de laatste zal ik het bij de volgende serie hebben. Mocht je dus van goede (tiener)drama houden, dan is de serie zeker het kijken waard.

Een doodskus
Over deze Showtime/Syfy serie kan ik eigenlijk heel kort zijn: Lost Girl is hot! En dat bedoel ik letterlijk. Deze serie gaat namelijk over de beeldschone en charismatische Bo, een succubus. Zij voedt zich met de energie van mensen en dat kan soms fatale gevolgen hebben. In de eerste aflevering komt ze erachter wat ze is en de rest van de serie gaat eigenlijk over haar zoektocht naar wie ze is en wat dat betekent. Want ja, ook zij is als klein kind achtergelaten bij anderen. Daarnaast is ze een soort van private detective die ook cases oplost met behulp van haar vrienden. De belangrijkste hiervan is de menselijke Kenzi, gespeeld door Ksenia Solo.

Blog: De uitdaging – L (Immy Verdonschot)

Als je mijn blogs inmiddels een beetje kent, weet je dat ik niet snel een letter voorbij zal laten gaan zonder een sci-fi serie te bespreken. Ook dit was weer een pareltje, hoewel de laatste twee seizoenen (seizoen vier en vijf) toch wat te wensen overlieten. Wat de serie zo baanbrekend maakte was dat het hoofdpersonage biseksueel was. Iets wat niet vaak gebeurt op televisie. Gezien haar bovennatuurlijke achtergrond konden ze dit ook nog eens flink uitbuiten. Zo moet Bo op zijn minst zoenen (maar meer is beter 😉 ) om energie op te doen of snel van haar wonden te genezen. Naast Bo, gespeeld door Anna Silk die ik onder andere kende uit Being Erica, zijn Kenzi en Vex de meest interessante personages. Kenzi is werkelijk waar een van de beste en meest vermakelijke personages die je maar kan zien. Vex, gespeeld door Paul Amos, is daarentegen een geweldige villain die je het beste kan beschrijven als ‘someone you love to hate.’ Vooral omdat hij het zo ontzettend goed doet. Heb je dus zin in een seksueel getinte sci-fi serie, dan moet je deze zeker een kans geven.

Nog een Showtimeserie
Als je series met een L gaat bespreken, dan kan The L-Word natuurlijk niet achterblijven. Deze serie over een groep lesbiennes, transgenders, bi- en heteroseksuelen en hun vrienden in het trendy L.A. doorbrak taboes. Met een uitgebreide cast wisten ze vele onderwerpen aan te snijden en deze ook ieder seizoen te vernieuwen. Van het krijgen en/of adopteren van baby’s voor een lesbisch stel tot aan de gevolgen van borstkanker. De serie was bovenal dan ook een dramaserie met een duidelijk randje.

Blog: De uitdaging – L (Immy Verdonschot)

Met iconen als Jennifer Beals en Pam Grier en inmiddels bekende actrices als Mia Kirshner (de afgelopen jaren te zin in series van The Vampire Diaries, Lost Girl en Defiance), Katherine Moennig (Gone en Ray Donovan) en Rachel Shelley (Once Upon a Time) wisten de makers goede namen te kiezen ter promotie, als ook nieuw talent (van toen) eruit te pikken. Voor zover ik weet is er geen serie geweest die in zijn essentie aan The L-word kan tippen. Natuurlijk was er ook een Britse versie, Lip Service. Deze was echter van zo’n korte duur, dat ik deze hier niet verder zal bespreken.

12421503_1176983655652774_2104391119_n

Blond en deels geanimeerd
Wie kent haar niet? De immer schattige Lizzie McGuire wiens gedachten in animatie werden uitgelegd en wiens tienerproblemen toch wel herkenbaar konden zijn. Het was de grote start voor Hilary Duff als kindsterretje, terwijl het – tot mijn grote verbazing – slechts TWEE seizoenen heeft gelopen! Ik herhaal: twee seizoenen :O. Weliswaar zijn er in totaal 65 afleveringen die verdeeld vertoond werden over de jaren 2001 tot en met 2004 én is er nog een film gemaakt, maar in mijn herinnering duurde het toch langer. Aangezien het al een behoorlijke tijd geleden is dat ik de serie heb gezien, zal ik er niet te diep op ingaan. Wel kan ik zeggen dat ik het altijd erg vermakelijk vond en daarom de serie graag mee wilde nemen in mijn blog. Dit was vooral te danken aan het trio, Lizzie, Miranda & Gordo, en Duff zelf met haar verhaallijn, aangezien ik het broertje en haar ouders vaak minder interessant vond en soms zelfs irritant.

“Age of the geek, baby!”
Tot nu toe zijn alle series met een ‘L’ die hier besproken zijn vooral vrouw-gecentreerd geweest. Maar vrees niet, in Leverage barst het van de mannen! Persoonlijk kan ik nog steeds erg genieten van deze serie die gaat over een ex-verzekeringsagent die een team van criminelen samenstelt om zodoende Robin Hood te spelen en te stelen van de rijken. Zodoende is er iedere aflevering iemand of een bedrijf die onrecht heeft aangedaan, waarna het team erop uittrekt met een uitgedacht plan (de zogenaamde ‘jobs’ zoals in de titels van de afleveringen terug te vinden is).

Blog: De uitdaging – L (Immy Verdonschot)

Wat de serie zo sterk maakt zijn de personages. Ik heb het al vaker gezegd, maar als je een goede ensemble hebt, zit je vaak al goed en heb je verder niet veel nodig. In ieder geval bij mij. Dat is ook hier het geval. Zo heeft iedere crimineel zijn specialisme: Sophie (Gina Bellman) is de oplichter, Eliot (Christian Kane) is de spierbundel, Parker (Beth Riesgraf) is de dievegge, Hardison (Aldis Hodge) de “age of the geek”-hacker en Nathan (Timothy Hutton) het meesterbrein. Maar alle personages zijn zo goed, divers en met zoveel leuke karaktereigenschappen geschreven, dat je alleen daar al van kunt genieten. Daarnaast is het ook leuk om iedere keer te zien hoe Nathan’s plannen in elkaar zitten en de rijken krijgen wat hun toekomt. Een van mijn favoriete personages is echter Parker. En dat kan ik beter laten zien dan uitleggen, dus kijk daarvoor vooral onderstaand filmpje. 😉

Zelfs nu zijn er nog een hoop series die ik had willen bespreken of die nog op mijn watch-list staan. Zoals The L.A. Complex, de nieuwe Netflixseries Love en Luke Cage, Luther en Lie To Me. Maar voor deze blog laat ik het hierbij, aangezien deze toch weer langer is geworden dan de bedoeling was. De volgende keer ga ik weer verder met de ‘M’, waarna ik officieel op de helft van mijn uitdaging ben!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – J (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – J

door: Immy Verdonschot

OK, ik had beloofd het kort te houden voor een keer, dus dat is ook precies wat ik ga doen. Een oude serie en een splinternieuwe: In deze blog kun je lezen over Joan of Arcadia en Jessica Jones. Beiden meiden met bijzondere gaven.

