In beeld: Oprah Winfrey (Chard van den Berg)

Oprah Winfrey Na aanleiding van Oprah Winfrey’s speech tijdens de 75e Golden Globe Awards kreeg ze een heleboel waardering. Zo werd ze de afgelopen weken een van de meest gegoogelde personen. Daarnaast kwamen er geruchten dat ze zich kandidaat wil stellen voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2020. Zelf zegt ze echter dat ze wacht op een teken van God.  Daarnaast is Oprah sinds afgelopen maand te zien in de nieuwe film A Wrinkle in Time, gebaseerd op het boek van Madeleine L’Engle. In Nederland zal de film begin april in première gaan. In deze blog ga ik dieper in op wie deze vrouw nu eigenlijk is.

Oprah Winfrey werd geboren op 29 januari 1954, in Kosciusko. De jeugd van de Amerikaanse was alles behalve makkelijk, zo schreef Winfrey in haar boek dat ze seksueel misbruikt is en haar ouders absoluut niet rijk waren. Deze twee dingen leidden er onder andere toe dat ze drugsverslavingen en vreetbuien kreeg. Toch wist ze het tot een lokaal radiostation te schoppen op 19e jarige leeftijd. Hierna kreeg ze al snel meer faam en ging ze naar Chicago om daar AM Chicago te presenteren. Uiteindelijk leidde het allemaal tot het eerste nationale praatprogramma gepresenteerd door een donkere vrouw, namelijk The Oprah Winfrey Show. Dit wordt door velen gezien als een absoluut mijlpaal in de wereldwijde televisiegeschiedenis.

De show was vanaf begin af aan een grote publiekstrekker. Zo keken er in de jaren 90 meer dan 20 miljoen mensen, ongekend voor een programma dat uitgezonden werd zo rond 4 uur. In het programma promootte Oprah een heleboel zaken, wat grote invloed had op haar publiek. Zo werden bijna alle boeken die ze promootte nummer 1 op de bestsellers lijst. Tevens zou Barack Obama in 2008 1.6 miljoen stemmen te danken hebben aan Winfrey.

Oprah Winfrey

Oprah maakte geregeld nog een uitstapje je naar de filmwereld. Zo speelde ze in 1985 in Steven Spielberg’s The Color Purple, waar ze een Oscarnominatie voor “Beste vrouwelijke bijrol” kreeg. Ze moest het echter afleggen tegen Anjelica Huston, die het beeldje won voor haar rol in Prizzi’s Honor.

Oprah zorgde nog geregeld voor controverse. In het kader van de gekkekoeienziekte die in 1996 net voorbij was, nodigde Oprah een vegetariër en activist uit in haar show. ”Je zei dat deze ziekte aids als een verkoudheid kan doen lijken”, zei Oprah. Toen de activist daar met het woord ‘absoluut’ op reageerde zei Winfrey: ”Het heeft me gestopt om ook nog maar één hamburger te eten!” Een dag later crashte ineens massaal de prijzen van rundvlees naar hun laagste punt in tien jaar. Het werd een chaos en landbouwers klaagden Oprah aan voor laster en eerroof. Dit werd in 1998 een grote zaak, die Oprah ook nog eens won. Daarnaast was ze bevriend met Harvey Weinstein en zei ze dat racisten moeten sterven.

Hoe je het ook wendt of keert, Oprah Winfrey is een van de meest gevierde sterren aller tijden en iemand die veel mensen heeft geïnspireerd.

Blog Op Goed Geluk (Chard van den Berg)

Blog Op Goed Geluk door: Chard van den Berg

Blog Op Goed Geluk (Chard van den Berg)Op Goed Geluk, het legendarische televisieprogramma uit de jaren 80 kreeg in 2018 haar reboot op RTL 4. In de huidige vorm wordt het programma gepresenteerd door Gordon, terwijl het vroeger werd gepresenteerd door Carry Tefsen, beter bekend als Mien Dobbelsteen uit Zeg ‘ns Aa.

De datingshow begon in 1987 op de TROS. In het programma moet een single man of vrouw de ware liefde kiezen uit drie mannen of vrouwen. De single kan de kandidaten niet zien, vanwege een wand. Hierdoor moet de single vragen stellen om erachter te komen wie het best bij hem of haar past. Na afloop van het vragen stellen, moet de vragensteller kiezen met wie hij/zij op date wil. Tevens verschijnen de overige kandidaten. Het winnende stel kreeg vroeger een reis aangeboden, in de huidige versie moet het winnende stel het doen met een date. Hierna krijgen de kijkers te zien hoe de date is afgelopen en bevallen.

In 1987 was het John de Mol die een soort Nederlandse remake wilde maken van het Engelse Blind Date. Voor de presentator van het programma zocht hij een vrouw van ongeveer 40 met rood haar en zo kwam hij bij actrice Carry Tefsen uit. In eerste instantie had de laatstgenoemde totaal geen zin het presenteren van het programma, doordat ze druk genoeg was met acteerklussen. Uiteindelijk besloot ze het toch te doen, maar had geen idee dat het programma zo enorm populair zou worden. Tefsen zei altijd aan het einde van iedere uitzending met Amsterdams accent, “Op Goed Geluk”. Deze uitspraak achtervolgt haar nu nog steeds, zo zegt ze in het AD.

De nieuwe remake debuteerde met 1.2 miljoen kijkers op de zaterdagavond. Voor het programma staan De TV Kantine en Weet Ik Veel op RTL 4 geprogrammeerd.

In beeld: Ivo Niehe (Chard van den Berg)

In beeld Ivo Niehe door: Chard van den Berg

In beeld: Ivo Niehe (Chard van den Berg) Ivo Niehe is een presentator met een van de langste carrières in de Nederlandse entertainment industrie. Deze alleskunner zit namelijk al sinds 1974 in het wereldje. Ivo Niehe is zanger, producent, pianist, journalist, presentator en cabaretier. Goed genoeg voor onze categorie “In beeld”. Niehe is vandaag de dag het meest bekend, door de presentatie van de TV Show.

Ivo Niehe werd geboren op 31 mei 1946, in Amsterdam. In 1957 begon hij al met zijn opleiding, zijn niveau was toen al gymnasium. Na het gymnasium besloot Ivo, Frans te gaan studeren aan de universiteit van Amsterdam, waar hij met vlag en wimpel uit kwam. Hierna ging hij zingen. Zijn eerste single “Mountain of love” uit 1961, kreeg nauwelijks aandacht en haalde de hitlijsten niet. Hierna bracht hij enkele Duitse singles uit, die hadden ongeveer evenveel succes. Hierna verhuisde Ivo naar de televisie, hij startte bij de TROS. Zijn 1e programma was TROS Aktua, een actualiteitenprogramma. Kort hierna, in 1978, werd hij hoofd amusement van TROS.

In 1981 begon hij met het praatprogramma de TV Show. Het programma trekt zo’n 30 jaar, iedere aflevering steevast meer dan 1 miljoen kijkers. In 2014 haalde de TV Show haar hoogste kijkcijfer aller tijden, namelijk 2.8 miljoen. In het programma werden de grootste sterren op aarde geïnterviewd. Zo interviewde Ivo Donald Trump, Audrey Hepburn, Sting, Prince, Paul McCartney, Charles Aznavour, Dolly Parton, Tina Turner, Margeret Thatcher, Prince Phillip en wie eigenlijk niet? Ivo stelt in de interviews bijna nooit de kritische of harde vragen, daarom blijven die wereldsterren waarschijnlijk zo makkelijk komen. Ivo’s favoriete gast aller tijden is, Audrey Hepburn, een actrice met uit “de Gouden Eeuw van Hollywood”. Ivo vond het interview zo leuk omdat ze heel erg oprecht en origineel overkwam in het interview.

Naast presentatiewerk is Ivo sinds enkele jaren werkzaam in het theater, zowel in Nederland als in Duitsland en Frankrijk. Zo trekt hij met zijn theater voorstelling; “Drs. Down” door heel Nederland. De voorstelling werd positief ontvangen door de critici in Nederland. Ook Ivo was tevreden.

In 2011 kreeg Niehe een heleboel kritiek over zich heen, door zijn optreden in het programma Pauw en Witteman. Hierin vertelde hij over zijn voorstelling in het Theater Mogador in Parijs, dat hij helemaal uit wist te verkopen. Het publiek vond Ivo wat arrogant en ijdel overkomen. Ivo noemde deze voorstelling in Parijs “een unaniem belachelijk groot succes”.

Kortom, Ivo is een van Nederlands meest gevierde televisiepresentatoren. Misschien is hij ook wel wat onderschat, aangezien er maar weinig televisiepresentatoren zo lang door kunnen blijven gaan.

Chard van den Berg

Blog Lachen en griezelen met Halloween! (Immy Verdonschot)

Blog Lachen en griezelen met Halloween!Wie houdt er niet van Halloween? Waarschijnlijk genoeg mensen en vreemd genoeg ken ik de laatste tijd steeds meer mensen die niet van enge films houden… Heel jammer, want je mist er een hoop door. Maar gelukkig zijn er ook genoeg series die op een leuke manier Halloween in hun verhaallijn weten te verwerken. Hier dus enkele tips om de Halloweenavond mee door te komen.

Pompoensletten, roze konijnen en hobbits
Wie wil lachen met Halloween kan heel goed terecht bij sitcoms: zo heeft Friends de aflevering ‘The One With The Halloween Party’, waarin iedereen zich verkleed in leuke kostuums en Ross en Chandler uiteindelijk armpje drukken. Daarnaast heb je natuurlijk nog de verschillende How I Met Your Mother-afleveringen waarbij Lily en Marshall altijd voor leuke duo-kostuums zorgen en Ted wanhopig op zoek is naar zijn ‘Slutty Pumpkin’. Dan zijn er nog verschillende The Big Bang Theory-afleveringen waarin Halloween-feestjes worden gehouden. Mocht je afgelopen weekend dus al je feestje hebben gehad, dan kun je nog even nagenieten met hun verkleedpartijen en geweldige kostuums.

Trick or Treat
Hoewel het in Nederland lang niet zoveel wordt gedaan als in Amerika, is ‘trick or treating’ ook in Nederland wel een bekend begrip. Al is het alleen al via films en series. Zo is in Stranger Things 2 te zien hoe de jongens langs huizen gaan om snoepgoed op te halen in hun kostuums. Ook in Freaks and Geeks gingen de tieners op pad, al was dat nog op klaarlichte dag en dus wellicht wat minder eng. Sommige huizen maken er echter groot werk voor om de kinderen angst aan te jagen of in ieder geval een spektakel te geven wanneer ze aan de deur komen. Zo loopt Lorelai in Gilmore Girls een beetje te hard van stapel in Twenty-One is the Loneliest Number, wanneer ze een heel theaterstuk voorstelt om een soort van gekke wetenschapper te zijn die haar vriend Luke vermoordt en uiteindelijk zijn darmen uit hem haalt. Te zien krijgen we het helaas niet. Het mooiste voorbeeld is waarschijnlijk dat van Modern Family, waar Claire zich ieder jaar weer wil overtreffen om de engste te zijn.

Clowns en spookhuizen
Voor nog wat enge afleveringen kijken we onder andere naar de gebroeders Winchester: In Supernatural is er namelijk een aflevering ‘Everybody Loves a Clown’, waarbij de clown een demon is die kinderen overtuigd hem mee naar huis te nemen zodat het de ouders kan opeten… Alsof clowns op zich nog niet eng genoeg zijn! Natuurlijk is de hele serie al spannend, maar clowns zijn toch wel het noemen waard. De laatste die ik noem, omdat het sowieso mijn persoonlijke favorieten zijn, zijn de afleveringen ‘Halloween’ en ‘Fear, Itself’ van (hoe kan het ook anders) Buffy the Vampire Slayer: In de eerste zorgt een spreuk ervoor dat iedereen in zijn/haar kostuum verandert en heel Sunnydale dus in totale chaos verandert, waaronder ook Buffy en Xander. Buffy wordt een jonkvrouw uit ongeveer 1700, weet dus niets van demonen en is compleet hulpeloos, terwijl Xander een soldaat is, waar later in de serie nog vaak naar verwezen wordt. ‘Fear, Itself’ is een stuk enger: de vriendengroep gaat namelijk naar een feest in een spookhuis, maar daar worden je grootste angsten werkelijkheid. Wanneer je dan ook zoekt naar lijstjes met de beste Halloween-afleveringen, zal je deze er hoogstwaarschijnlijk in terugvinden. Kijken dus!

Heksen op Halloween
Dan is er nog een van mijn favorieten: ‘All Halliwell’s Eve’ van Charmed. Een woordspeling op All Hallow’s Eve, ook wel Allerheiligenavond, en de achternaam van de heksen in de serie: Halliwell. In de aflevering worden ze teruggebracht naar 1670 waar hun krachten nog niet zo werken als in het heden. Ze zullen dus gebruik moeten maken van de ‘oude manieren’ van magie, waarin ook nog even wordt uitgelegd waarom deze speciale dag nu zo belangrijk is voor heksen. Een heerlijk sfeervolle aflevering die ook nog eens duikt in de herkomst van de zusjes zelf.

En als al die afleveringen niet genoeg zijn, zijn er vast nog series die deze week worden uitgezonden en een thema-aflevering op het programma hebben staan. Hoe dan ook, buiten de heerlijke horrorfilms die je vanavond kunt kijken, zijn er ook genoeg vrolijke dan wel enge afleveringen van series waar je wat vonden mee kunt vullen.

Happy Halloween!

Xoxo,

Immy

Blog Aspergirl Tilly is een aanwinst voor Star Trek (Martine Mussies)

Blog Aspergirl Tilly is een aanwinst voor Star Trek: Martine Mussies

Blog Aspergirl Tilly is een aanwinst voor Star Trek (Martine Mussies)

Na Sesamstraat heeft nu ook Star Trek een autistisch aandoend personage toegevoegd aan de cast. Deze maand maakten de kijkers kennis met cadet Sylvia Tilly, knap geacteerd door Mary Wisema. Tilly lijkt een ‘Aspergirl’, een vrouw met het syndroom van Asperger, een vorm van autisme. Waardoor komt dat? Is Tilly de eerste ‘Trekkie’ met ‘auti’ trekjes? En waarom is het überhaupt relevant of er ‘ Aspies’ of andere ‘auti’s’ in Star Trek zitten?