Uitdaging

De P.I. van Netflix
Natuurlijk moet ik met deze Netflix-noir beginnen. Het is de hype van het moment waar je niet omheen kan. Met een geweldige noir-sfeer, een duistere P.I met ‘magische’ krachten en een voice over zoals ze die gebruikten bij beste noir-films is het een bijzondere serie. Niet alleen dat, maar ook hoe de serie gefilmd is, zorgt ervoor dat een filmstudent zoals ik altijd vermaakt blijft. Dat gezegd hebbende zijn er alsnog enkele vechtscènes die wat te wensen overlaten. Deze zijn te vergelijken met Daredevil, waar niet al te veel extra geluiden onder worden gezegd wat het enigszins realistischer maakt, maar niet altijd even overtuigend. Zeker bij zo’n serie waar een personage het moet hebben van haar krachten, zijn vechtscènes belangrijk. Als laatste wil ik nog even de credits benoemen. Persoonlijk ben ik iemand die hier erg van kan genieten als dit goed is gedaan. Alleen al hiermee weet Jessica Jones zich te identificeren als een unieke serie: Met aquarelachtige schetsen, een goede theme en amorele taferelen hierin verwerkt, weet de serie meteen de juiste toon te zetten.

Dan is er natuurlijk nog het verhaal op zich. Ik heb zojuist de laatste aflevering gezien en in de laatste twee zit nog een leuke verrassing voor de Daredevil fans. Jessica maakt een interessant hoofdpersonage – zeker voor iemand die de comics niet kent – als een alcoholverslaafde getormenteerde antiheld, met een zeer rijk verleden  waar je als kijker maar al te graag achter wil komen. Beetje bij beetje kom je meer over haar te weten als ook over haar vijand nummer een. Een vijand die door niemand minder dan David Tennant op een geweldige wijze wordt vertolkt. Miss Jones wordt door Krysten Ritter gespeeld, een actrice die ik tot nu toe kende van vrolijke rollen uit Gilmore Girls, Veronica Mars, Confessions of a Shopaholic en Don’t Trust the B—- in Apartment 23. Zij weet dan ook te verrassen met deze omslag in karakter. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik bij vlagen merk haar niet serieus te kunnen nemen in haar rol. De vastberadenheid in haar blik komt naar mij niet altijd even overtuigend over, waar ik me van tijd tot tijd toch aan stoor. Gelukkig zijn dit slechts momenten en maakt het de rest van de serie niet minder vermakelijk.

Blog: De uitdaging – J (Immy Verdonschot)

Praten met God
De tweede en laatste serie die ik deze blog zal bespreken is Joan of Arcadia. Een serie met een titel die natuurlijk een woordspeling is op Jeanne d’Arc, waar ik pas laat mee begon, omdat veel vrienden om me heen de serie hadden aangeraden. Alsnog is het niet een serie die ik in zijn volledigheid snel opnieuw zou kijken, maar met een korte levensduur van twee volle seizoenen was het zeker de moeite waard. Deze serie vertelt het verhaal van tiener Joan Girardi die gek genoeg opdrachten krijg van God. In de meest afwisselende gedaantes zoekt hij/zij contact met haar om haar levenslessen te kunnen geven. Als een buitenbeetje twijfelt ze gedurende aan zichzelf en probeert ze haar plaats te vinden tussen haar familie en vrienden. In vele opzichten is de serie dan ook als vele anderen, maar behandelt deze vraagstukken zoals geen ander en natuurlijk met een religieuze ondertoon.

Joan of Arcadia

Een van de dingen die me het meest aansprak in deze serie is de cast: Met Amber Tamblyn, Jason Ritter, Mary Steenburgen, Joe Mantegna (Criminal Minds), Michael Welch, Chris Marquette en Becky Wahlstrom. Deze cast maakte de serie juist zo sterk als familiedrama, waarvan er tegenwoordig niet veel meer zijn. Niet alleen dat, maar er is geen andere serie waarin zoveel verschillende perspectieven op moraliteit naar voren komen als in Joan of Arcadia. Geen grote ‘big bad’ waar een seizoen lang naar toe gewerkt wordt, maar morele keuzes die overwogen worden in het dagelijkse leven. De reden dat ik zeg dat ik de serie niet in zijn geheel opnieuw zou kijken, is dat ik lang niet iedere aflevering even boeiend vind. Dat gezegd hebbende zitten er echt enkele pareltjes van afleveringen tussen. Net als bij My So-Called Life (jaja, die serie komt er nog aan) hebben ze geweldige kerstafleveringen, als ook een memorabele aflevering over Joan die een jongen moet vragen voor schoolfeest… Waarom wordt aan het einde van de aflevering pas duidelijk, maar het impact is er niet minder om.

Het grootste nadeel van de serie zijn de seizoensfinales. Zonder spoilers weg te geven eindigt het eerste seizoen met een concept wat alle voorgaande afleveringen onderuit zou halen. Des te verrassender was het dat er een vervolg kreeg. Seizoen twee had op zijn beurt weer een open einde. Weliswaar met Wentworth Miller, wat een mooie toevoeging was, maar een open einde nonetheless. En dat is iets waar ik niet van hou… Maar goed. Zoals gezegd is de serie zeker het kijken waard. En de opening theme hadden ze in dit geval niet beter kunnen kiezen: ‘One of Us’ van Joan Osborne. De serie was overigens zo succesvol dat er een protestactie werd gestart als ook een e-mailcampagne door de fans. Wat niet heeft mogen baten.

Daarmee komen de series met een J alweer tot een eind. Waarbij ik nogmaals wil benoemen hoe bijzonder ik Jessica Jones vind, dus mocht je deze nog niet hebben gezien: Wacht dan niet te lang. Iets wat hopelijk ook het geval zal zijn voor mijn volgende blog. Want ook daar ben ik alweer mee bezig. Tot bij de ‘K’!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – I (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – I door Immy Verdonschot

Jaja, daar zijn we weer. We zijn nog niet eens op de helft van de uitdaging, maar het einde van het jaar komt al dichtbij en zo komen we dus ook bij de volgende letter: de i. Ook hier was weer keuze genoeg, maar in dit geval koos ik voor een oude SyFy-serie, gebaseerd op een nog oudere klassieker, een Hollandse parel, gebaseerd op een Amerikaans dan wel Israëlisch succes, Britse IT-ers en het nieuwste project van Rob Thomas, gebaseerd op een comic book. Enjoy!

Blog: De uitdaging – I (Immy Verdonschot)

Van P.I.’s naar zombies
Al tijdens de Kickstartercampagne van Veronica Mars (de film) gaf Rob Thomas aan in gesprek te zijn met de CW over een nieuwe serie. Later bleek dit iZombie te zijn: Een comic book die voor het eerst uitkwam in 2010 en Thomas dus naar het scherm heeft vertaald. Voor de serie is natuurlijk het een en ander aangepast en daar draait het om Liv Moore, een slimme studente die met haar co-schappen bezig was toen ze na een feestje opeens ‘wakker werd’ als zombie. Sindsdien werkt ze als patholoog-anatoom, wat tevens haar manier is om gemakkelijk aan verse hersenen te komen. Echter, wanneer ze deze opeet, krijgt ze ook iets mee van de herinneringen van de overleden persoon. Zodoende helpt ze de politie. iZombie heeft meerdere verhaallijnen lopen, welke altijd verstrengeld lijken te raken. Hoewel ik de serie vermakelijk vind, is het niet mijn favoriete serie. De acteurs zijn erg leuk, zowel in de serie als op social media, maar het zijn de verhaallijnen die af en toe wat afzwakken en me niet lang genoeg kunnen boeien. Daarom is het ook niet een serie die ik ‘moet’ zien, maar meer eentje die ik bij vlagen weer inhaal.

Blog: De uitdaging – I

Altijd een SyFy show
Pas tijdens het schrijven van deze blog kwam ik erachter dat The Invisible Man een SciFi show was (voordat het kanaal SyFy ging heten). Het lijkt wel alsof ik niet aan hun series kan ontkomen. In dit geval gaat het om de remake van de serie uit 1975 waar de recente versie in iedere opening hommage aan geeft. Ik kan me nog herinneren dat de serie op FOX/Veronica werd uitgezonden, maar verder kom ik eigenlijk niet. Volgens mij, als hij te vaak onzichtbaar werd, kon hij doorslaan… Iets met rode ogen. Daarom kreeg hij op een gegeven moment een tattoo van een slang (geloof ik), die het zou aangeven als hij te dicht in de ‘red zone’ zou komen. Toch is het een van de series die me altijd is bijgebleven en alleen al daarom zou ik de serie best nog eens willen zien. Om te kijken wat me nou zo aansprak, behalve de cast, en of dat nog steeds het geval zou zijn. Voor wat betreft deze serie dus een korte onderbouwing. Maar ja, dat mag ook wel een keer. 😉

Staat de computer al aan?
Toen ik voor het eerst The IT Crowd zag, was ik bij mijn zus en haar toenmalige vriend. Hoewel het even duurde voor ik er de humor van inzag, wilde ik deze serie niet voorbij laten gaan. Ik zie het namelijk een beetje als de voorganger van The Big Bang Theory. Met een paar rare snuiters die weggestopt zijn in de kelder, weten deze nerds je te vermaken met hun sociale awkwardness en all things geek. Zelf moet ik bekennen dat ik de serie nog niet in zijn geheel heb gezien. Slechts een paar afleveringen en flarden via YouTube. Toch denk ik dat het een aanrader is voor iedereen die een leuke serie zoekt en sociale ongemakkelijkheden vermakelijk vindt. Heel lang heb je er niet voor nodig om door deze serie heen te komen: Vier seizoenen van slechts zes afleveringen en een vijfde met een aflevering van vijftig minuten. Oh en mocht je denken ‘waar ken ik hem van?’, dan heb je het waarschijnlijk over Chris O’Dowd (onder andere bekend uit Girls, Thor 2, The Sapphires en Bridesmaids). Misschien dus een optie voor wanneer de IT-series tijdelijk van de buis zijn.

Blog: De uitdaging – I

Van Hollandse bodem
Nou ja, soort van ‘van Hollandse bodem’. Want voordat In therapie op de Nederlandse buis verscheen, bestond al de Amerikaanse televisieserie van HBO In Treatment over een psychotherapeut die elke week vier vaste patiënten heeft en zelf ook hulp zoekt bij zijn eigen mentor. Welke overigens weer gebaseerd was op het Israëlische Be Tipul. De Nederlandse variant had erg vergelijkbare verhaallijnen: Een soldaat met PTSD, een turnster met zelfmoordneigingen en een vrouw die gevoelens voor haar therapeut krijgt. Ook al is het hiermee niet heel origineel, toch is In therapie een van de eerste Nederlandse series in jaren waardoor ik weer aan de buis gekluisterd raakte. Met een sterrencast van Jacob Derwig als therapeut, Kim van Kooten als zijn vrouw (wat nogal een metagevoel geeft aangezien ze in het echt getrouwd zijn) en Gaite Jansen, Halina Reijn, Dragan Bakema en Carice van Houten in seizoen een, weten ze een sterrenperformance te geven. De Amerikaanse versie heb ik nooit gezien en ook het tweede Nederlandse seizoen niet, maar als je de beste optredens van Nederlandse bodem wil zien, dan is dit de serie die je zoekt. Oh en wat de Amerikaanse serie betreft: ook daar hebben ze geweldige acteurs. Van Melissa George en Dianne Wiest tot aan Gabriel Byrne en Dane DeHaan. Deze staat dus zeker nog op mijn lijstje.

Dat waren ze weer voor deze blog. Kort maar krachtig en slechts een serie of vier, wat nog redelijk is. Toch? De volgende blog zal ik echter nog korter maken: Dan hou ik het namelijk op twee series. Eentje kunnen de meesten nu denk ik al raden. Dat kan natuurlijk geen ander zijn dan de nieuwe Marvel/Netflix serie Jessica Jones. Benieuwd naar de tweede J? Dan moet je nog even wachten.