De eerste afleveringen van Star Trek (1966-1969) hadden slechts een kleine schare fans, maar tegenwoordig is de serie alom vertegenwoordigd in elk denkbaar medium. Gene Roddenberry’s idee is anno 2017 uitgegroeid tot een succesvolle multimediale franchise met acht televisieseries (waarvan één animatieserie), dertien speelfilms, tientallen computerspellen en honderden boeken, stripboeken, technische handleidingen en encyclopedieën. Bovendien wordt het Star Trek universum met de minuut groter door de bijdragen van miljoenen fans van over de hele wereld. Of je nu Borg of Klingon bent, voor iedereen is er een plekje. Ook voor Cadet Sylvia Tilly (Mary Wiseman), het nieuwste personage aan boord van ruimteschip Discovery. Kijk mee hoe zij deze maand de serie in kwam wandelen:

Mijn indruk van Cadet Tilly? Ze is leuk, een beetje onhandig, slim, vrolijk, mooi en zit op het autismespectrum. Dat laatste denk ik vanwege de vier ‘hints’  die de scenarioschrijvers ons in deze eerste scène over Tilly gegeven hebben. Ten eerste heeft  ze het over haar “speciale behoeften”. Natuurlijk kan de uitdrukking “speciale behoeften” technisch gezien van alles kan betekenen, maar “special needs” is in Amerika beladen term, met een specifieke connotatie voor de kijkers van vandaag. Ik kan me niet voorstellen dat een team van getalenteerde schrijvers zo’n begrip willekeurig zou gebruiken.

Vervolgens gaat het over haar ‘allergie’ voor polyester en visco-elastisch polyurethaanschuim. Mensen met autisme hebben een ander ‘prikkelfilter’ en kunnen vaak niet tegen synthetische stoffen. Bovendien is haar opmerking emotioneel, niet ‘matter-of-fact-ly’ en zakelijk, zoals je zou verwachten bij een normale allergie. Cadet Tilly praat als iemand die voortdurend verklaring en verantwoording af moet leggen over wat ze nodig heeft, omdat haar voorkeuren voor de buitenwereld zo willekeurig lijken.

Later in de aflevering vertelt Tilly ook dat ze zich altijd veel te veel zorgen maakt over wat anderen van haar en haar gedrag denken. Een typisch autistisch trekje, dat bijvoorbeeld wordt omschreven in het boek ‘Doen of je normaal bent’ (de autobiografie van Liane Holliday-Willey, een Amerikaanse vrouw die er op haar 35ste achter kwam dat ze het syndroom van Asperger heeft).

Ten slotte is er haar interactie – of juist het gebrek aan interactie – met Michael. Ze heeft moeite om de sfeer in de kamer aan te voelen, ratelt op een manier die verder gaat dan algemene sociale onhandigheid of jeugdige uitbundigheid en lijkt steeds een beetje langer te pauzeren om de emoties op haar manier te verwerken.

Blog Aspergirl Tilly is een aanwinst voor Star Trek (Martine Mussies)

Atopos
Alle mensen met autisme zijn verschillend, maar wat ze gemeen hebben is dat ze moeite hebben met prikkels en met communicatie, precies de dingen waar Cadet Tilly in deze eerste aflevering tegenaan loopt. Heeft zij dan autisme? Volgens cultuurwetenschapper Hannah Ebben zouden we die term beter kunnen vervangen door het woord atopos.

“Autisme stamt af van het Oud-Griekse woord autos, dat “zelf” betekent. Autisme wordt gedefinieerd als een preoccupatie met het zelf of een in-zichzelf-gekeerd-zijn. Maar veel mensen met autisme zijn helemaal niet in zichzelf gekeerd. Ze zijn juist in een voortdurende interactie met de ruimte om hen heen. Vandaar dat ik voorstel om te spreken over atopos. Atopos is het Oud-Griekse woord voor “vreemd”, in de zin dat het onbekend is in de ruimte, of “misplaatst”. De medische term atopie, die is afgeleid van atopos, staat bovendien voor hypergevoeligheid voor externe prikkels en allergische reacties die hierdoor kunnen ontstaan. Dit heeft sterke overeenkomsten met de overprikkeling waar veel mensen met autisme mee kampen.”

Net als bij de vele aliens in Star Trek raakt ook het gedrag van Cadet Tilly dus erg aan het idee van ‘onclassificeerbaar’ of ‘out-of-place’ oftewel atopía. Tegelijk zien we een rond karakter. Cadet Tilly heeft een veelzijdige persoonlijkheid, doelen, dromen en hoop. Daarbij is ze echt heel erg slim en toegewijd. Ze wil een goede vriendin zijn, ook al moet ze wat extra leren over hoe je zoiets aan zou kunnen pakken. Geen stereotype, bordkartonnen autist, en al helemaal geen neurotische Rainman. (Begrijp me niet verkeerd, Dustin Hoffman acteert weergaloos in zijn vertolking van een verstandelijk gehandicapte met het savantsyndroom, maar met autisme heeft de film mijns inziens weinig tot niets te maken). Star Trek schetst een realistisch en geloofwaardig portret van een hoogbegaafde jonge vrouw met Asperger. Een verademing na de vele onrealistische tv-autisten, die neergezet worden als óf zwaar gehandicapt óf briljant. Als minder of juist beter dan ‘gewone’ mensen, in plaats van als een variatie binnen de groep van gewone mensen.

Terugdenkend aan Captain Pike’s rolstoel (Original Series) en Geordi’s visor (The Next Generation) is het geen verrassing dat juist Star Trek zich inzet voor de emancipatie van mensen op het autistisch spectrum. Van de allereerste (proef-)aflevering in 1966 tot de laatste film, Star Trek: Into Darkness, is de serie altijd sociaal betrokken geweest. Het onbegrip tussen de verschillende persoonlijkheden met hun uiteenlopende culturele achtergronden en vooral de daadkrachtige manier waarop de Starfleet-crew daarmee omgaat zijn een spiegel voor de kijkers. In het bijzonder voor kijkers die tot een minderheid behoorden, zoals mensen met een handicap oftewel “disability”.

Dis-ability? In het Star Trek universum leven alle humanoïde (mensachtige) wezens samen in een idyllisch paradijs, waar ze juist gewaardeerd worden omwille van hun unieke (on)vermogens en (on)bekwaamheden. In zijn boek Een antropoloog op Mars schreef de beroemde neuroloog Oliver Sacks hoe “a surprising number of people with autism identify with Data, or with his predecessor, Mr. Spock”. Is dat zo verrassend? In het toekomstbeeld dat Star Trek ons laat zien kan technologie meer kansen creëren voor personen die in onze wereld nog veel te vaak worden beoordeeld als gehandicapt. Een label dat kijkers niet snel zouden plakken op een held als Mr Spock.

Spock
Mr Spock is (biologisch gezien voor de helft) een zogeheten Vulcan. De Vulcans waren ooit een barbaars en chaotisch volk dat rituele emotionele controle combineerde met de rigide discipline van de logica (om hun zelfvernietiging te voorkomen). Door die verhaallijn hebben de Vulcans actief eigenschappen omarmd die door kijkers kunnen worden ervaren als ‘autistisch’. Het vooroordeel dat andere beschavingen in Star Trek op de Vulcans plakken lijkt daardoor erg op het stigma dat neurotypische (niet-autistische) mensen plakken op mensen met autisme. En dat levert nogal eens grappige dialogen op, zoals deze, uit Star Trek: Into Darkness.

Pike: That’s a technicality.

Spock: I am Vulcan, sir. We embrace technicalities.

Pike: Are you giving me attitude, Spock?

Spock: I am expressing multiple attitudes simultaneously. To which are you referring?

Mr Spock’s reis aan boord van Starship Enterprise is een reis van zelfontdekking en -acceptatie. Gesteund door zijn eigen begrip en dat van zijn collega’s demonstreert hij herhaaldelijk hoe hij zijn autistische eigenschappen inzet om een probleem op te lossen. Autistische mensen lopen vaak tegen vooroordelen aan, anderen hebben vaak maar weinig begrip voor ze. Dat komt vooral door hun rigide denken, letterlijke interpretaties, tactloosheid, non-conformiteit en minachting van doelloze sociale interactie. Maar het personage van Mr Spock laat zien dat juist die achtergrond kan helpen bij logisch, principieel en methodologisch denken.

Nog even terug naar de dialoog uit het filmpje. Voor veel mensen met autisme is het onbegrijpelijk waarom Pike ineens kwaad lijkt te worden – Spock heeft het immers goed gedaan, spreekt de waarheid en stelt open vragen. Pas in gesprek met neurotypische mensen blijkt waar de misverstanden zitten. Op deze manier werkt Star Trek dus als psycho-educatie voor mensen voor wie de heersende sociale normen niet per se vanzelfsprekend zijn. Naast die “sociale vaardigheidstraining voor gevorderden” kan Spock een voorbeeld zijn van hoe iemand die buiten de norm valt toch kan worden gewaardeerd. Allereerst door zichzelf: Mr. Spock lijkt helemaal happy met wie en hoe hij is, wat een troost kan zijn voor mensen wier manier van denken officieel een “disorder” en/of “disability” is – een stoornis, een handicap. Maar ook voor de omgeving, om te leren kijken naar wat iemand met autisme juist bij kan dragen. Want hoewel Spock menselijke drijfveren vaak verkeerd begrijpt, is hij een zeer intelligente, autonome en originele denker, die patronen ziet die anderen zelden doen. Hij is ook een trouwe en loyale vriend die door degenen rondom hem enorm wordt gewaardeerd. Zoals Kirk het verwoordt: ‘Van mijn vriend kan ik dit alleen zeggen: van alle zielen die ik in mijn reizen heb meegemaakt, was hij het meest … menselijk.’ (Star Trek: The Wrath of Khan).

Data
Een ander personage uit Star Trek dat vaak in verband wordt gebracht met autisme is Data, die begon als bijrol en uitgroeide tot één van de meest interessante en geliefde personages in The Next Generation. Data wordt vaak geclassificeerd als humanoïde robot, maar is in wezen een cyborg, een wezen dat gedeeltelijk bestaat uit organische en mechanische onderdelen. Net als mensen met autisme heeft ook Data een gebrekkige ‘Theory of Mind’, wat betekent dat hij zich niet gemakkelijk in kan leven in wat een ander denkt of voelt. Zijn empathie en compassie gaan via zijn intellect – niet via zijn emotie. Anders dan Mr Spock lijkt Data er soms juist wel onder te lijden dat hij geen volledig of neurotypisch mens is. Zijn hele leven is Data namelijk bezig om dichter bij de mensheid te komen, om menselijker te worden. Dit doet hij onder meer door creatief bezig te zijn (schilderen, viool spelen) en door mensen te vragen naar hun emoties. Hoe inconsequent en onlogisch die vaak zijn wordt vooral duidelijk in zijn romantische interacties met Jenna – voluit Luitenant Jenna D’Sora – zoals in de scène hieronder:

Jenna: The Book of Love, chapter 4, paragraph 17 – ‘when your girlfriend arrives with a gift, stop whatever it is you’re doing and give her your undivided attention’.

Data: I should not have resumed my painting?

Jenna: No.

Data: Despite your suggestion that I continue?

Jenna: Exactly.

Data: I have much to learn.

Ook vat Data spreekwoorden en gezegden vaak letterlijk op, zoals bijvoorbeeld blijkt uit deze dialoog:

Data: You have often expressed dissatisfaction with the spartan nature of my quarters. Is this an attempt at embellishment?

Jenna: The cat’s out of the bag.

Data: [looking around for his cat] Spot?

Jenna: No, I mean I… you’ve caught me in the act.

Voor neurotypische mensen lijkt Data met dialogen als deze misschien vaak Captain Oblivious of Captain Obvious, maar voor mensen op het autistische spectrum kan hij – net als Spock – een inspiratie, voorbeeld en troost zijn. En waar Spock laat zien dat je blij kunt zijn met jezelf, juist doordat je anders bent, is Data er voor de herkenning van alle frustraties die dat anders-zijn soms met zich meebrengt. Voor Brent Spiner, de acteur die Data speelt kwam dat overigens als een verrassing, One man told me that I was the poster boy for kids with Asperger’s,” vertelde hij de website GeekWire. “It really knocks me out when I hear that.”

Seven of Nine
Naast deze twee als “mannelijk” gecodeerde personages is er de ‘autistische’ en mooie Seven of Nine. Een verademing voor vrouwen op het spectrum, die zichzelf veel te vaak geportretteerd zien als onhandig, on-elegant, met ongekamd haar en uilenbril, in niet passende kleding. Interessant aan het karakter Seven is dat ze is geboren is als een neurotypisch mens – met de Scandinavisch aandoende naam Annika Hansen – en als kind is geassimileerd door de Borg, een gemeenschap van cyborgs. Annika werd Seven, technisch “beter” dan een gemiddeld mens – en in dat proces is ze ook meer ‘autistisch’ geworden. Volgens de schrijvers van de serie is Seven geïntroduceerd om een literair contrast te bieden ten opzichte van Kathryn Janeway, net als in de eerste serie Spock bedacht is als tegenpool van James T. Kirk, en Data een mooie tegenspeler is van Jean-Luc Picard.

Janeway ontfermt zich als een moeder over Seven en wil haar helpen om haar menselijkheid (weer terug) te vinden. Hoe lastig dat soms is blijkt als scènes als onderstaande, waarin Janeway aan Seven de ongeschreven regels voor small-talk probeert uit te leggen. Seven volgt ze exact op, maar op een manier die niet aansluit bij de (andere) mensen. Net als Spock en Data blijft ze een misfit, atopos.

Janeway: Having fun?
Seven: No.
Janeway: That’s probably because you’ve been standing here by yourself.
Seven: l don’t understand the rules and procedures for this type of social occasion.
Janeway: The rules are simple. Choose a group of people. Listen to their conversation. Then when you feel like you have something to contribute, chime in.
Seven: “Chime in”?
Janeway: You say something. Join the discussion.
Seven: l will try, Captain.
The Doctor: The early stages of Ktarian development are astounding. Naomi has grown five centimeters since her last physical and that was only three weeks ago.
Samantha: lt seems like every time l turn around, l’m recycling her clothes back into the replicator.
Seven: Children assimilated by the Borg are placed in maturation chambers for 17 cycles.
>[ongemakkelijke stilte]
Samantha: …interesting. Well, if you’ll excuse me, l need to go talk to Neelix.
The Doctor: ln these maturation chambers, the development of conversational skills is, l suppose, a low priority?

Conclusies?
Het diagnosticeren van fictieve personen is een hachelijke zaak, maar zoals ze zich presenteren zouden alledrie deze karakters waarschijnlijk hoog scoren op de AQ-test. De Vulcan Mr. Spock en de cyborgs Data en Seven of Nine lijken in hun gedrag en manier van denken erg op mensen met autisme. En Cadett Tilly is de eerste (volledige) mens in de serie die aan een Aspergirl doet denken. Ze voegt duidelijk iets toe aan de cast en past tegelijkertijd in de traditie van “auti personages” in de serie. Tilly is in Star Trek dus helemaal niet atopos, maar juist prima op haar plek. Hebben de schrijvers van Star Trek sommige karakters bewust ‘auti’ trekjes gegeven? Misschien. Maar in de vroege jaren ’90, toen Data gecreëerd werd, was er nog veel minder bekend over autisme dan nu. En voor Brent Spiner kwam de perceptie als een verrassing. Het zou dus ook gewoon een toevalstreffer kunnen zijn. Natuurlijk cateren de makers van de serie ook voor hun publiek: van The Original Series tot Discovery wordt Star Trek vooral gewaardeerd door hoger opgeleiden met een interesse in gadgets en gedachtenexperimenten. Volgens een groot forum voor Trekkies en Trekkers ziet een een hoog percentage kijkers zichzelf als nerd en/of geek. Er is bij mijn weten nooit onderzoek naar gedaan, maar het zou me niet verbazen wanneer er zich onder Star Trek fans een hoger percentage mensen met autisme en autistische trekjes zou bevinden dan gemiddeld. Voor al die mensen heeft het fandom van Star Trek een groot aantal erg aantrekkelijke aspecten: het verzamelen, het verkleden en het leren van talen als het Klingon… en rolmodellen als Spock, Data, Seven of Nine en nieuwste aanwinst Cadet Tilly.