Xoxo,

 

Immy.

Blog: De uitdaging – H (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – H FilmstripBlog: De uitdaging – H door Immy Verdonschot

Blog: De uitdaging – H (Immy Verdonschot)

Geen gebrek aan series, dat blijkt ook maar weer voor de letter ‘H’. Enige tijd terug kwam de sitcom How I Met Your Mother al tot een eind en ook Haven is nu bezig met de laatste afleveringen. In vergelijking met Hellcats hebben ze het echter nog lang weten vol te houden. Andere series vechten echter weer door, zelfs na annulering, zoals Heroes. En als je denkt dat dat inmiddels voldoende series zijn om het in deze blog over te hebben, dan heb je waarschijnlijk gelijk. Toch zal ik het ook nog hebben over twee huizen van series. Kun je het al raden? House of Lies en House of Cards.

Seksverhalen voor kinderen
De sitcom Friends liet grote voetstappen achter om te vullen. Samen met The Big Bang Theory kreeg How I Met Your Mother het voor elkaar. Ook hier draaide het om een vriendenclub die hun levens samen deelden. Al was het niet de koffietent waar ze vaak rond hingen, maar MacLaren’s Pub. De serie was grappig als geen ander en was geweldig op het gebied van verwijzingen. Ieder seizoen werd er wel ergens naar verwezen: Of dat was naar een aflevering in de toekomst of gebeurtenissen uit oudere seizoenen dat maakte niet uit. Ook bevatte de serie het beste, leukste en sterkste koppel sinds televisietijden: Marshall en Lily (of Marshmallow & Lilypad). De chemie tussen die twee en al hun vreemde gewoontes zijn werkelijk waar geweldig. Een extra reden waarom ik zo van deze serie hou, is vanwege de gastacteurs. Wie nog niet zo bekend is met de acteurs zal het niet opgevallen zijn. Maar veel bekende gezichten komen naar voren. Denk bijvoorbeeld aan oud collega’s van Freaks en Geeks acteur Jason Segel (Marshall).

Blog: De uitdaging – H (Immy Verdonschot)

Mijn grootste bezwaar van de serie is, het staat al in de titel van deze alinea, dat het hele concept is gebaseerd op een vader die al zijn liefdesverhalen vertelt aan zijn kinderen. Terwijl deze vaker gaan over seks, vooral wanneer hij die van Barney meeneemt.*  Het is dan ook iets wat je voor lief moet nemen. En dat gaat al een stuk makkelijker wanneer de kids niet meer worden meegenomen in het begin en/of einde van de aflevering. Helaas verviel ook deze serie een beetje in een te lange air-periode… Zo ging het tegen het einde aan al lang niet meer om Ted en hoe hij de moeder van zijn kinderen had gevonden, maar steeds meer over Barney en Robin. Wel vond ik dat de serie mooi werd afgesloten. Ik verklap geen spoilers, maar als ik heel eerlijk ben, had het in mijn ogen ook niet anders gekund.

*FYI: Ik ben niet de enige die er zo over denkt…

[youtube J4vY3LB5R1M]

Het Colorado kind… van Stephen King
Bij toeval kwam ik bij de serie Haven terecht. Alhoewel… Ik zag er enkele dingen van voorbij komen op Twitter. Deze SyFy-serie is gebaseerd op het boek The Colorado Kid van Stephen King. Ik heb het boek niet gelezen, maar van wat ik begrepen heb heeft de serie er eigenlijk maar weinig van weg. In het plaatsje Haven gebeuren vreemde dingen, omdat sommige van de inwoners ‘troubles’ blijken te hebben. Bepaalde krachten die gelinkt zijn aan hun emoties. In het midden daarvan staat detective Audrey Parker, die als enige de geplaagde mensen kan helpen. Naast dit vermakelijke science fiction verhaal, probeert Parker er tevens achter te komen wie ze daadwerkelijk is, ze weet namelijk niets van haar verleden, en bevindt ze zich in een liefdesdriehoek. Genoeg dus om verschillende seizoenen mee vooruit te kunnen. Vooral omdat Parker verschillende persoonlijkheden lijkt te hebben… Aan de ene kant is de serie wellicht te bizar voor woorden, maar aan de andere kant is het gewoon heerlijk genieten van een typische SyFy-serie.

[youtube rAM70bIy2mY]

Cheerleaders… nu ook voor series
Als je ongeveer even oud bent als ik, ben je vast en zeker opgegroeid met de tienerkomedie Bring it On (mocht je twijfelen: Denk aan ‘I’m sexy, I’m cute. I’m popular to boot!’ en ‘Hey Mickey!’). Toch had ik nooit verwacht dat zoiets een bron zou kunnen zijn voor een serie. Maar het gebeurde toch echt in Hellcats, waar de levens worden gevolgd van cheerleaders tijdens college. Met Ashley Tisdale (bekend van High School Musical) en Ali Michalka (uit Easy A en inmiddels te zien in iZombie) was het de gewone tienerdrama, geloofsovertuigingen en wat ‘out of the box’ dance moves, inclusief vervolgopleiding stress waar de serie zich op richtte. Met daarnaast natuurlijk meiden en jongens die veel aan het trainen en optreden zijn. Het zal dan ook geen grote verrassing zijn dat de serie het niet lang heeft volgehouden: na een seizoen werd deze al van de buis gehaald.

Blog: De uitdaging – H (Immy Verdonschot)

Helden, we krijgen er geen genoeg van
Hmm, tja… Heroes… Ik moet de originele serie nog steeds afkijken. Het eerste seizoen was geweldig, met alle verschillende krachten en alle personages die op een of andere manier allemaal met elkaar verbonden waren. Niet alleen dat, maar de krachten die ze bezaten waren de meest geniale bedenksels die er maar waren. Je kon niet anders dan je verheugen op de volgende nieuwe held, al was het alleen al om te kunnen raden wat voor kracht het personage zou hebben. Toch zakte de serie in het tweede seizoen al snel in. In mijn geval ging het over de broer en zus, wiens krachten aan elkaar gelinkt waren. En een daarvan had te maken met zwarte smurrie die uit haar ogen kwam… No thanks. Na vier seizoenen is de serie dan ook geannuleerd. Sheldon (The Big Bang Theory) zei hierover: “Heroes gradually lowered the quality season by season till we were grateful it ended.” Toch na zoveel jaren – en omdat alle zenders inmiddels óf allemaal nostalgisch zijn óf totaal geen originele ideeën meer hebben – wordt ook deze weer opnieuw gemaakt: Heroes Reborn. Inmiddels is de miniserie alweer bij aflevering tien en ergens ben ik er wel benieuwd naar. Mede omdat ook oude bekenden hun gezicht laten zien en mede omdat mijn zusje er wel over te spreken is. Toch zal ik niet aan de nieuwe spin-off beginnen voor ik het origineel volledig heb gezien. Al kan dat nog wel even duren, aangezien het niet een serie is die ik ‘moet’ zien…

12268596_1115777821773358_1368939074_o

Kaartenhuizen met leugens
Als laatste ga ik in op twee House-series. En dus niet dé House, waar ik slechts enkele afleveringen van gezien heb. Maar House of Cards (ik heb het hier over de Amerikaanse versie met Kevin Spacey en Robin Wright), waar iedereen inmiddels wel van gehoord heeft en House of Lies, welke daarentegen minder bekend is. Hoewel mijn mening door slechts weinigen gedeeld wordt (please don’t hate me for saying this!), vind ik House of Cards een voorspelbare serie. Wanneer je al vaker dergelijke films hebt gezien, snap je wel hoe de politiek in D.C. werkt en daarom heeft de serie ook geen grote verrassingen voor mij. En nee, ook dat voorval met de journaliste in het eerste seizoen niet. Wat overigens niet betekent dat ik het een slechte serie vind. Zo vind ik Spacey en Wright formidabele acteurs. Het werk van die twee is zo ijzersterk dat je alleen daarom al de serie zou moeten zien. Helaas kan de serie me inhoudelijk minder boeien, Wright’s storyline vind ik vaak nog het meest interessant, moet ik zeggen dat ik seizoen drie misschien tot nu toe wel de beste vind. En die moet ik zelfs nog af zien.

[youtube MocaHXjd7_s]

Zoals gezegd is her nog een huis te bezoeken: House of Lies. Met niemand minder dan de lieftallige Kristen Bell en charmante Don Cheadle, die in deze serie wel hele andere rollen spelen. De serie gaat over management consultants die miljoenenbedrijven adviseren en daar hebben ze daadwerkelijk alles voor over. Ze gaan over lijken en gebruiken ook behoorlijk wat grof taalgebruik. Maar net zoals Spacey een ruimte kan pauzeren om uitleg te geven aan de camera, kan ook Cheadle dit. Verschil is dat ik zijn verhalen vaak interessanter vind en de serie is in zijn geheel ook onvoorspelbaarder. Doordat de personages vaak de grenzen opzoeken, is het ook een serie die dat doet. Daarnaast is het leuk om een keer een blik te krijgen in de verschillende bedrijven, waarbij het ene product nog onverwachter is dan het andere. Niet alleen dat, maar de personages zijn een mooie aanvulling op elkaar. En ik kan je beloven dat je zowel van ieder personage kan genieten, als dat ze je gruwelijk kunnen irriteren.

Na de grote hoeveelheden series van de afgelopen blogs, zal ik het in mijn volgende blog wat korter houden. De volgende keer belooft een afwisselende blog te worden, met zelfs een Nederlandse serie die aan bod komt. Ook haal ik er weer een golden oldie bij uit mijn tienertijd, zal het gaan over IT-ers en zombies.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – E (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

ally-mcbeal_b

Voor het eerst sinds ik deze uitdaging ben aangegaan, moest ik echt op zoek gaan naar series met de betreffende letter. Wat blijkt namelijk? Ik heb verschillende series wel gezien, maar slechts enkele afleveringen. De enige serie met een ‘E’ die ik me kan herinneren volledig te hebben gezien, is Eastwick. Andere series waar ik enkele afleveringen van heb gezien zijn Elementary, Eli Stone en Extras. Natuurlijk weet ik dat Everwood en Entourage grote successen waren, maar meer dan enkele seconden van die series, tussen het zappen door, heb ik niet van gezien. Wel zijn er nog twee andere series die al langere tijd op mijn lijstje staan en dat zijn Episodes en Eureka. Daar zal ik in deze blog ook aandacht aan besteden.

11832007_1052544931429981_1577305865_o

The Witches of Eastwick
The Witches of Eastwick is een film met een sterrencast: Jack Nicholson, Susan Sarandon, Cher en Michelle Pfeiffer spelen de hoofdrollen. In 2009 werd dit verhaal nieuw leven ingeblazen in de vorm van een serie. Nu met Jaime Ray Newman (Veronica Mars, Eureka, Red Widow), Lindsay Price (Beverly Hills, 90210, Lipstick Jungle), Rebecca Romijn (Just Shoot Me!, X-men trilogie, The Librarians) en overigens ook Ashley Benson voor ze bekend werd met Pretty Little Liars. Ik ben opgegroeid met de film, dus de serie had meteen mijn aandacht. Daarnaast gaat het over magie, waar ik ook altijd wel van kan genieten. Als je het verhaal al enigszins kent is het leuk om te zien welke draai ze eraan gegeven hebben. Echter wordt de serie nergens zo sterk als de film ooit was. Het blijft een beetje in een sketch-achtige sfeer hangen, zonder echt sterk te worden. Hoewel de serie zeker vermakelijk was, is het geen wonder dat de serie maar een seizoen heeft gekregen.

11822024_1052544928096648_511136551_o

Jonny Lee Miller time
Aangezien beide series Jonny Lee Miller in de hoofdrol hebben, bespreek ik Elementary en Eli Stone tegelijkertijd. In de een speelt hij een advocaat uit San Francisco, Eli Stone, die dingen begint te zien en er zo achter komt dat hij een aneurysma in zijn hersenen heeft. Vervolgens gaat hij de morele kant op in zijn werk. Met acteurs als Victor Garber, Loretta Devine, Julie Gonzalo en gastacteurs als Kerr Smith, George Michael, Sigourney Weaver en Katie Holmes lijkt de serie een aanrader. Qua thema – iemand die dingen ziet die er niet zijn – komt de serie in de buurt van andere series als Ally McBeal, alleen dit keer met een man in de hoofdrol. Want ook hier speelt de serie zich af op een advocatenkantoor en ook dit valt onder het genre van komedie, drama en muziek. Lang heeft de serie het niet volgehouden, want na 26 afleveringen – verdeeld over twee seizoenen – kwam er een einde aan. Funfact? Deze serie is gecreëerd door Greg Berlanti en Marc Guggenheim, de heren die achter Arrow en The Flash zitten.