Martine Mussies

Blog Stranger Things 2 – Schaduwmonsters en relatieproblemen (Immy Verdonschot)

Blog Stranger Things 2 – Schaduwmonsters en relatieproblemen door: Immy Verdonschot

Blog Stranger Things 2 - Schaduwmonsters en relatieproblemen (Immy Verdonschot)We hebben er lang op moeten wachten, maar eindelijk is het zover: Stranger Things 2 is te zien op Netflix. In het eerste seizoen wisten de makers de wereld te verrassen met een heerlijke eighties-sfeer, een geweldige soundtrack en veel mysterie en spanning. Zal seizoen 2 net zo goed zijn?

Het schaduwmonster
Vanaf aflevering een weet je al dat er iets niet helemaal goed is met Will. Hij heeft aanvallen waarin hij duidelijk nog last heeft van ‘The Upside Down’ en dat voorspelt niet veel goeds. Waar de aanvallen in het begin seizoen twee nog erg vaag zijn, begin je de spanning vanaf de derde aflevering al een beetje te voelen: zo komt er een schaduwmonster op Will af, waar hij maar niet vanaf kan komen. Hoewel deze momenten zeker spannend zijn, zijn het helaas vaak de enige scènes in de aflevering die je echt even weten vast te houden. Het is vooral je medeleven met Will waar dit seizoen het dan ook van moet hebben. Wat hij al doorstaan heeft en hoeveel erger het in 2 is geworden, is verschrikkelijk. Verschillende scènes tussen Will en zijn moeder, Joyce, zijn dan ook de beste van de serie.

Nieuwe gezichten
Zoals in zoveel series, brengen nieuwe seizoenen vaak nieuwe gezichten met zich mee. In dit geval de tieners Max en Billy, liefdesinteresse van Joyce: Bob, de mysterieuze Kali, de twijfelachtige Dr. Owens en detective Murray. Helaas zal het merendeel van deze personages je vooral irriteren, dan dat het echt wat toevoegt aan het verhaal. Zo zijn Max en Billy aan het begin van het seizoen verschrikkelijk asociaal en zelfs gemeen, komt detective Murray vooral irritant over (en heeft hij eigenlijk maar een doel in de serie), blijft Kali op twee afleveringen na totaal in het duister hangen en zelfs daarna laat ze ook niet echt een indruk achter en blijf je bij Dr. Owens twijfelen over zijn daadwerkelijke doel. De enige die echt een toevoeging aan de serie biedt is Bob, de nieuwe vriend van Joyce. Want laten we eerlijk zijn: Joyce verdient na het vorige seizoen iemand die goed voor haar is.

Van badass naar emo
Waar seizoen één barstte van de spanning en mysterie, komt seizoen twee maar moeilijk op gang. Zelfs Eleven, die het merendeel van het vorige seizoen leidde, is amper zichtbaar: ze zit vooral opgesloten en afgezonderd van haar vrienden. Niet vreemd dat ze dus wat emotioneel is, maar ze komt ook over als een irritante puber. Heel jammer, want tot de laatste afleveringen moet je het dus met een totaal andere Eleven doen, dan waar we het vorige seizoen zo van zijn gaan houden. Overigens geldt voor Mike hetzelfde: zijn grote gemis is Eleven, waardoor hij vooral chagrijnig is en amper iets met de rest te maken wil hebben. Met uitzondering van Will, waarvan hij weet dat het niet goed met hem gaat. De scheiding tussen Mike en El zorgt ook voor hoge verwachtingen bij de reünie, wanneer die eindelijk komt. En die komt! Je moet er lang op wachten en ook al is het kort, het stelt niet te teleur.

Relatieproblemen
Dan hebben we natuurlijk nog de driehoeksverhouding: Steve, Nancy en Jonathan. Ik was verbaasd om Nancy en Steve samen te zien aan het begin van het seizoen en het duurt dan ook niet lang voor ze de nodige frustraties uiten. Niets in deze relatie is dan ook echt verrassend, maar het opent wel de deur voor Jonathan. In die verhouding vinden de nodige ontwikkelingen plaats, wat de dynamiek in de groep enigszins omgooit. Dit blijkt echter een positieve verandering te zijn en ik kan dan ook niet wachten om te zien wat het volgende seizoen ons brengt.

De finale
En dan toch… Hoewel de serie langzaam op gang komt en echt de spanning mist van het eerste seizoen, wordt er heel veel goed gemaakt in afleveringen 6, 8 en 9. Daar zit eigenlijk alle actie in met het juiste tempo. In de seizoensfinale gaat het zelfs zo hard, dat je amper een adempauze kan nemen: alles gebeurt tegelijkertijd en verschillende personages gaan echt over grenzen om het gevaar uit Hawkins te verbannen. Het is echt een en al spanning.

Stranger Things 2 neemt (veel te ruim) de tijd om op gang te komen. Waar je bij het eerste seizoen meteen in het mysterie werd gezogen, laat het tweede seizoen je daar vrij lang op wachten. Veel van wat er gebeurt, is niet heel boeiend of duurt gewoon te lang om je aandacht vast te houden. Zelfs de personages zijn redelijk verandert en laten je vooral verlangen naar ‘die goede oude tijd’ uit het eerste deel. Hoewel iedere aflevering wel een spannend moment heeft, zijn het de laatste paar afleveringen waarin alles losbarst en je dat gevoel van seizoen één weer terugkrijgt.

Xoxo,

Immy

Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Z door: Immy Verdonschot

Daar is ‘ie dan: mijn laatste uitdagingsblog! Ok, ik heb er misschien een eeuwigheid over gedaan, maar laten we eerlijk zijn: het waren een hoop series. En we zijn nog niet helemaal klaar, want voor ik echt kan afsluiten, komen hier eerst nog de series met een ‘z’.

Een huis met alleen maar vrouwen
Ik weet nog goed dat we vroeger met de familie naar deze Nederlandse NCRV-serie keken: Zonder Ernst, een serie over een moeder (in het begin Trudy Labij, daarna Sjoukje Hooymaayer als Jet), waarvan haar moeder (Ellen Vogel als Fréderique) en dochter (Ellemijn Veldhuijzen van Zanten als Klaartje) weer bij haar komen wonen nadat manlief – Ernst – overleden is. Samen moeten ze wennen aan het zonder Ernst in huis en dat levert grappige situaties op. Zoals zoveel Nederlandse series is deze ook gebaseerd op een Engels origineel: After Henry. Een geweldige serie is het niet, maar leuk vond ik het zeker. Het is dan ook puur uit nostalgie dat ik deze nog even wilde bespreken.Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)

De gemaskerde man op het zwarte paard
Tja, als je series met een ‘z’ bespreekt, kun je natuurlijk niet anders dan bij Zorro uitkomen. Hoewel er meerdere series zijn geweest, zoals animatieseries en eentje uit de jaren vijftig, ben ik met die uit de jaren negentig opgegroeid. Ik kon me er eigenlijk niets meer van herinneren, dus moest toch echt even de intro opzoeken: deze bleek vooral lachwekkend, maar wel passend voor de 90’s. Ook deed het me best wel denken aan de stunts uit Pirates of the Caribbean. Veel stunts zoals zwaardgevechten, hangen aan lampen en rijden op paarden. Ook al weet ik dat ik vroeger de serie echt leuk vond, het is niet een serie die ik snel opnieuw zou kijken. De film met Antonio Banderas en Catherina Zeta-Jones heeft dan misschien meer kans.

Zusjes en zombies
Zo heel veel series zijn er niet met de laatste letter van het alfabet. Wel kwam ik er nog twee tegen: Zoey 101 – de serie met het zusje van Britney Spears – en Z Nation. Aangezien Zoey 101 echt een tienerserie (of zelfs jonger) is van Nickelodeon, met eenzelfde soort sfeer als iCarly en dergelijke, ga ik daar verder niet op in. Want heel eerlijk, dan weet je volgens mij al voldoende. De reden dat ik niet al te lang stil sta bij de SyFy-serie Z Nation is puur omdat ik echt geen fan ben van zombies. Met de hype van de afgelopen jaren is het echter niet vreemd dat er zoveel zombie-series zijn. Toch wilde ik deze even benoemen voor de zombiefans én vanwege DJ Qualls, die er ook een rol in speelt.

Blog: De uitdaging – Z (Immy Verdonschot)Op safari
Als laatste sluit ik af met de Netflix-serie Zoo. Meer dan de trailer heb ik hiervan niet gezien, maar aangezien ik zelf 3,5 week op safari ga in Zuid-Afrika leek het me de perfecte manier om de blog mee te eindigen. Ik bedoel, de serie draait om gewelddadige dierenaanvallen op mensen die overal ter wereld plaatsvinden, waaronder op safari. Met een betere serie kun je het vliegtuig niet instappen toch? Daarnaast vind ik de trailer er geweldig uitzien, belooft het vol spanning te zitten, is de score – een aangepaste versie van ‘Born to be Wild’ – prachtig uitgekozen en bestaat de cast uit veelbelovende acteurs. Ik kan niet wachten om met deze serie te beginnen. Nou ja, misschien dat ik toch nog even wacht tot na mijn vakantie 😉 .

En zo komen we dan echt aan het einde van mijn uitdagingsblog. Je zou bijna vergeten waarom ik met de uitdaging begonnen ben, maar dat ben ik zeker niet. Ik hou me dus nog even in, maar daarna zal ik me weer volop uitleven in alles wat ik kan en mag zeggen in AL mijn blogs. Voor nu wil ik iedereen hartelijk bedanken voor het lezen van deze reeks en voor alle tips die ik ontvangen heb. Heb je nog ideeën voor een nieuwe uitdaging? Laat het maar horen, want wie weet dat ik over een tijdje wel weer een nieuwe zoek.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot) 1

Blog: De uitdaging – Y door: Immy Verdonschot

Het is bijna onwerkelijk dat ik na – wat zal het zijn? – ongeveer 2,5 jaar nog maar twee letters heb te gaan in mijn uitdaging. En dat betekent dat we alweer aangekomen zijn bij de ‘y’. Van een wat oudere serie over een gezin, tot twee recentere series waarbij de een gaat over een stel dat besluit een jonge meid aan de relatie toe te voegen en in de laatste serie een vrouw centraal staat die besluit te liegen over haar leeftijd en als twintiger door het leven gaat terwijl ze daadwerkelijk in de veertig is. Hier bespreek ik Yes, Dear, You Me Her en Younger.

Ja, schat
Kent iemand deze nog? Voor mij was het even graven, maar ik heb de serie weleens voorbij zien komen en met mijn familie gekeken. Aangezien ik al een behoorlijke tijd op mezelf woon, moet dat enkele jaren geleden zijn geweest. En ja hoor, de serie liep van 2000 tot 2006. Yes, Dear is een sitcom over twee jonge koppels: Greg, een succesvolle zakenman, en zijn vrouw Kim, een neurotische huismoeder, die net ouders zijn geworden. Het tweede koppel is haar zus, Christine, een moeder van twee, en diens man Jimmy. Dat stel woont in het gasthuis van Greg en hun ideeën over ouderschap zouden niet verder uit elkaar kunnen liggen.

Vaak bij dit soort sitcoms zijn de personages zo stereotypisch dat ik me er nooit lang mee kan vermaken. Vandaar dat ik de serie nooit volledig heb gezien. Een serie als deze doet je dan ook denken aan tal van andere zoals Still Standing en According to Jim en biedt weinig nieuws. Misschien dat ik er nu – qua leeftijd – meer van zou genieten dan toen, aangezien ik dit jaar tante ben geworden.

You Me Her - Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot)

Een polyamoreuze relatie
Vanaf de trailer is het principe van You Me Her eigenlijk al een vreemd concept. Het begint namelijk met een koppel dat wat relatieproblemen heeft en daarom besluit de echtgenoot een escort in te huren. Wanneer zijn vrouw erachter komt, wil ze weten wie het is en besluit zij ook een afspraak met de jonge meid, Izzy, te maken. Tot ieders verbazing vinden ze alle drie elkaar leuk en (spoiler) aan het einde van seizoen besluiten ze de poging van een ‘throuple’ te wagen. Het lastige is echter dat het lijkt alsof de makers van de serie niet echt weten hoe ze daarna verder moeten. Want hoe zit een relatie met zijn drieën nu in elkaar? En hoe geaccepteerd is het eigenlijk?

Er komen gedurende de serie vele problemen naar boven, maar het is vooral de onzekerheid van de man, Jack, die voor frustratie zorgt. Dit neemt niet weg dat de serie wat leuke momenten heeft, maar echt een goede serie kan ik het niet noemen. De enige reden dat ik na de eerste aflevering verder keek, was omdat ik de actrice die Emma speelde – de vrouw uit de relatie – ergens van herkende en niet wist waarvan (dit bleek Rachel Blanchard, uit de serie Clueless). Uiteindelijk was ik al zover dat ik de serie afkeek. Daarna was ik benieuwd hoe het in hemelsnaam verder zou kunnen gaan. Helaas stelt het tweede seizoen alleen maar teleur, met problemen en frustraties op een soort identiteitscrisis.

Younger - Blog: De uitdaging – Y (Immy Verdonschot)

Een tweede kans…op jong zijn
Van de serie Younger heb ik alleen nog de trailer gezien. Maar aangezien ik vroeger wel altijd kon genieten van het werk van Hilary Duff, staat deze serie nog op mijn (veel te lange) lijst. De serie gaat over veertiger Liza die in een club wordt aangezien voor 26. Aangezien ze maar niet aan de bak kan komen en ze blijkbaar toch voor jonger door kan gaan, besluit ze het erop te wagen. Maar ja, wanneer ze die baan eenmaal heeft, moet ze het natuurlijk wel volhouden.

Op basis van de trailer lijkt de serie me al leuk. Niet alleen weten de makers twee doelgroepen te combineren – die twintigers en veertigers – , waardoor hun dagelijkse ‘problemen’ beiden kunnen worden belicht en het verschil des te duidelijker wordt. Ook speelt het in op de hedendaagse cultuur, de social media die daarbij hoort, en het leeftijdsverschil wat ook daar van belang is. Kortom: het lijkt mij een vermakelijke serie die ik zeker wel een kans wil geven.

En BAM! Dat was alweer blog 25 van mijn uitdaging 😀 Dat betekent dat ik alleen nog de laatste letter van het alfabet heb te gaan. Hoewel augustus een erg drukke maand lijkt te worden, ga ik mijn uiterste best doen om dan mijn blog over series met een ‘z’ te schrijven. Tot dan!