Een paar jaar later kwam Miller alweer terug op televisie in een andere serie: In Elementary speelt hij een moderne versie van Sherlock Holmes naast Lucy Lui (Ally McBeal) die voor Watson – zijn sponsor – speelt. Het leuke en interessante aan deze serie is dat ze het in een heel nieuw jasje hebben gestoken: Zo komt Holmes net uit de afkickkliniek, woont hij in New York en weet hij zich binnen te wurmen bij politieonderzoeken om zodoende zijn briljante brein nuttig te maken. Hoewel ik slechts enkele afleveringen heb gezien kan ik altijd dit soort creatieve ideeën erg waarderen. Ik hou ervan als er een andere draai wordt gegeven aan een bestaand concept en ze deze nog goed uit weten te werken ook. Miller als Holmes is geweldig, met al zijn perikelen. En het frisse idee om Lui de vrouwelijke Watson te maken vind ik geweldig. De creativiteit van de serie is niet alleen door mij opgemerkt. Zo is de serie meerdere malen genomineerd geweest en heeft deze ook al verschillende prijzen weten te verzilveren. Na vier seizoenen loopt de serie dan ook nog steeds. Bekijk ook vooral even dit ‘introductiefilmpje’:

Gervais en Merchant
Extras is een geweldige Britse sitcom uit het brein van Ricky Gervais en Stephen Merchant. Dat blijkt alleen al uit de hoeveelheid prijzen die ze in korte tijd gewonnen hebben. Verschillende afleveringen heb ik al gezien, of stukjes eruit, en het geeft een leuke satirische blik achter de schermen van verschillende series en films. Dit keer zijn het de extra’s wiens leven onder de loep worden genomen en acteurs als Kate Winslet en Orlando Bloom die zichzelf voor gek zetten. Met slechts twee seizoenen van zes afleveringen, plus een kerstspecial, is het eigenlijk idioot dat ik de hele serie nog niet in zijn geheel heb gezien. Maar rest assured dat dit zeker nog op mijn lijstje staat. En ik weet vrijwel zeker dat ik het na afloop jammer vind dat er maar zo weinig afleveringen van zijn.

11816064_1052544914763316_479060780_n

Eureka! Het is Joey!
Dan zijn er nog twee andere series waarbij ik nog even stilsta. Eureka is een SyFy science-fiction serie waar ‘Eureka’ de naam van het stadje is. En dat is niet zomaar een stad, maar een stad waar eigenlijk alleen maar wetenschappelijke genieën wonen. Ieder aflevering draait dan ook om het gebruik van een technologie waarbij iets mis gaat. Alleen al vanwege deze omschrijving lijkt de serie me interessant, maar daarnaast hou ik erg van SyFy series die ieder jaar weer beter worden. Niet alleen qua originaliteit, maar ook vanwege visual effects. Niet te vergeten dat ze ook enkele erg goede gastacteurs hebben, zoals Felicia Day, van wie ik nooit genoeg kan krijgen. Oh en laten wet niet de crossovers vergeten: Zo waren er enkele crossovers met Warehouse 13 – een serie die aan het einde van deze reeks besproken zal worden – waardoor ik ook erg benieuwd ben. Het is een serie die dan ook al jaren op mijn lijstje staat, maar waar ik telkens maar niet aan toe kom.

De laatste serie van de blog is Episodes, waarvan ik alleen nog de trailer heb gezien (zie hierboven). Alleen al door het zien van de trailer – waaruit blijkt dat een Britse serie een Amerikaanse remake gaat krijgen – was ik al benieuwd. Want niet alleen is er die heerlijke mix van Britse en Amerikaanse humor, maar ook speelt Matt LeBlanc erin mee. Die kennen we natuurlijk allemaal van Friends, en ja, ook van zijn eigen spin-off Joey. Wat me positief stemt over deze serie is dat de serie mede bedacht is door David Crane, die een van de geniale breinen achter Friends was. Met een Golden Globe en het feit dat de serie nog niet is geannuleerd, moet ik toch echt eens beginnen aan deze sitcom. Op het moment kijk ik vreemd genoeg maar weinig ‘korte’ series.

Dat was het weer voor de series met een ‘E’. Voor wie nu denkt dat ik deze laatste serie als een bruggetje ga gebruiken naar mijn volgende blog: Dat heb je goed gedacht. Want daarin zal ik inderdaad – hoe kan het ook anders – Friends bespreken. Daarnaast zit ik te denken aan The Fresh Prince of Bell Air en de andere twee series die ik in gedachten heb, hou ik nog even voor me.

Xoxo,

Immy.

Blog De uitdaging – B (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

ally-mcbeal_w

De uitdaging continues! Ook voor de ‘B’ zijn meerdere series te vinden, maar ik zal aandacht besteden aan de volgende: Being Erica, The Big Bang Theory, Bones en Beverly Hills, 90210. Daarmee wordt het een mengelmoes van oude en nieuwe series. Om deze te bespreken begin ik met de meest recente en zo zal ik terugwerken naar de postcode van ‘sunny California’. Verder heb ik ervoor gekozen om dan alsnog af te sluiten met Being Erica, omdat dat een serie is die volgens mij veels te onbekend is gebleven.

big-bang-theory

The Big Bang Theory
Wat is nu een beter idee voor een serie – in deze tijd van geeks (en ja, dat kan ik alleen maar als compliment bedoelen) – dan een groep wetenschappers die socially awkward zijn? Een geweldig uitgewerkt concept in de vorm van een sitcom met een goede samenstelling van acteurs. En laten we eerlijk zijn, die eerste aflevering maakt het. Want wie kent niet het gevoel om indruk te willen maken op een leuke jongen of meid. Met een begin waar de heren ‘enkel’ Kaley Cuoco hebben om op te vallen, is de serie inmiddels uitgegroeid en is er voor iedere jongen wel een liefde in het spel. Daarnaast hebben ze een geweldig schrijversteam, die de meest geniale citaten creëren. Om er een paar te noemen: Wat dacht je van BAZINGA!? Of het slaapliedje ‘Soft Kitty’. Je kunt niet anders dan van dit soort momenten genieten. Niet alleen weten de makers de meest creatieve namen voor afleveringen te verzinnen, blijven de ongemakkelijke situaties grappig en hebben ze geweldige gast acteurs, de verhaallijn blijft groeien en ontwikkelen. De serie kreeg afgelopen jaar een ‘multi year pick up’. Dat is een hoop vertrouwen in een serie, dus nu is het hopen dat ze het vol kunnen houden en waar kunnen maken.