Xoxo,

Immy.

Blog: In beeld – Patty Brard (Chard van den Berg)

In beeld – Patty Brard door: Chard van den Berg

Heel Nederland kent haar wel; Patty Brard! Mensen van boven de 50 kennen haar van het inzingen van vrolijke deuntjes en tieners kennen Brard als het fenomeen dat van duikplanken springt. Ze zit inmiddels meer dan 40 jaar in het vak, maar heeft aangekondigd te gaan stoppen met televisie maken. Dit doordat ze heeft besloten om Ibiza als thuisbasis te nemen. Hierdoor verkoopt ze haar huis in Nederland. Brard kwam op 5 juli echter toch weer terug op de beslissing. Hieronder een korte terugblik op haar carrière.

Blog: In beeld - Patty Brard (Chard van den Berg)

In 1976 begon ze haar carrière bij de meidenband Luv’. Samen met Marga Scheide en José Hoebee scoorde ze hits als “You’re The Greatest Lover”, “Trojan Horse” en “Casanova” (Ik voel jonge lezers wegtrekken…). Twee van de drie genoemde nummers behaalden de nummer 1 positie in de Top 40.  Na onenigheid tussen de dames besloot Brard in 1986 een solocarrière te starten. Daarnaast trouwde ze met een rijke erfgenaam van de Fiat fabriek, namelijk Carlo Nasi. Hij financierde de singles van Patty. Ondanks financiële injecties,slaagde ze er niet in om echt succes te hebben als zangeres. In de jaren 80 ging ze meer presenteren, zowel in Nederland als in Italië.  Zo presenteerde ze het San Remo festival, geheel in het Italiaans en was ze mede-presentatrice van Bananasplit. Tevens maakte ze ook een reclame voor Coebergh ijs.

In 1993 begon Patty een tijdschrift, genaamd ‘Brard’. Dit deed ze samen met Eric Peute, een man die een goede naam had in die wereld. Het blad was geen succes. Brard had naar eigen zeggen geen inzicht in de financiën van het tijdschrift. Hierdoor ging ze ook persoonlijk failliet en bleef ze zitten met een schuld van 2 miljoen euro. In de jaren hierna maakte la Brard programma’s als Brard gaat extreem, Onder de B van Brard en Hart van de stad.

Aan het begin van deze eeuw ging ze door met programma’s maken. Ditmaal maakte ze meer reality programma’s. Het hoogtepunt van deze periode was de Klysma in Patty’s Posse. Hierna volgden nog meer van dit soort programma’s op Yorin. Tegenwoordig is Patty vooral bekend als deskundige van Shownieuws op SBS 6 en presenteerde ze Bonje met de Buren. Op SBS 6 zorgde ze ook voor ‘spectaculaire’ deelnames in Sterren Dansen Op Het ijs en Sterren Springen. Begin 2017 blies ze haar zangcarrière nieuw leven in en scoorde ze een carnavals-hit met Roy Donders. Inmiddels heeft ze haar belastingschuld afbetaald.

Brard staat ook bekend om haar bijzondere relaties met verschillende BN’ers. Zo heeft ze vetes gehad met o.a. Viola Holt, Marga Scheide, José Hoebee, Patricia Paay, Tatjana Simic, Chazia Mourali, Ajouad El Miloudi en Robert Jensen. Volgens Patty komt dit vooral doordat ze enorm recht door zee en eerlijk is. Hoe je ook went of keert, Patty Brard is een van de beroemdste tv-sterren van Nederland. Je zou over haar kunnen zeggen, “Patty is net een boemerang, ze komt altijd weer terug”.

Chard van den Berg

Blog The Cosby Show (Chard van den Berg)

Blog The Cosby ShowBlog The Cosby Show door: Chard van den Berg

Doordat Bill Cosby terecht staat, wordt de aandacht op Google voor The Cosby Show groter en groter. Er wordt namelijk steeds vaker gezocht naar The Cosby Show. Deze serie wordt gezien als het bekendste werk van Cosby en hij is er dan ook onlosmakelijk mee verbonden.

In 1984 begon de serie op de NBC, destijds Amerika’s grootste televisiezender. De serie ging over de familie Cosby, die allerlei problemen hadden die ook in het echte leven zouden kunnen voorkomen. De problemen werden altijd op luchtige wijze opgelost en dat zorgde ervoor dat het voor kijkers van alle leeftijden geschikt was. Door de jaren heen werd de serie groter en groter in Amerika. Tegenwoordig heeft de serie een soort cult status, doordat velen ermee zijn opgegroeid.  Van 1985 tot 1990 was het de eerste hitserie in qua kijkcijfers in Amerika. Alleen All In The Family en American Idol wisten dit record te evenaren.

De cast van The Cosby Show bestond voornamelijk uit getinte mensen. Af en toe speelde een blank persoon een bijrol. Doordat er veel getinte mensen meespeelden was de serie enorm populair onder de getinte bevolking aldaar en over de hele wereld. Naast Bill Cosby in de hoofdrol speelden onder andere Phylicia Rashad, Lisa Bonet en Raven-Symoné in de serie.

Bill Cosby speelde in de serie de drijvende kracht achter de familie Cosby. Hij gedroeg zich in de serie als de ‘perfecte vader’. Veel mensen over de wereld waren dan ook geschokt toen er beschuldigingen jegens hem kwamen vanwege seksueel misbruik. Amerikaanse beroemdheden als Whoopi Goldberg en Jill Scott namen het voor Cosby op. Doordat er wel erg veel beschuldigingen waren stelden beide hun mening later bij. Tijdens de laatste uitspraak werd Bill Cosby niet schuldig verklaard, maar de misbruikte vrouw gaat in hoger beroep. Op 30 juni 2018 moet de inmiddels 79 jarige Cosby weer voor de jury verschijnen.

Wat vinden jullie van het ‘gebeuren’ rondom Bill Cosby?

Chard van den Berg

Blog Dynasty reboot (Chard van den Berg)

Blog Dynasty rebootBlog Dynasty reboot door: Chard van den Berg

Veel mensen van boven 40 hebben het vast meegekregen; de hit-serie Dynasty. De originele serie liep acht jaar op de Amerikaanse zender ABC. In Nederland werd de serie uitgezonden op Veronica (als omroep). In september 2016 kondigde The CW aan dat er een reboot van de serie gaat komen. 

Blog Dynasty reboot (Chard van den Berg)

Dynasty gaat om de rijke familie Carrington. Ze hebben ontzettend veel geld en bezitten een oliebedrijf. Blake Carrington is de baas van het bedrijf en heeft moeite op zowel privé als zakelijk gebied. Zo kan hij moeilijk omgaan met de biseksualiteit van zijn zoon en blijft hij twijfelen tussen Krystle Grant Jennings en Alexis Morell. Met beide vrouwen is hij ooit in het huwelijksbootje gestapt. Alexis en Krystle stonden dan ook bekend om hun rivaliteit, die soms ook uitliep tot ietwat ordinaire vechtpartijen. Alexis werd gespeeld door Joan Collins, destijds bekend als koningin van de B-films. Dynasty betekende haar doorbraak. In eerste instantie kreeg Sophia Loren de rol aangewezen, maar die wees hem af. Krystle werd gespeeld door Linda Evans, die in Dynasty ook het hoogtepunt van haar carrière had. Verder presenteerde ze ook de Europese versie van de Soundmix Show.

Blog Dynasty reboot (Chard van den Berg)

Op ABC werd de serie van 1981 tot 1989 uitgezonden en had enorm veel succes. Toch moest de serie het in de eerste seizoenen afleggen tegen de grote concurrent; Dallas. Dit veranderde toen Alexis in de serie kwam. In 1984 was het zelfs de nummer 1 van de VS. Ook in Nederland had de serie veel succes. Na de laatste aflevering kwam er nog een reünie in 1991, deze bestond uit 2 afleveringen. Daarna waren er nog geruchten over een remake of vervolg, deze waren echter nooit bevestigd. Daar kwam verandering in toen The CW aankondigde dat er een reboot zou gaan komen. Hierin zouden andere acteurs gaan spelen dan in de originele versie.  Het is nog onbekend of Alexis terug zal gaan keren in Dynasty. Het lijkt me onwaarschijnlijk van niet, doordat ze er zo mee verbonden is.

De eerste aflevering/pilot wordt uitgezonden in oktober 2017 op The CW. De zender lijkt er grootse plannen mee te hebben, doordat er ook al een contract met Netflix is getekend voor de internationale rechten. Van de 5 grootste tv-zenders in de VS is The CW wel de kleinste, het is dus hopen voor de zender dat de serie aanslaat.

Chard van den Berg

Blog: Finale Holland’s Got Talent is minst bekeken ooit (Chard van den Berg)

Blog: Finale Holland’s Got Talent is minst bekeken ooit Blog Finale Holland’s Got Talent is minst bekeken ooit door: Chard van den Berg

De finale op vrijdag 23 juni 2017 van Holland’s Got Talent is de minst bekeken ooit. Op RTL 4 zagen bijna 1,6 miljoen kijkers de dansgroep “The Fire” winnen. De talentenjacht begon in 2008 op SBS 6, met Gerard Joling als presentator en Henkjan Smits, Robert Ronday en Patricia Paay in de jury. Het programma begon met relatief goede kijkcijfers, zeker voor SBS 6. Uiteindelijk trok de finale zo’n 1 miljoen kijkers, het 2e seizoen met dezelfde samenstelling trok 100.000. kijkers meer. SBS 6 vergat het programma vast te leggen, en daardoor ging het naar RTL 4. Ook Henkjan Smits en Robert Ronday moesten plaats maken. Patricia Paay mocht wel blijven.

Op RTL 4 begon het pas echt een groot succes te worden met Gordon, Chantal Janzen, Dan Karaty en Angela Groothuizen in de jury. Paay werd vervangen door Chantal, in het 4e seizoen. De andere finales scoorden 2,6 miljoen, 2,5 miljoen, 1,9 miljoen, 2,4 miljoen, 1,8 miljoen en 2 miljoen kijkers.

De daling in kijkcijfers komt wat mij betreft, doordat Nederland talentenjacht moe is en het vaak de zelfde soort live shows zijn. De kracht van Holland’s Got Talent zit dan ook in de audities, die bij sommige deelnemers enorm slecht gaat. Dat maakt het programma voor velen (waaronder ik) hilarisch, en daarmee onderscheidt het zich van o.a. The Voice. Wat je ook wel eens leest op sites als Mediacourant is, dat mensen een hekel hebben aan de huidige jury. Ik denk dat dit zomaar eens kan bijdragen aan deze cijfers. Sommige reacties zijn echter te grof om hier nog te vermelden.

Johnny de Mol, de huidige presentator, begon op Radio 10 al over een nieuw seizoen door te zeggen:

“Volgens mij wel. We hebben gisteren gerepeteerd en dan gaat het zo van: ‘Het is een waanzinnig leuk team waar we mee werken, gaat het door?’ Ik hoorde geen negatieve geluiden in de gangen, laat ik het zo zeggen.”

Ondanks dat de kijkcijfers misschien wat tegenvielen dit jaar zit een 10de seizoen er dus dik in. Toch is 1,6 miljoen geen hele slechte score, met 30% marktaandeel zaten ze ruim boven het gemiddelde van RTL 4.

Chard van den Berg

Blog: Orange is the New Black – Litchfield 2.0 (Immy Verdonschot)

Blog: Orange is the New Black – Litchfield 2.0 (door Immy Verdonschot)

Jaaaaa! Vorige week vrijdag was het weer zover: het nieuwe seizoen van Orange is the New Black kwam op Netflix. Als je net als ik de spoilers voor wil zijn (of gewoon verslaafd bent aan de serie), dan zal je het hele seizoen ook in één weekend hebben uitgekeken. En wat is dan het voordeel? Dat je er in no-time over kan bloggen!

Recap
Ok, even kort samenvatten, want het is natuurlijk ongeveer een jaar geleden dat het vorige seizoen uitkwam. In seizoen vier overspoelde de gevangenis met nog meer mensen waardoor het echt een kippenhok werd en kwamen de machtsverhoudingen overhoop te liggen. Piper kreeg grootheidswaanzin, waardoor ze behoorlijk in de problemen kwam, en Alex moest iemand vermoorden om zelf niet vermoord te worden (en ze heeft iemand anders ervoor laten opdraaien, wat haar niet lekker zit). Ook kreeg de gevangenis nieuwe cipiers, al bleken die al snel onder gekwalificeerd te zijn en hielden ze van machtsmisbruik, want één zette de gevangenen aan tot vechten. Beroemdheid Judy King werd – onder voorkeursbehandeling – opgesloten, maar mocht net voor het einde de gevangenis verlaten. En het belangrijkste: Poussey Washington werd per ongeluk doodgedrukt door cipier Baxter Bayley. Een zwaar verlies voor de vrouwengevangenis, maar nog het meest voor haar beste vriendin Taystee en haar partner Soso. Toen de directeur van de gevangenis echter in zijn speech haar naam niet én Bayley een slachtoffer noemde, ging alles pas echt mis en ontstond er een rel.Blog: Orange is the New Black - Litchfield 2.0 (Immy Verdonschot)

Litchfield 2.0
De rollen worden omgedraaid in seizoen vijf, want de gevangenen grijpen de macht. De cipiers die nog dienst hadden, worden snel door gevonden en ergens opgesloten. Vervolgens willen veel vrouwen ‘gerechtigheid’ door de cipiers dezelfde onmenselijke behandeling te geven als zij krijgen. Dit zorgt voor erg veel spanning, zowel in de serie op zich, maar ook tussen de vrouwen onderling die het niet met de aanpak eens zijn.

Sommigen kiezen er dan ook letterlijk buiten, door hun matrassen naar buiten te verplaatsen en de hele opstand langs hen heen te laten gaan. Tevens wordt aandacht besteed aan verliesverwerking: Soso kan maar niet ophouden met huilen, terwijl Taystee actie onderneemt. Zij komt met eisen om gerechtigheid voor Poussey te krijgen en tegelijkertijd de levensomstandigheden in de gevangenis te verbeteren.

Een laatste leuke toevoeging aan het feit van de opstand is dat er wat afwisseling in kleding komt, omdat ze niet allemaal hetzelfde uniform hoeven te dragen. En dat er in de eerste aflevering mobieltjes worden uitgedeeld. Voor het eerst hebben de gevangenen dus veel contact met de buitenwereld. Goed voor bij de opstand, maar het duo Floritza (Flaca en Maritza) gebruikt het voor hun eigen make-up tutorials vanuit de bak.

Blog: Orange is the New Black - Litchfield 2.0 (Immy Verdonschot)Terug in de tijd
Wat seizoen één onder andere zo sterk maakte, waren de flashbacks die vertelden hoe de verschillende gevangen in de bak waren beland. De afgelopen twee seizoen (4 en 5) richten deze flashbacks zich steeds meer op de minder bekende gezichten en zijn ze lang niet zo boeiend… Slechts een of twee waren de moeite waard qua achtergrondverhaal, maar de rest had eigenlijk achterwege kunnen worden gelaten omdat de gebeurtenissen in de gevangenis veel spannender waren. Al richt seizoen vijf zich al meer op de personages uit de eerste seizoenen, dan het afgelopen seizoen.

Een fricken thriller
Sowieso is dit seizoen heftig, doordat de rollen worden omgedraaid en je bij iedereen kan afvragen hoe ver ze zullen gaan. Het is namelijk speeltijd voor de gevangenen en ook al hebben ze niet allemaal de ergste vergrijpen gepleegd, toch zitten er daadwerkelijk wat gestoorde figuren tussen. Dit houdt de spanning er goed in, maar er is specifiek een aflevering waarbij een voor een personages worden weggekaapt alsof je in een thriller bent beland. En dan gaat ook nog eens een van de meest gevreesde personages eigen rechter gaat spelen in de gevangenis… Ik wil niet teveel verklappen, maar seizoen vijf heeft enkele afleveringen waarin de spanning om te snijden is.

Shippers
Maar hoe zit het nu met de relaties? Want laten we eerlijk zijn, iedereen vraagt zich af wie er met wie eindigt. Hoewel je Piper en Alex eigenlijk maar weinig echt samen ziet – precies hun probleem wat in een van de afleveringen wordt uitgelicht – is het einde het helemaal waard. Meer wil ik er niet over zeggen dan dat ik het simpelweg hartstikke mooi vind en het iedereen gun om het voor zichzelf te zien. Een andere relatie waar ik een zwak voor heb zijn Nicky en Lorna. Dit stel is ook behoorlijk veel samen en hoewel ik nog steeds niet helemaal achter de uitkomst sta, vind ik wel dat de schrijvers het goed hebben aangepakt en uitgewerkt.

Het open einde
Net als afgelopen seizoen eindigt de serie met een open einde, die eigenlijk lang niet zo open is als die lijkt. Afgelopen seizoen was dat namelijk ook het geval en de uitkomst stelde niet teleur, maar was ook niet heel erg onverwacht. Mijn verwachtingen voor volgend seizoen zijn dan ook hetzelfde: de favoriete personages blijven gewoon behouden, want ik kan me serieus niet voorstellen dat de schrijvers ook maar één van hen daadwerkelijk zou laten doodschieten.

Tot zover mijn eerste mening na het zien van het vijfde seizoen van Orange is the New Black. Qua volgorde van seizoenen denk ik dat het op dit moment 1, 3, 5, 4, 2 is, mocht iemand dan een beeld hebben van wat ze kunnen verwachten. En voor wie het nog niet allemaal gezien heeft (of het opnieuw gaat kijken): veel plezier!

Xoxo,

Immy

Gastblog 10 jaar Ranking The Stars (Chard van den Berg)

Blog 10 jaar Ranking The Stars door: Chard van den Berg

Ranking The Stars Ranking The Stars bestaat 10 jaar, JIPPIE.  Het programma wordt gepresenteerd door Paul de Leeuw. Verder zijn er 10 andere gasten, die soms worden gewisseld. Per seizoen zijn er meestal 7 a 8 afleveringen. In het programma worden er twee pikante en ietwat ordinaire vragen gesteld. Een BN’er wordt uitgekozen door Paul de Leeuw om naar voren te komen. Deze persoon rankt de BN’ers, vervolgens van 10 tot 1.

Patty Brard, Richard Groenendijk en Gerda Havertong worden gezien als de “veteranen” van het programma. Patty doet inmiddels al voor de 6e keer mee. Gerda Havertong staat ook al op 6, terwijl Richard Groenendijk het met 5 deelnames moet doen. Het schijnt dat de BN’ers graag aan de champagne zitten, zowel voor als na opnames. Dit levert in sommige gevallen vuurwerk op, vorig jaar bijvoorbeeld tussen Patty Brard en Ajouad El Miloudi. El Miloudi had Brard gekwetst door te zeggen, dat ze niks voor de samenleving heeft betekent. Hierop reageerde Brard woedend en kwaad.

Een ander hoogtepunt uit het programma is de ruzie tussen Chazia Mourali en Patty Brard. Ze hadden al ruzie in de kleedkamers van de studio, dit uitte zich in de studio zelf. De irritaties spatte op dat moment van het scherm af.

Ranking The Stars wordt gezien als het onkruid van de televisie. Sander Dekker bijvoorbeeld vond het niet maatschappelijk genoeg en zou het graag van de NPO willen hebben. De Leeuw vindt juist, dat het een van de weinige programma’s van NPO, die jongeren aantrekt. Wat mij betreft mag het programma blijven. Het is natuurlijk niet van het aller, aller hoogste niveau. Maar dat hoeft ook niet, er bestaat ook zoiets als amusement. Dat is misschien wel hetgeen dat jongeren ervan weerhoudt om naar de NPO te kijken.

Het 14e seizoen van Ranking The Stars start op 18 juni op NPO 3. Met onder andere Patty Brard, Richard Groenendijk en Ryanne van Dorst.

Chard van den Berg

Gastblog: Sandra Reemer in memoriam

Sandra Reemer: In memoriam Sandra Reemer in memoriam door: Chard van den Berg

Sandra Reemer: In memoriam Vandaag kwam het trieste nieuws naar buiten dat Sandra Reemer is overleden aan de gevolgen van borstkanker. Ze werd 66 jaar en overleed in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam. Zangeres en presentatrice Sandra Reemer werd geboren op Bandung, Indonesië. Toen ze 7 jaar was vluchtte ze naar Nederland, waar ze voor twee jaar heimwee had.

Eurovisie Songfestival
Reemer deed voor de eerste keer mee aan het Nationaal Songfestival in 1970. Hier zong zij het nummer “Voorbij is de winter”, maar ze won niet. Hierna deed ze drie maal mee, waar ze zich iedere keer wist te kwalificeren voor het Eurovisie Songfestival. In 1972 met “Als het om de liefde gaat”(Sandra & Andres), in 1976 met “The Party’s over now” en in 1979 met “Colorado”.  Het laatstgenoemde nummer behaalde op het Eurovisie Songfestival de twaalfde plaats, terwijl het in 7 andere Europese landen de top 5 haalde.

Televisie carrière
Sandra begon in 1986 met televisiewerk. Ze presenteerde een van de grootste shows van die tijd, namelijk Wedden dat…? samen met Jos Brink. Tijdens dit programma werd ze ooit liefkozend door Jos Brink, kroepoekje genoemd. Wedden dat…? trok meer dan 7 miljoen kijkers in Nederland. Ongekend voor die tijd, nu nog steeds ondenkbaar.

Hierna presenteerde ze nog vele andere programma’s zoals Showmasters, De Verjaardagshow en De Zaterdagavond Show. Hierna besloot Reemer zich meer te gaan focussen op haar zangcarrière en vrijwilligerswerk. In 2005 presenteerde ze nog een keer Wedden dat…? samen met Jos Brink. Begin dit jaar was ze ook nog te zien in het Omroep MAX programma Gouden Jaren.

Foundation
In 2008 besloot ze zich te gaan richten op foundation-werkzaamheden; de Sandra Reemer Foundation, ook wel bekend als SFR. Deze stichting zette zich in voor kansarme kinderen in derde wereld landen. In 2013 kondigde Reemer aan te stoppen met de foundation, omdat ze moeite had om de stichting draaiende te houden. Voor haar vrijwilligerswerk werd ze tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau benoemd. Ze leefde de afgelopen jaren in Sint-Michielskerk, waar ze teruggetrokken leefde.

Overlijden
Veel mensen hebben al gereageerd op het overlijden van Reemer. Waaronder veel BN’ers. Ik geloof dat dit veel zegt over hoe populair ze was, ook onder haar collega’s. Ze is zonder enige twijfel een van Nederlands grootste artiesten aller tijden. Hits zoals “Wat zou je doen” en “Colorado” zullen veel mensen waarschijnlijk nooit vergeten.

R.I.P. Sandra Reemer 1950-2017

Gastblog: RTL 5 – Donderdagavond (Chard van den Berg)

Gastblog: RTL 5 - DonderdagavondGastblog RTL 5 – Donderdagavond door: Chard van den Berg

Op donderdag staat mijn televisie op RTL 5. De combinatie van Adam Zkt Eva VIPS en Jensen USA is wat mij betreft uiterst vermakelijk.

Te beginnen met Adam Zkt Eva VIPS. Ik vermoed dat iedereen het format van Adam Zkt Eva VIPS wel kent, maar voor de mensen die onder een steen hebben geleefd: In Adam Zkt Eva VIPS, geeft een BN’er zich iedere aflevering bloot. Letterlijk en volgens de BN’ers ook figuurlijk. De BN’er date met twee onbekende mensen op een tropisch eiland, normaal gesproken valt er één van de twee af. Maar de BN’er hoeft in principe niemand te kiezen.

Het programma is volgens mij vooral interessant, doordat BN’ers naakt zijn en wij mensen nogal nieuwsgierig zijn. De aflevering met Inge de Bruijn werd bijvoorbeeld door meer dan 700.000 mensen bekeken. Dat ligt ver boven het gemiddelde van RTL 5. En ze hebben het bij RTL 5 nodig ook.  Af en toe hoor ik ook wel dat mensen het ordinair vinden, dit vind ik echter een beetje onzin. Het is heel chique en mooi in beeld gebracht, maar ik begrijp wel dat mensen bloot op de televisie moeilijk vinden.

Dan het andere programma op donderdagavond: Jensen USA. Robert Jensen is weer terug op de televisie, ditmaal maakt hij een soort roadtrip door de Verenigde Staten. Hierbij ontmoet hij allerlei uiteenlopende mensen, van Charlie Sheen tot iemand die zich volledig heeft gebotoxt. Soms moet je het scherm even uitzetten, doordat het even te vies/ordinair wordt. Zo kwam er een hotdog vreetwedstrijd voorbij. Nee, dat gaat mij net even te ver. Ook de Trump-imitator (John Di Domenico) is voor een keer leuk, maar na 5 afleveringen begint het wat vervelend te worden.

Chard van den Berg

Blog: De uitdaging – W (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – W (Immy Verdonschot)Blog: De uitdaging – W door Immy Verdonschot

Daar ben ik weer! Mijn uitdaging loopt nog even door en we zijn bij een wel heel vermakelijke letter gekomen al zeg ik het zelf: van het bijzondere Westworld van HBO tot aan de kleine SyFy-series als Warehouse 13 en Wynonna Earp. In deze blog bespreek ik maar liefst vijf series waar ikzelf ontzettend van genoten heb.  

De Earpers
Ik begin met een serie die ik afgelopen jaar ontdekte (thanks Twitterfriends!). Wynonna Earp, een Amerikaans-Canadese western horrorserie, is gebaseerd op een comic book en gaat over een afstammeling van Wyatt Earp: Wynonna, die is uitverkoren om met het pistool van haar voorvader demonen (al zijn het eigenlijk een soort van zombies) terug naar de hel te sturen. Wynonna is daarin een soort antiheldin met slechte manieren. Daarnaast is ze nogal klungelig omdat het allemaal nieuw voor haar is.

Vanaf het eerste moment ben ik verkocht aan deze serie. De serie bestaat uit een geweldige cast die heerlijke personages spelen met verschillende sterke vrouwenrollen. Genres worden vermakelijk gecombineerd: het wilde westen, revolverhelden, zombies en ook behoorlijk wat humor. Je merkt wel dat het een SyFy-serie is, in de zin dat de effecten hier en daar wat beter kunnen en helaas vervalt het einde van het eerste seizoen een beetje in clichés en mindere verhaallijnen. Toch maakt dat de serie er niet minder om en ben ik heel benieuwd wat het nieuwe seizoen gaat brengen.

Een nieuwe familie heksen
Wie mijn blogs al een tijdje leest, weet dat ik ook Charmed-fan ben. Na die serie duurde het echter lange tijd voor een opvolger kwam. Natuurlijk had je Eastwick (met niemand minder dan Ashley Benson uit Pretty Little Liars), maar die serie bleek al snel een wat kitsch-achtige uitstraling te hebben. In 2013 volgde Witches of East End: een serie over twee generaties vrouwen – beide zussen – met magische krachten. Deze serie is eigenlijk op geen enkele manier te vergelijken met Charmed: het is veel donkerder, gaat verder en heeft veel meer backstory. Toch is het een van de weinige series die zich echt op heksen richt en ze niet slechts een van de randpersonages zijn.

Met een geweldige cast (bestaande uit onder andere Mädchen Amick – bekend uit Twin Peaks, Gilmore Girls en inmiddels Riverdale – als ook Jenna Dewan Tatum – Step Up, Supergirl – en Julia Ormond) en ook nog eens goede gastacteurs was de serie zeker vermakelijk. Helaas waren de verhaallijnen niet altijd even creatief of origineel, maar het was wel spannend. Dit weerhield de zender er echter niet van om de serie na twee seizoenen te annuleren.

‘World of endless wonder’
Voor iemand die van cultuur en geschiedenis houdt, is Warehouse 13 volop genieten. Een geheim team gaat namelijk iedere week op zoek naar artefacten waar zoveel betekenis en/of lading bij zit dat het een bepaalde kracht heeft gekregen. Neem bijvoorbeeld de typmachine van Sylvia Plath of Jimi Hendrix zijn gitaar. Het artefact krijgt daardoor effect op mensen en dat maakt dit team weer onschadelijk. Volg je het nog?

De serie bezit een hoog sciencefiction-gehalte en dat maakt het juist zo leuk. Zo komt menig bekend figuur uit de geschiedenis voorbij, zoals onder andere H.G. Wells. En ook hier is weer een goede cast samengesteld met uiteenlopende personages die allen wel een geeky eigenschap hebben. Met vijf seizoen een heerlijke guilty pleasure serie, waarvan ze op tijd wisten dat het einde eraan zat te komen en het dus ook mooi hebben kunnen afronden.

Blog: De uitdaging – W (Immy Verdonschot)De charme van Neal Caffrey
Ik zou deze serie nooit gekeken hebben als een vriendin van mij niet een gigantische crush op Matt Bomer had: jawel, ik heb het over White Collar. De serie waar een witteboordencrimineel een deal sluit met de FBI om samen te werken, zodat hij niet in de gevangenis hoeft te zitten. De serie is een en al charme, wat voornamelijk komt door hoofdpersonage Neal Caffrey (gespeeld door Matt Bomer), en een hoop slimmigheid. De hoofdcast voelt meteen als een familie aan door de aandoenlijke personages en de leuke grappen die ze om elkaar kunnen maken. Verder deed de serie mij vooral denken aan Leverage: iedere aflevering is er weer een zaak die uitgezocht moet worden, waar op het einde pas duidelijk wordt hoe de vork nu daadwerkelijk in de steel zit. En het goede is dat dit gedurende de zes seizoenen steeds verder wordt uitgebouwd en iedere keer interessant blijft.