Bones_(1)

Bones
Geïnspireerd door de boeken van Kathy Reichs bevat deze serie tevens een mega intelligent hoofdpersonage: Dr. Temperance Brennan, een forensisch antropologe. Samen met Detective Seeley Booth lost ze moordzaken op en gedurende de seizoenen groeien de personages dichter naar elkaar toe. Waar vele zaken los van elkaar staan, hebben enkele moordenaars het specifiek op het duo (of de rest van het team, ook wel de ‘squints’ genoemd) voorzien. Ook hier bestaat de cast weer uit heerlijk excentrieke personages die ieder hun karaktertrekjes hebben. Waar Hodgins niet genoeg kan krijgen van praten over slijm en insecten, is Angela de vrijzinnige kunstenares en komt er een lijst aan verschillende stagiaires voorbij waar je ook snel van gaat houden. Het enige nadeel van de serie, en het punt waarop ik vind dat ze toch echt een steek hebben laten vallen, is dat ze te lang hebben gewacht met het liefdeskoppel bij elkaar te brengen. Er waren vele momenten waarbij de spanning opliep, maar toen puntje bij paaltje kwam was het er ineens en had je toch echt het gevoel dat je als kijker van de serie tekort was gedaan. Wat overigens niet wegneemt dat de serie nog steeds vermakelijk is en verschillende rode draden heeft die de spanning er ieder seizoen weer goed in houden.

2337312

Beverly Hills, 90210
Wat betreft deze serie kan ik heel kort zijn: Ik heb slechts enkele afleveringen gezien van het eerste seizoen. Ofwel de serie was net voor mijn tijd of ik heb het gewoon gemist omdat ik andere series volgde. Maar later heb ik het nog eens terug gekeken (met name vanwege Luke Perry en Shannon Doherty) en daar viel vooral heel erg op dat het veel stand-alone afleveringen zijn over typische high school problemen. Al spelen deze zich dan natuurlijk af in het rijke Beverly Hills. Het is de serie waar Luke Perry, Shannon Doherty en Jason Priestley hun ware start mee kregen en de show duurde maar liefst tien seizoenen. Alleen daarom is deze serie al het noemen waard. Tegenwoordig zal de serie gok ik vooral nog gekeken worden uit nostalgische redenen, gezien er een spin-off/remake van gemaakt is getiteld 90210 en ook een serie als Gossip Girl er wel wat van weg heeft. Gezien deze zich dan toch in het huidige (media)landschap afspelen, zullen deze menig kijker eerder aanspreken dan de inmiddels verouderde zipcode serie.

ALL_620X296_ERICA-thumb-620xauto-115241

Being Erica
Als laatste ga ik graag nog in op een Canadese serie die lang niet bij iedereen bekend zal zijn geweest. De serie liep voor vier seizoen en gaat over een vrouw van dertig, die op het dieptepunt van haar leven bezocht wordt door iemand die haar wil helpen, ene Dr. Tom. Uiteindelijk besluit ze bij hem in therapie te gaan, maar dit gaat totaal anders dan verwacht. Het is namelijk een vorm van regressie- en reïncarnatietherapie, al is het wel enigszins gepopulariseerd voor de televisie natuurlijk. Dit betekent dat Erica de kans krijgt om terug te gaan naar de momenten in haar leven waar ze spijt van heeft en deze zodoende weer recht kan zetten. Alles om natuurlijk van haar ‘fouten’ te leren en er zo als een beter mens uit te komen. Naar mate de serie verloopt zie je meer en meer groei, niet alleen in haar personage, maar zeker ook in de mensen om haar heen. Daarnaast zul je af en toe ineen krimpen van de fouten die ze maakt, gezien deze zo onwijs ongemakkelijk zijn. De fouten die Erica maakt zijn echt momenten van plaatsvervangende schaamte en ik kan dan ook niet anders dan me voorstellen hoe lastig het moet zijn geweest om dat soort dingen ook allemaal te spelen. Actrice Erin Karpluk leeft zich hierin dan ook helemaal uit. Being Erica is daarmee een kleine serie die ik zeker kan aanraden.

En met deze vier series kom ik tot het einde van mijn serieblog over de letter B. Ook hier zijn natuurlijk weer flink een aantal series bij te bedenken, zo had ik graag Battlestar Galactica meegenomen. Maar tot op heden ben ik er nog niet aan toe gekomen om hiervoor te gaan zitten. Ach, wellicht komt dat nog wel eens in een latere blog. Voor nu laat ik het echter hierbij en zal ik afsluiten met in ieder geval twee series voor mijn volgende blog: Castle en Charmed.

xoxo,

Immy.

Blog De uitdaging – A (Immy Verdonschot)

Recensie2

door: Immy Verdonschot
ally-mcbeal_w

Zoals ik in mijn vorige blog heb uitgelegd, ga ik een uitdaging aan. Ik zal beginnen bij A. Er zijn echter veel series die beginnen met deze letter en daarom heb ik de vorige blog al aangegeven dat ik van start zou gaan met Arrow. Ik zal daarnaast echter ook nog kort ingaan op twee wat oudere series die ook zeker de moeite waard zijn. Maar nu eerst: Arrow. Wees gewaarschuwd, hier kunnen spoilers inzitten als je niet helemaal bij bent!

Arrow
Voor wie het nog niet weet: Arrow draait om de verwende biljonair en playboy Oliver Queen. Vijf jaar lang is hij als vermist en dood aangenomen, sinds de jacht waar hij met zijn vader op zat verging op zee. Na die vijf jaar keert hij echter terug als een veranderde man, vastbesloten om zijn stad, Starling City, te redden. En dat doet hij in een groene hoodie gewapend met een pijl en boog. Al snel wordt hij ‘Arrow’ genoemd. Maar deze superheld heeft geen bovennatuurlijke krachten. Wel blijkt dat hij in de afgelopen vijf jaar veel heeft bijgeleerd.