Het wilde westen
Als dit niet een van de beste series is van het afgelopen jaar, dan weet ik niet: Westworld. De serie zat prachtig in elkaar, al was het soms wat langdradig. Zonder al te veel weg te geven, kan ik eigenlijk alleen zeggen dat het een ingenieus concept is, waarbij rijke mensen betalen om in een andere wereld te leven. De serie neemt rustig de tijd om zijn verhaal te vertellen en ziet er ook nog eens geweldig uit. Vanaf aflevering een is het al duidelijk dat er behoorlijk wat grenzen zijn die overschreden kunnen worden, maar het verhaal is ijzersterk. Westworld is een must-see en een visueel spektakel.

Op mijn lijst
Twee series die nog zeker op mijn (veel te lange) lijst staan, zijn de series Wentworth en When We Rise. De eerste is een Australische dramaserie die zich afspeelt in een vrouwengevangenis. De serie kwam in 2013 uit en jaar later hadden we ook in Nederland een eigen bewerking, namelijk Celblok H. Veel weet ik er niet van, behalve dat sommige vrienden de serie aangeraden hebben.

Dan is er nog de nieuwe miniserie die dit jaar uitkwam: When We Rise. Met verschillende namen waar ik al een tijd niets meer van gehoord heb (Whoopi Goldberg, Mary-Louise Parker, Rachel Griffiths en Guy Pearce) en een veelbelovend verhaal over de homobeweging die opkwam in Amerika in de zeventiger jaren, begint de serie bij de rellen in Stonewall 1969. Zoals gezegd staat de serie op mijn watchlist, maar alleen de trailer maakte me al erg benieuwd.

Tot zover alweer de 23ste uitdagingsblog, met nog maar drie te gaan. Deze was weer wat aan de lange kant met maar liefst zeven series om bij stil te staan. Aangezien de volgende letter de ‘x’ is, zal die blog wel weer wat korter zijn. Tot dan!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – V (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – V (Immy Verdonschot)

Blog De uitdaging – V door: Immy Verdonschot

Het is al enige tijd geleden dat ik mijn laatste uitdagingsblog heb geschreven. Zo blijkt dat de laatste loodjes toch wat langzaam gaan, maar die laatste letters komen er zeker aan. Zo is dit keer de beurt aan series met een ‘V’. En dat bleken er niet zo heel veel te zijn.

Veronica…Mars!
Ik kan niet anders dan beginnen met een van mijn favoriete series ooit: Veronica Mars. De show die Kristen Bell haar start gaf als tienerdetective in een wereld vol rijkeluiskinderen. Niet alleen is de serie heel slim, en gaat deze uit van slimme kijkers, maar de season arcs zijn zo grijpend dat je niet anders kan dan bingen. Let echter wel: in het laatste seizoen, seizoen drie, wilde de zender nieuw publiek trekken en dus werden de season arcs veranderd in drie korte arcs… Dit kwam niet echt goed uit de verf en slechts twee van die verhaallijnen zijn echt sterk. Oh, en ik had sowieso een aflevering of vijf nodig om er echt goed in te komen. De serie eindigt ook nog eens met een open einde, maar gelukkig is daar dankzij het Kickstarter project een film achteraangekomen.De redenen waarom je de serie moet zien? Geweldige verhaallijnen, vermakelijke personages – vooral het sarcasme van Veronica zelf is een en al genot – als ook een idioot goede cast met heerlijke gastacteurs. En omdat iedereen deze serie eigenlijk gezien moet hebben, zal ik hem bij vrienden blijven aansmeren. Zo ook komend weekend, wanneer ik met twee vriendinnen van werk de serie weer verder ga bingen (het eerste weekend haalden we het tot aflevering 14). Serieus: gaat dat zien!

Gamen maar!
Volgens mij was het op advies van een vriendin, als ook het feit dat ik wist dat Johanna Braddy erin speelt, dat ik begon met kijken van Video Game High School (ofwel VGHS). Een serie die op Netflix en YouTube staat, want geloof of het of niet maar deze serie begon als een webserie. Het speelt zich af in de nabije toekomst waar goede gamers worden gescout voor een opleiding en BrianD weet binnen te komen. Alle videogame-genres komen voorbij en dat is precies wat het zo vermakelijk maakt. Niet alleen de manier waarop het eruit ziet (al moet je wel echt in gedachten houden dat het hier om een webserie gaat), maar ook omdat je in de gamewereld terecht komt.

Daarnaast is het ook een doorsnee tienerserie, met de veel voorkomende schoolproblemen als ook romances en bullies – in dit geval ‘the Law’ – die het leven van de ‘nerds’ dwars kunnen zitten. Mocht je geen gamer zijn, dan is het interessant om op deze manier de gamewereld te beleven en een kijkje te krijgen in de verschillende genres die er zijn. Daarnaast is het genieten van alle personages. In totaal is de serie al meer dan 150 miljoen keer bekeken op online platformen, wat niet heel vreemd is aangezien seizoen een negen afleveringen heeft van 10-22 minuten, seizoen 2 zes van 30-44 en seizoen 3 zes afleveringen van 37-66 minuten (de laatste is de allerlaatste als ik het me goed herinner). Mocht je dus nog een bingeserie voor in het weekend zoeken, dan is dit een prima aanrader.

Het regent doden…
Toen The Vampire Diaries begon was ik er lyrisch over. Niet alleen was het een spannende vampierserie, maar ze hadden ook hun eigen mythologie en gingen supersnel door hun verhaallijnen heen. Daarmee bedoel ik dat ze niet zoals bij veel drama’s een verhaallijn uitrekken over een half of heel seizoen, maar in The Vampire Diaries duurde het slechts een aflevering of drie/vier en dan gingen ze alweer verder. Oh en een van mijn favoriete momenten is wanneer Stefan Elena een eerste editie van ‘Wuthering Heights’ geeft, want dat is namelijk mijn lievelingsboek allertijden… Maar goed, ze gingen al snel de fout in.Blog: De uitdaging – V (Immy Verdonschot)De snelheid bleek namelijk een zwaktepunt. Want niet alleen gingen ze sneller dan normaal door alle (gewone – lees: eerder gedane) verhaallijnen, ook betekende dit dat sneller dan ergens anders doden vielen. Waarvan de meesten ook weer in no time terugkwamen. Mijn grootste probleem met de serie is dan ook dat een ‘mensenleven’ niets meer uitmaakte, want iedereen had meer dan negen levens. En ohja, dat geldt trouwens niet voor de volwassenen. Deze bleven vooral dood, dus je had vooral met wezen te maken. Verder kwamen alle vaste prikken voorbij: heksen, vampiers, weerwolven… noem het maar op. Kortom, na een seizoen of vier, vijf had ik er echt genoeg van toen personages voor de zoveelste keer doodgingen en ben ik ermee gekapt. Inmiddels is de laatste aflevering volgens mij al opgenomen en ik twijfel of ik die misschien toch nog een kans ga geven.

Waar ik trouwens wel weer goede dingen over hoor, is de spin-off: The Originals. Deze wil ik ook nog wel een kans geven, aangezien daar blijkbaar de beste personages in terug komen. Dus wie weet.

Twee andere series waar ik eventueel nog over wilde schrijven, waren Van Helsing en Vinyl. Met Van Helsing ben ik al begonnen, maar daar ben ik niet echt over te spreken, aangezien het vooral een zombie-versie is. En dat spreekt me toch niet zo aan. Vinyl staat nog steeds op mijn lijstje, dus wie weet dat ik daar ooit tijd voor vrijmaak. Tot zover mijn blog over series met de ‘V’, nog maar vier te gaan!

Xoxo,

Immy.

Blog Buffy Slays 20 (Immy Verdonschot)

Blog Buffy Slays 20: Immy Verdonschot

Vandaag is het precies twintig jaar geleden dat de allereerste aflevering van Buffy the Vampire Slayer werd uitgezonden in de Verenigde Staten. En daar wordt wereldwijd bij stilgestaan. Hoe kan het ook anders? De serie was baanbrekend op vele vlakken en weet nog steeds nieuwe fans aan zich te binden. Als die-hard Buffy-fan moet ik hier dan ook even aandacht aan besteden.

De allereerste promo voor de première van Buffy the Vampire Slayer…yep, de kwaliteit was niet al te best

Twintig geweldige jaren
Zoals zovelen ben ik opgegroeid met de serie en ik ben de makers dan ook oneindig dankbaar. Hoewel de serie zeven prachtige jaren/seizoenen had, leeft deze nog voort en zijn er ieder jaar weer mensen die de serie voor het eerst ontdekken. Het leuke is dat met alle sociale media ook de cast en crew vaak stil staan bij de serie. De stuntdubbel van Sarah Michelle Gellar, Sophia Crawford, deelt herhaaldelijk behind-the-scenes foto’s op haar Facebookprofiel, Jane Espenson bedankte alle Buffy-fans nog in een tweet en ook Eliza Dushku deelde een compilatiefoto op Instagram die door een fan gemaakt was.

Blog Buffy Slays 20 (Immy Verdonschot)

Beautiful tribute. ?#HappyBirthdayB & all you extraordinary #fans – #BestEver ❤️ #Faith #grateful #Repost @lizbethjaneee with @repostapp ・・・ *wolf howl* THOSE 4 chords… Some kids grew up on Disney or Nickelodeon. I grew up on #Buffy – thanks Dad! #GoodOneBrucey For 20 years (TODAY!), I’ve countlessly watched, laughed, cried & loved as some of the best characters saved the world & taught me how to stand tall, to be brave, to be strong & to fight back. ******* “Bottom line is, even if you see them coming, you’re not ready for the big moments. No one asks for their life to change, not really. But it does. So, what are we, helpless? Puppets? Nah. The big moments are gonna come, you can’t help that. It’s what you do afterwards that counts. That’s when you find out who you are…” ??✝️ #BuffySlays20 #BuffySummers #FaithLehane #BtVS #20YearsOfSlaying #itmustbebunnies

A post shared by Official Eliza Dushku (@elizadushku) on

Overal verschijnt fanart, van videos en afbeeldingen tot zelfgemaakte items en replica’s en vooral ook veel GIF’s. Ik zou hier alle redenen kunnen noemen wat Buffy the Vampire Slayer nu zo’n geweldige serie maakt, maar aangezien ik daar al meerdere malen over geblogd heb, zal ik hier niet in herhaling vallen. Daarnaast wordt er door andere media ook volop over geschreven. Dus ik laat het wordt wat dat betreft aan hen.

In de media
Mochten lezers nu denken ‘jaja, het zal wel… volgens mij valt al die aandacht wel mee’, hier een kleine greep uit sommige artikelen die de afgelopen paar weken (en vooral ook vandaag) zijn uitgekomen:

Oh goody: nieuwe goodies!
Dat bedrijven zien hoe belangrijk dit jaar (en natuurlijk deze dag) is voor fans, blijkt ook maar weer uit de nieuwe goodies die vanwege het 20-jarig bestaan van de serie uitkomen. Van speciale kledingstukken (de jas van Buffy, de jas van Faith als ook de trui van Willow) en T-shirts tot sleutelhangers, boeken, mokken en boardgames. Van alles komt voorbij. Je kunt onder andere de hele lijst hier bekijken.

Niet alles komt tegelijkertijd uit trouwens: het is verspreid over het jaar. Zo komen sommige items pas uit in augustus. Het is dus ook even wachten voor je overal van kan genieten. Voor wie niet kan wachten en van kleuren houdt: het kleurboek is ook gewoon via Bol.com te bestellen 😉

Buffy night
Ik spreek vaker met vrienden af om Buffy te kijken, maar op een dag als vandaag moet het natuurlijk wel een beetje gevierd worden. Daarom heb ik ook vanavond enkele (Buffy)vrienden uitgenodigd om samen de eerste afleveringen te kijken. Afhankelijk van tot hoe laat mijn bezoek kan blijven (ze komen niet allemaal uit Utrecht), haak ik nog aan bij wat vrienden uit het buitenland die via Facebook een ‘rewatch’ organiseren. Mocht je zelf fan zijn, dan hoop ik dat je het ook een beetje kan vieren en wens ik je alvast veel plezier met de beste serie ooit. <3

Xoxo,

Immy

Voor wie het leuk vindt hierbij een lijst van de tweets die worden gedeeld met de #BuffySlays20 . Verder kun je natuurlijk ook zelf op zoek gaan op Instagram en Facebook naar dezelfde hashtag, want je komt het sowieso vandaag overal tegen.

Blog De Uitdaging – U (Immy Verdonschot)

Blog: De Uitdaging - U

Blog De Uitdaging – U door: Immy Verdonschot

Ongelooflijke verhalen: daar draait het om bij series met de letter u. Of het nu gaat om een dorpje dat wordt afgesloten door een koepel, een vrouw die na jaren eindelijk wordt bevrijd uit een cult en de wijde wereld verkent of om wat er nu ‘werkelijk’ achter de schermen gebeurt van een reality tv-show.

Under the Dome – “No one can leave”
Tja, wat kan ik over deze serie zeggen? Under the Dome is een Amerikaanse serie (scifi/mysterie/drama) die gebaseerd is op een boek van Stephen King en liep van 2013 tot 2015. Zelf had ik vanaf de trailer al mijn twijfels over de synopsis, maar ik herkende enkele gezichten (Britt Robertson – Life Unexpected, The Secret Cirle, Rachelle Lefevre – Twilight en natuurlijk Dean Norris – Breaking Bad) en een vriend van mij was geïnteresseerd dus we keken het samen.

Met moeite heb ik een seizoen volgehouden en de tweede heb ik dus ook totaal aan me voorbij laten gaan. Sowieso was het even wennen aan een mannelijke hoofdpersoon met de naam ‘Barbie’, maar daarnaast zit de serie vol plotfouten en onlogische keuzes. Meer ga ik er ook simpelweg niet over zeggen, want ik denk dat de compilatie ‘Under The Dome Top 25 Worst Plots and Moments’ al genoeg zegt (al moet je de spelfouten even negeren):

Unbreakable Kimmy Schmidt – “We’re different and you can’t break us!”
Alleen de naam is eigenlijk al geweldig: Kimmy Schmidt. Ik bedoel, het is gewoon leuk om het uit te spreken. Deze serie is maar weer het bewijs dat Netflix een onwijs divers en creatief team heeft zitten. Want Unbreakable Kimmy Schmidt is zowel idioot als ontzettend genieten. Het hoofdpersonage Kimmy is zo ongelooflijk optimistisch dat ze vol goede moed de wereld gaat verkennen, nadat ze bevrijd is uit een bunker – zij en de andere vrouwen die daar werden vastgehouden worden ook wel de ‘Indiana mole-women’ genoemd.

Het is haar vrolijke houding die zo ontzettend aanstekelijk werkt en die voor veel humor zorgt in de serie. Haar onverwachte reactie op de meest negatieve situaties zou misschien als een open deur kunnen worden gezien (net als in vele sitcoms wordt de draak gestoken met de status quo), maar de manier waarop Ellie Kemper het brengt is zo overtuigend dat je niet anders kan dan genieten. De hele serie is eigenlijk een viering van de uniekheid van het personage en van iedereen die zo’n uniek karakter heeft als dat van Kimmy (ok, misschien ook een tandje minder).

De makers van de serie hebben tevens redelijk wat kritiek op de huidige maatschappij. Dit weten ze iedere keer op een vermakelijke manier te brengen, namelijk met de verwondering van Kimmy die dan probeert uit te vogelen hoe de maatschappij en cultuur tegenwoordig werkt. Hoewel Kimmy’s personage echt een genot is, zijn de andere personages vooral op zichzelf gericht. Je moet dus ook een beetje van dat soort egoïstische humor houden of er in ieder geval tegenkunnen om echt te genieten van Unbreakable Kimmy Schmidt. Oh, en de theme van de serie is ook geweldig bedacht, maar daar kun je – mocht je gaan bingen – je toch behoorlijk aan gaan irriteren.

UnREAL – “It’s gonna be good tv, just trust me”
In één woord: ge-wel-dig! Als vrienden van mij om een tip vragen voor een serie van de laatste tijd, dan is dit mijn ‘go to’. UnREAL gaat over de productie van een reality tv-show zoals The Bachelor. In dit geval is het dan ook een Britse playboy die zijn imago moet verbeteren en verschillende dames die de ware proberen te vinden. Maar natuurlijk is de show niet het meest interessante: het gaat om de verhalen achter de schermen, waar non stop wordt gemanipuleerd om de beelden te krijgen die voor ‘good tv’ zorgen. Tegelijkertijd zie je hoe de producenten en andere werknemers van de show met de morele keuzes omgaan die ze tegenkomen in hun werk.

Wat kan je van deze serie verwachten? Drama to the max. Met een ijzersterke sterrencast die rauw acteerwerk niet schuwt, zal je nooit genoeg krijgen van deze serie. Er is een duidelijk contrast tussen de mooie fantasiewereld van de vrijgezel en het paradijs waarin alle vrouwen zich begeven, en de harde realiteit waar de producenten mee te maken hebben. Niet iedereen ziet er dan ook even perfect uit in deze serie, maar soms zijn ze een emotioneel wrak en dat is van hun gezicht (met uitgelopen make-up of gewoon make-up vrij) te lezen.

Moraliteit wordt de deur uitgeschopt, terwijl je ergens hoopt dat iemand nog een goed einde zal krijgen. Het ‘brute’ leven van een producent die de hele wereld moet zien te manipuleren en wat haar werk en keuzes met haar doen is de spil van de show. En dat is in één woord smullen. Shiri Appleby schittert als Rachel Goldberg die na een breakdown gedwongen wordt terug te komen, maar nog ontzettend met zichzelf in de knoop zit. Constance Zimmer is werkelijk waar een vrouw met ballen van ijzer. Zij speelt de uitvoerend producent Quinn King die zich als een ware powervrouw staande weet te houden in een mannenwereld. Maar zo zijn er nog meer geweldige rollen, als ook veel bekende gezichten: Freddie Stroma, Johanna Braddy, B.J. Britt, Ioan Gruffudd, Arielle Kebbel en Jeffrey Bowyer-Chapman. Ik kan eigenlijk niets anders zeggen dan ga dat kijken. Om de slogan uit de trailer te gebruiken: “Welcome to the world of bad people making good tv”.

En toen waren er nog maar vijf! Met alleen nog de V, W, X, Y en Z te gaan, komt het einde van mijn uitdagingsreeks echt in zicht. In mijn volgende blog zal ik het kort hebben over een vrouwelijke tienerdetective, vampiers en weerwolven als ook videogames.

Xoxo,

Immy.

Blog: Een fangirl kerstfeest (Immy Verdonschot)

Blog: Een fangirl kerstfeestBlog Een fangirl kerstfeest door: Immy Verdonschot

img_8919Wanneer je alle kerstlijstjes even zat bent, waar schrijf je dan over? Nou, heel makkelijk: Dutch X-mas Con! Wat hebben zij een goede timing. Een week voor kerst konden alle fans nog even heerlijk wat geld verbrassen op de eerste editie van een ware kerstconventie van Dutch Comic Con.15608526_1289673024389135_1467318252_oMagische sprookjes
Om je meteen in de kerstsfeer te brengen, was in de eerste hal een kleine versie van Whoville  – uit How the Grinch Stole Christmas – nagebouwd, waar mensen verkleed als Who’s iedereen welkom heetten met ‘Merry Christmas’, een grote kerstboom stond met verschillende kraampjes en waar tevens verschillende activiteiten werden georganiseerd zoals het aansteken van de lampjes in de kerstboom, kerstliedjes zingen en een ware band die er omheen kerstliederen ging spelen.img_9486Conventies zijn altijd gericht op meer dan alleen series, maar het voordeel is dat veel acteurs bekend zijn zowel om hun filmwerk als hun televisiewerk. Zo was deze kersteditie niemand minder dan Lee Arenberg te gast – bekend als ‘Grumpy’ uit de serie Once Upon a Time. Andere gasten waren Steven Williams (Supernatural), Samantha Ferris (Supernatural), James Cosmo (Game of Thrones), Sibel Kekilli (Game of Thrones) en Jason Isaacs (The Patriot, The OA, Harry Potter).img_9441Als pers
De eerste dag waren we met ons team aanwezig om verschillende interviews af te nemen, als ook om een reportage te maken. Zo hadden we ons eerste interview al om 10.30u op de planning staan met Kekilli. Helaas ging dit niet helemaal zoals gepland, aangezien we op het laatste moment niet meer mochten filmen. Heel jammer, maar gelukkig mochten we de audio wel opnemen en foto’s maken. Dus daarover komt later nog een filmpje. Het volgende interview, met Isaacs, moest helemaal worden afgezegd omdat zijn vliegtuig vertraagd was. Tja, we hebben er waarschijnlijk allemaal wel eens mee te maken gehad en daar is simpelweg niets aan te doen. Gelukkig voor de fans was hij er rond 16.00u, begon hij meteen met zijn Q&A en ging hij daarna zelfs toch tot na eindtijd door met photoshoots en handtekeningensessies zodat zijn fans niet voor niets waren gekomen.img_8827Het voordeel was dat we daardoor even rond konden lopen. Ik wilde graag zoveel mogelijk laten zien van de conventie, dus heb mijn leven gewaagd op de schaatsbaan (waar ik eigenlijk meer overheen loop dan echt schaats), heb een item opgenomen bij de kerstboom terwijl de lampjes aangingen, we zijn over de vloer gelopen en ik heb voor het eerst in mijn leven deelgenomen aan een speeddate-sessie. Want jawel, ook hier had DCC voor gezorgd. Iets wat ik in ieder geval een succes vond en ik hoop dan ook dat ze het op volgende edities terug zullen brengen.img_8887Rond 14.00u volgde een dubbelinterview met Ferris en Williams, wat echt een genot was. Die twee kunnen heerlijk praten met elkaar en vullen elkaar prachtig aan. Ook al is het al meer dan vijf jaar geleden dat ik de twee in Supernatural heb gezien, ze hebben beiden een blijvende indruk achter gelaten en ik vond het geweldig om ze te mogen interviewen. Als laatste kregen we de kans om met Arenberg te zitten. Ook hij is een goede kletser. Voor mij was dit mogelijk toch wel het meest geweldige interview, omdat hij niet alleen een aflevering in Angel zit, maar zeker ook omdat ik al jaren Once Upon a Time volg, zijn liefdesinteresse daar Amy Acker is, en omdat Jane Espenson één van de schrijvers van de show is, die ik ooit heb mogen ontmoeten. Kortom: Een geweldige, doch drukke, eerste conventie-/werkdag!img_8975Speeltijd!
Zondag had ik eigenlijk niets gepland staan, behalve hangen met vrienden en op mijn gemak overal doorheen lopen. Want hoe geweldig ik het vind om als pers aanwezig te zijn, soms laat het weinig tijd over voor het echte beleven van de conventie. Daarom was ik heel blij dat ik een dagje met Christa en haar pa door kon brengen en we samen lekker konden snuffelen. Zo heb ik aardig wat spulletjes ingeslagen: Ik ben nu de trotse eigenaar van een Hufflepuff-sjaal en –stropdas, heb drie dvd’s gekocht en heb een Buffy-T-shirt gekocht bij Dirtees (waarover ik ze al ongeveer een half jaar lang aan het stalken was op Instagram).Ook hebben we fanatiek aan verschillende activiteiten meegedaan. Vanaf het moment dat DCC op sociale media had gedeeld dat ze een Arcade-hoek zouden inrichten, wist ik al dat ik daar sowieso naartoe wilde. Ik ben zelf echt geen gamer, maar van een spelletje airhockey en ‘Dance Dance Revolution’ (ok, hier heette het anders) kan ik ontzettend genieten!

Ook wist ik Christa over te halen om ons even flink voor schut te zetten bij de Sing-booth door karaoke te zingen. Daarna konden we even bijkomen toen we naar de Q&A van Isaacs gingen, dus gelukkig heb ik daar alsnog wat van Lucius Malfoy mee kunnen krijgen. Zoals verhalen over zijn favoriete scène (“That will be all Lucius”, waarna hij Dobby schopt en een tik geeft – fyi, dit is totaal uit context natuurlijk), een Netflix-tip (zijn nieuwe serie The AO), wie van de andere personages hij anders had willen zijn (Hermione) en een verhaal over hoe hij Tom Felton (Draco) een keer aan het huilen maakte.img_8935Oh dennenboom…
Mocht je echt van kerst houden, dan was dit ook echt de conventie voor jou: overal waar je keek stonden kerstbomen. De banners waren in kerstsfeer en je kon zelfs kerstmutsen kopen met DCC erop. Er was een gezellige ‘cozy corner’ ingericht met haardvuur, zoals gezegd hadden ze een ijsbaan en Whoville, en was er op sommige plekken maretakken – oftewel mistletoe – te vinden. Dat was het eigenlijk wel op de vloer, ware het niet dat de organisatie de bezoekers volop had gemotiveerd om hun meest foute kersttrui aan te trekken. En dat was volop gedaan, waar ik natuurlijk zelf ook aan meedeed.

Het mag dan een rustige conventie zijn geweest, het was zeker een succes wat mij betreft. Want het is heerlijk om rustig rond te kunnen lopen, zonder dat je voor je voeten wordt gelopen en amper bij kraampjes kan kijken. Daarnaast zorgde het kerstthema voor een leuke sfeer en waren er genoeg leuke low-key activiteiten om je bezig te houden. Bij deze wens ik iedereen dan ook prettige kerstdagen en alvast een gelukkig nieuwjaar!

xoxo,

Immy.

Fotografie door Glenn Abbink. Met dank aan alle geweldige mensen van Triangle PR voor alle interviews en de goede organisatie daarin.

Blog Een blik in het leven van Gilmore Girls (Immy Verdonschot)

Blog: Een blik in het leven van Gilmore Girls (Immy Verdonschot)Blog Een blik in het leven van Gilmore Girls door: Immy Verdonschot

Ze zijn terug: de Gilmore Girls! Na maar liefst zeven seizoenen verdwenen ze van de buis, maar ongeveer een jaar geleden maakten bedenkers Amy Sherman-Palladino en Daniel Palladino en Netflix bekend dat er toch echt nog een vervolg zou komen. En afgelopen vrijdag om 12.00 uur was het dan zover: vier afleveringen/films van 90 minuten. Ik kon natuurlijk niet wachten en had ze alle vier binnen 24 uur bekeken. Voor wie ze nog wel (deels) moet zien: rustig maar, ik zal geen spoilers vertellen. 

De vier seizoenen
A Year in the Life is opgebouwd uit vier afleveringen/films van ieder ongeveer 90 minuten. Iedere film richt zich op een bepaald seizoen: een greep uit het leven tijdens dat seizoen. In tegenstelling tot de serie betekent dit dus dat niet alles elkaar exact opvolgt, maar dat het soms erg van de hak op de tak springt. Je vliegt door de tijdlijn en bent meer een toeschouwer uit sommige momenten van het seizoen van de meiden. Wanneer je de afleveringen de eerste keer kijkt, zal je dan ook merken dat je af en toe het gevoel hebt iets te missen omdat het – geheel in Gilmore-stijl – en erg vlot tempo heeft.15271206_1443823408968796_482595324_oDoe het rustig aan
Ik heb de serie meteen achter elkaar gekeken. Binnen 24 uur had ik alle vier de afleveringen gezien, maar ik denk dat het precies zo is als Amy (Sherman-Palladino) aangaf: het is beter wanneer je de tijd ervoor neemt. Natuurlijk kon ik niet wachten, maar inmiddels ben ik gewoon weer opnieuw begonnen. De eerste aflevering heb ik inmiddels dus twee keer gezien, en iedere week wil ik de volgende bekijken. Ik denk namelijk dat het verhaal dan beter overkomt. Precies om de hierboven aangegeven reden dat je een glimp krijgt uit de levens van de Gilmore-vrouwen van dat moment. Door zelf meer de tijd te nemen per seizoen, verwacht ik dat het verhaal beter overkomt en het de serie iets meer rust geeft.

Winter
Dan is het tijd voor de inhoud! Ik wil niet al te veel weggeven, dus ik hou het spoilervrij. Echter kan ik wel enkele dingen benoemen uit de verhaallijn die inmiddels bekend zouden moeten zijn op basis van de eerste aflevering. Zo is meteen duidelijk dat Rory een succesvol journalist is, maar als freelancer. Tegenwoordig betekent dat dat je in principe nergens zeker van bent. Zo heeft ze overal bij vrienden dozen staan met haar spullen erin en heeft ze net haar appartement opgezegd: Rory heeft dus geen huis en ‘zwerft’ als het ware van baan(mogelijkheid) tot baan(mogelijkheid). Daarnaast wordt natuurlijk stil gestaan bij het grote verlies: Edward Herrmann. Hij speelde Rory’s opa, Richard, en kwam op 31 december 2014 te overlijden. Zoals al naar buiten was gebracht, is Richard in de serie ook overleden en maakt de uitvaart deel uit van de eerste aflevering. Dit is tevens het aanknopingspunt van de verhaallijn van Emily, Rory’s oma, die nu weduwe is en voor het eerst in vijftig jaar op zichzelf is. Zij zal dus opnieuw invulling aan haar leven moeten geven, terwijl ze tevens een hoop verdriet moet verwerken. Dan heb je natuurlijk nog – in mijn ogen – het middelpunt van de serie: Lorelai. Zij gaat door een soort midlife-crisis en heeft vooral twijfels over haar leven tot dan toe, wat naar voren komt in haar relatie maar ook op de werkvloer.15293502_1443823405635463_1789537293_oMet name de verhaallijnen van Lorelai en Emily vind ik goed aangepakt. Het zijn logische stappen en vragen die ze stellen en het is heerlijk om hen weer in hun bekende rol terug te zien. Het is echt alsof ze nooit weg zijn geweest. Bij Rory heb ik dat wat minder, maar dat is waarschijnlijk omdat ik haar verhaallijnen nooit het meest interessant heb gevonden. Zelfs nu – ik scheel slechts een paar jaar met Rory en bevind me ongeveer in dezelfde levensfase – kan ik me alsnog niet in haar keuzes vinden. Ook omdat haar leven voor mijn gevoel het meest chaotisch is en daarom af en toe wat lastig te volgen was vanwege sprongen in de tijd en van locatie naar locatie. Dit neemt echter niet weg dat ik in haar verhaallijn wel de ‘maatschappijkritische noot’ kan vinden: namelijk het snelle leven van een dertiger die over en nergens leeft, geen houvast, maar in ieder geval het meeste uit het leven wil halen.15215985_1443823402302130_1918685192_oDe Stars Hollow-familie
Alle fans weten echter dat het niet alleen de personages van de serie zijn die de serie maken, maar juist ook de plaats Stars Hollow zelf en de daarbij behorende inwoners. Je ziet dan ook geweldig veel bekende gezichten terugkomen en ik kan me vrijwel in alle verhaallijnen vinden. Niet alleen is het heerlijk om het gekibbel van de town meetings weer te horen, maar het dorpje bedekt in sneeuw en het huis van Lorelai en Luke in kerstsfeer ziet er weer betoverend uit. Van Kirk, Michel en Babette tot aan Lane en Paris: lang niet iedereen heeft evenveel tekst, maar aan twee regels heb je al genoeg om de personages weer tot leven te voelen komen en je thuis te voelen in Stars Hollow.