10717904_958651670819308_1051269223_n

De flashbacks
Een van de sterkste punten van het eerste seizoen van Arrow is de vertelwijze: Door middel van flashbacks kom je als kijker meer en meer te weten over wat Oliver heeft meegemaakt. Hoe hij van biljonair naar een getraind en strategische moordenaar kon groeien. Dit is weer gekoppeld aan de relevantie die het in de aflevering zelf heeft. Niet ieder seizoen gaat dit echter even goed. Zo blijkt dat Oliver niet de hele tijd alleen op het eiland was en dat hij zelfs van het eiland af is geweest. Hoewel de sterkte per seizoen (en per aflevering) verschilt, weet Arrow je ieder seizoen weer vast te houden. En dit is mede te danken aan de opzet.

11023006_958651660819309_1568212930_n

De (anti)held
Over het algemeen moet ik toegeven dat ik mijn twijfels had bij de serie. Dit heeft met twee dingen te maken: a) ik hou niet van personages en/of series waarin mensen worden vermoord alsof het niets is en b) in mijn ogen is een ‘superheld’ iemand met superkrachten. In deze categorie valt onder andere Batman. Toch spreekt Arrow me meer aan dan andere series en superhelden. Hoewel Arrow er in het begin nogal op los moord, verandert zijn houding hierin na een seizoen. Sindsdien is ieder personage sympathieker geworden en komt moraliteit ook meer naar het oppervlak. Wat betreft de bovennatuurlijke krachten, kan ik niet anders dan waarderen hoe getraind Oliver is. Niet alleen heeft hij geweldige gimmicks, maar de trainingssessies never get old.

11024841_958651687485973_622886231_o

De Arrow-familie
Er ontstaan vele relaties in de serie, met name voor Oliver. In het begin heeft hij Laurel, maar al snel maakt hij duidelijk dat hij die band niet zomaar weer op kan pakken. Wel volgen er verschillende andere dames die eenzelfde soort dubbelleven leiden als hij. Maar dat zijn niet eens de enige ships. Zijn – in eerste instantie – bodyguard Diggle en hij hebben ook een goede chemie. En ieder jaar weet deze serie weer nieuwe personages te introduceren die het hele verhaal een extra laag geven: Of het nu door een geweldig gastoptreden komt die de beginselen van The Flash introduceren, een getroebleerd joch is dat Arrow’s rechterhand wordt of een techneut die er vanaf de eerste aflevering al in zit en wiens personage zo heerlijk is dat je niet anders kunt dan genieten. Arrow is zo’n serie waar je van ieder personage kan gaan houden, terwijl je er ook af en toe gek van wordt.

11039547_958651680819307_1358241226_n

Stephen Amell
Wat voor een groot deel ook voor de serie spreekt is de hoofdacteur: Stephen Amell. En nee, ik heb het niet over zijn lichaam, maar bovenal bedoel ik zijn relatie met de fans. Ik heb een hoge waardering voor casts en crews die de waarde van hun fans inzien en dit respecteren. Want door hier slim op in te spelen en open te zijn, vind er een hoop wederkerigheid plaats. Zo deelt Amell vrijwel alles op zijn facebookpagina en roept hij zijn fans op om fanart met hem te delen. Wanneer een acteur of serie zijn fans op die manier erkent, dan heeft deze al snel een plek in mijn hart veroverd. Want laten we eerlijk zijn: Waar is een serie zonder publiek (en dus ook zonder kijkcijfers)?

11012264_958651674152641_636501854_n
Arrow is op dit moment dan ook een van mijn favoriete series. Niet alleen vanwege de eye candy, maar des te meer om de verhaallijnen, de interessante personages en de heerlijke stunts. Deze laatste reden, ben ik niet op in gegaan, maar eigenlijk zou ik op nog veel meer in kunnen gaan. Arrow kan ik in ieder geval iedereen aanraden en is een lust voor het oog.

11022890_958651664152642_2062527179_n

Van Alias tot Ally McBeal
De andere series waar ik het eerder over had en waar ik kort op in zal gaan, zijn: Alias en Ally McBeal. Alias is een serie over een studente die wordt gescout om voor de CIA te werken en vervolgens als dubbelspion wordt ingezet. Wat zo heerlijk is aan de serie is dat je nooit weet wie je kunt vertrouwen, je hebt een sterke vrouwelijke hoofdrol die geweldig haar mannetje kan staan en goede moves heeft (door niemand minder gespeeld dan Jennifer Garner), interessante gadgets, een heerlijke samenstelling van personages (Greg Grunberg, Victor Garber, Lena Olin en Bradley Cooper mensen!) en goede verhaallijnen. Al moet ik toegeven dat hoe verder je in de serie duikt, hoe verder gezocht het plot op een gegeven moment wordt. De speciale vondst met geheime werken van Da Vinci en Nostradamus blijft echter voor mij genieten.

Dan hebben we nog Ally McBeal… Wat kan ik hier nou over zeggen? Een vrouwelijke hoofdrol die toont hoe gek vrouwen kunnen zijn. Iemand die een soort van hallucinatie-achtige visies heeft, zoals dansende baby’s. Waarom zou je zo’n vreemde serie kijken? Juist daarom! Het mag dan misschien apart zijn, maar het is zeker ook genieten. Ally ziet in haar hoofd voor zich hoe ze reageert en je kunt niet anders dan dubbel liggen van sommige van die beelden. Daarnaast heeft de serie de meest geweldige gastoptredens: Van Lucy Lui en Portia de Rossi tot aan Robert Downey Jr.. En dan heb ik nog niets gezegd over de vaste sterrencast: Calista Flockhart, Courtney Thorne-Smith, Greg Germann, Jane Krakowski en Peter MacNicol. Allen even formidabel in deze serie. Maar boven alles spreekt het hart van de serie. Wat eigenlijk neerkomt op de zoektocht naar de ware man. Wanneer je rond de leeftijd van Ally bent, is het niet vreemd dat dit bij sommige (wellicht de meeste) vrouwen op hun lijstje staat. Het meest verrassende van de serie is misschien wel dat, hoewel het zeker een dramaserie is, het meer dan genoeg komedie bevat. Ik moet bekennen dat ik de serie nog niet eens helemaal afgekeken heb, maar ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Xoxo,

Immy.