De laatste vier woorden
Rustig maar, ook dit ga ik niet spoilen. En iedereen die dat wel doet, is een ‘buttfaced miscreant’ zoals de buttons zo leuk stellen. Amy heeft al aangegeven dat ze vanaf het begin wist wat de laatste woorden van de serie zouden zijn. Aangezien zij echter niet betrokken was bij het laatste seizoen, zijn deze woorden nooit uitgesproken. Ik kan iedere Gilmore Girls-fan vertellen dat wanneer je de laatste aflevering kijkt, de spanning alleen maar oploopt. Het laatste half uur zat ik iedere keer de woorden te tellen om te kijken of dat de befaamde woorden zouden zijn. En laat ik het zo zeggen: ze stellen niet teleur.

Zoals in het begin aangegeven, ben ik inmiddels alweer opnieuw begonnen. Zo wil ik de serie kijken zoals Amy het had bedoeld en daarna zal ik een blog schrijven waarin ik dieper in ga op de verhalen en keuzes daarin. Wees dus gewaarschuwd: de volgende blog zal vol staan met spoilers. Voor iedereen die de rest nog voor het eerst moet kijken kan ik zeggen dat er geweldige scènes tussen zitten, als ook hele leuke cameo’s. Oh en voor wie na wil genieten met muziek heeft Entertainment Weekly een Spotify playlist samengesteld, te vinden onder ‘EW.com’ met als titel ‘Gilmore Girls: A Year in the Life’ ;-).

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – S (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – S door: Immy Verdonschot

Het was me weer een opgave: er zijn gewoon teveel leuke series om te bespreken met de letter ‘s’. Veel titels zijn niet door de selectie gekomen. Zo moest Sherlock het uiteindelijk afleggen tot de hype van de laatste maanden Stranger Things. Een geweldige serie waar ik dan ook meteen mee aftrap.

uitdaging

Vreemde dingen
Zodra de serie Stranger Things online kwam, was het een hype. Binnen een maand had vrijwel iedereen die Netflix had de serie gezien, althans zo leek het. Ikzelf was wat later van de partij, maar toen ik eenmaal begon was ik verkocht. De serie vertelt het verhaal van een jonge vriendengroep (rond de twaalf jaar) waarvan er één vermist raakt. Niet alleen de alleenstaande moeder en haar andere zoon beginnen een zoektocht – met behulp van de sheriff – maar ook de jongens gaan op pad. Ze worden bijgestaan door een mysterieus meisje die amper praat, maar een sterke aanwezigheid heeft en om een of andere reden meer weet van de bizarre omstandigheden. Meer wil ik niet vrijgeven over het verhaal, omdat eigenlijk iedereen het gewoon zelf moet zien.

In plaats van een trailer, geef ik dan ook alleen de opening credits hier weer. Deze geven namelijk al perfect de sfeer en setting neer van de gehele serie. Hiermee weet je eigenlijk alles al wat je moeten weten van de serie: het kan op een geweldige manier de spanning opbouwen, neemt rustig de tijd om het verhaal te vertellen en maakt gebruik van een heerlijk eighties gevoel met het neonlicht.

Powervrouwen Lena Headey en Summer Glau
Als je nog op zoek bent naar een serie met sterke vrouwenrollen dan moet je Terminator: The Sarah Connor Chronicles zeker een kans geven. De serie liep helaas maar twee seizoenen, maar weet goed gebruik te maken van de bestaande wereld van Terminator. Nee, geen Arnie in deze serie, maar wel iemand die we nu beter kennen als Cersei: Lena Headey. Zij speelt de ijzersterke rol van Sarah Connor, in films eerder gespeeld door Linda Hamilton en ook wel een van de sterkste vrouwenrollen genoemd. Dat geldt overigens niet alleen voor haar, maar ook voor de rol van Summer Glau. Zij speelt robot Cameron en doet dit werkelijk formidabel. Met haar uitdrukkingsloze blikken en krachtige uitstraling, ook al is ze een kleine en tengere meid, zal je versteld doen staan.

Maar het zijn niet alleen de acteurs en actrices waarom de serie de moeite waard is. Voor iedereen die is opgegroeid met Terminator-films biedt de serie een mooie extra laag. Het vertelt de verhalen die de films achterwege laten en tonen ook verschillende keren flashbacks over Sarah’s periode in een inrichting. Belangrijker is misschien dat in plaats van volop actie – wat er zeker ten overvloede in zit – de technische kant meer aandacht krijgt, als ook de impact op de levens van de personages. Zo is er meer ruimte voor karakterontwikkeling en dus verdieping ten opzichte van de films. Mocht je nou helemaal niets met de films hebben, dan kan deze serie je wellicht overhalen. De serie bevat genoeg intrige, actie, sterke verhaallijnen als ook de benodigde drama en zelfs romantiek in een mogelijk post-apocalyptische wereld. Het enige nadeel is dat de meeste effecten er wat gedateerd uit zien.

Nog meer heksen
Eerder heb ik het natuurlijk al over Charmed gehad, dus het is niet vreemd dat ik meerdere series met heksen heb gekeken. Eén daarvan was vroeger Sabrina the Teenage Witch – nee, niet de tekenfilmserie uit de zeventiger jaren – met Melissa Joan Hart (tegenwoordig vooral bekend van Melissa & Joey). Deze tiener wordt opgevoed door haar twee tantes en op haar zestiende verjaardag komt ze erachter dat ze een heks is. Deze serie moet vooral in zijn tijd worden geplaatst, aangezien alle verhaallijnen erg verouderd zijn en dat geldt al helemaal voor de effecten. Zo heeft Sabrina een pratende kat, die nooit echt overtuigend – doch vermakelijk – is geweest. Dit neemt overigens niet weg dat je met de serie kon lachen. Hoe het uiteindelijk afliep zou ik niet weten. Ik keek de serie vooral toen ik nog op de middelbare school zat, en meer wanneer het toevallig op tv was. Wel begreep ik dat er wat castwissels zijn geweest en de serie heeft zelfs tot een serie geleid. Toch wilde ik de serie even meenemen, omdat het ook weer zo’n heerlijk nostalgische 90’s serie is.

Dan is er nog The Secret Circle. Net als zoveel series tegenwoordig (The Vampire Diaries, Pretty Little Liars, The Shannara Chronicles, Shadowhunters) is deze gebaseerd op een boekenreeks en is het een Young Adult verhaal. Ook heeft de serie wat weg van de film The Craft, aangezien het om een nieuwe meid in de klas gaat en ze al snel bij een heksengroep terecht komt. Samen met deze groep ontdekken ze meer over hun krachten, maar ook over hun ouders. Die blijken namelijk ook krachten te bezitten en hebben hun eigen plannen in de magische wereld. Verder is het vooral tienerdrama, vol romantiek, actie, geheimen, achterdocht en familieproblemen in een groep die bestaat uit uiteenlopende personages, zodat iedereen zich wel met iemand kan identificeren. Wie van dit soort tienerseries houdt zal dan ook veel bekende gezichten kunnen zien: Britt Robertson (Life Unexpected en Under the Dome), Thomas Dekker (Terminator: The Sarah Connor Chronicles), Phoebe Tonkin (The Vampire Diaries & The Originals), Shelley Hennig (Teen Wolf) en Richard Harmon (The 100 en Continuum). Ben je dus benieuwd naar hun vroege werk, dan kan de serie je een leuk kijkje geven. Heel lang zal je er niet mee bezig zijn: de serie duurde maar één seizoen.

In pak
De laatste categorie waar ik een paar series van noem hebben te maken met pakken. Zo staat Suits nog op mijn lijstje – eerste aflevering gezien en zin om verder te kijken – als ook de bovennatuurlijke series Smallville, Supernatural en Supergirl. Voor Smallville geldt dat ik daar nog steeds mee zou moeten beginnen: de vroege avonturen van Clark Kent, ook wel bekend als Superman, in zijn tienerjaren. Van deze serie heb ik slechts een paar afleveringen gezien, maar toch ben ik altijd benieuwd geweest naar het hele verhaal. Niet om de minste reden dat de serie wel tien seizoenen heeft, dus er moet een hoop over hem te vertellen zijn.

Supernatural past wellicht niet helemaal in de categorie ‘in pak’, maar zeker wel in die van bovennatuurlijke series. De naam zegt het namelijk al. Daarnaast is de serie met zijn twaalfde seizoen nog steeds megapopulair. Ik ben zelf pas laat begonnen met het volgen van de serie en ben rond seizoen vijf ergens gepauzeerd. Toen de serie me werd aangeraden, kreeg ik te horen dat ‘ie megagoed was. Mij viel het echter tegen. Van de vijf seizoenen vond ik anderhalf seizoen echt goed, maar de rest een beetje zozo. Dat de serie nog steeds loopt en zo populair is, heeft volgens mij tevens met de geweldige cast te maken en hun interactie met de fans. Daarom zal ik ook deze serie, ondanks mijn gemengde gevoelens, nog steeds op mijn watchlist laten staan en hoop ik ooit de achterstand in te halen. Er komt altijd wel weer iets voorbij, waardoor ik toch weer zin krijg om de serie op te pakken. Zoals de geweldige parodie van The Hillywood Show (mogelijke spoilers voor wie niet bij is):

Dan hebben we nog Supergirl, want ook deze mag zeker niet ontbreken. Hoewel het niet een serie is die ik echt wekelijks moet zien, is het wel een serie die ik om de zoveel tijd bij kijk. Deze doet me namelijk erg denken aan Lois & Clark: The New Adventures of Superman. De serie is namelijk heel ‘vrolijk’ ingesteld, omdat Supergirl ook zo is. Er is veel humor en de villains zijn echte comic book villains, wat het bovenal vermakelijk houdt. Maar ik kijk vooral vanwege de personages: Melissa Benoist is weliswaar niet altijd even overtuigend als een Supergirl die ook echt dreigend kan overkomen, maar blijft aandoenlijk als een vrijwel altijd vrolijk en positief persoon. De rest van het ensemble bestaat uit Chyler Leigh (Lexie uit Grey’s Anatomy), Jeremy Jordan, Mechad Brooks, Jenna Dewan Tatum en Calista Flockhart (Ally McBeal) en zorgen voor een prettige, net wat diepere, laag aan het geheel. Niet te vergeten dat het natuurlijk aansluit bij de superheldenseries die nu zo in overvloed zijn.

Zoals iedere keer bij mijn uitdagingsblog zijn er natuurlijk veel meer series om uit te kiezen. Ik had ook in kunnen gaan op Scream Queens, The Shannara Chronicles, Sherlock, Sanctuary, Scandal, Sense 8, Slasher, Shameless, Sleepy Hollow, Smash, Switched at Birth en waarschijnlijk nog tig anderen. Maar dan was dit blog een heel boekwerk geworden. Mocht iemand zin hebben om het daar toch nog over te hebben: let me know, want ik ben altijd in voor een praatje over series ;-). Tot de volgende keer!

Xoxo,

Immy.

Blog: Doe mij maar een nieuwe serie (Immy Verdonschot)

BBlog Doe mij maar een nieuwe serie door: Immy Verdonschot

pack_5___tv_series_folder_icons_by_atty12-d68cr4m

Iedereen die series volgt heeft ermee te maken: de zomerstop. Wanneer in september het gros dan weer begint, heb je niet alleen te maken met vervolgseizoenen maar ook de lading aan nieuwe series. En voor het eerst kijk ik meer uit naar de nieuwe series, dan dat ik niet kan wachten op de ontknopingen van de vorige seizoenen.

Nieuw op de lijst
Twee series waar ik al een tijdje op zat te wachten, zijn Notorious, met J. August Richards en Piper Perabo, en The Good Place, met Kristen Bell en Ted Danson. De eerste serie gaat over een charismatische advocaat en een televisieproducent die samenwerken om de media onder controle te houden na een ‘high-profile’ incident. Meer kan ik er helaas niet over zeggen, omdat ik – mede door het Nederlands Film Festival – nog geen tijd heb gehad om de eerste afleveringen te bekijken. Maar ik ben erg benieuwd!

Van The Good Place heb ik al wel een paar afleveringen gezien. Die serie gaat over een plaats waar slechts een selecte groep naartoe mag gaan, nadat ze overleden zijn: ‘ The Good Place.’  Echter wat blijkt, het personage van Kristen Bell hoort er eigenlijk helemaal niet te zijn! Dit levert leuke situaties op aangezien er van alles kan gebeuren in ‘The Good Place.’ Omdat ik altijd op zoek ben naar korte series (lees: 20 minuten), kwam deze als geroepen. En tot nu toe vind ik de serie zeker vermakelijk. Then again: het is Kristen Bell, dus heel veel meer heb ik ook niet nodig.

Er is meer
Er zijn meer toevoegingen. Zo was ik niet van plan Luke Cage te kijken, omdat ik vind dat er te veel Marvel bijkomt iedere keer (Daredevil, Jessica Jones, Iron Fist, Agent Carter, en dan zijn er ook nog de films). Maar ik ben gezwicht, mede omdat ik de serie nu met een vriend kijk. Daarover kan ik nu al zeggen dat ik de eerste aflevering nogal traag vond en er maar moeilijk inkwam. Voor iedereen die nog moet beginnen: inmiddels zijn we bij aflevering vier en die was sterk!

Daarnaast heb ik oudere series aan mijn lijst toegevoegd voor dit jaar. Vorig jaar wilde ik al Blindspot zien, maar verkoos ik Quantico daarboven – een serie die ik dit seizoen niet meer zal volgen. Hetzelfde gold voor Lucifer, waar ik gewoon nog niet aan toe ben gekomen. Dit jaar hoop ik daar dus wel werk van te kunnen maken.

Blog: Doe mij maar een nieuwe serie (Immy Verdonschot)

Vals spelen
Ik ga ook nog even vals spelen. Zo zijn er namelijk twee series waarbij ik op dit moment iedere keer erg uitkijk naar de nieuwe afleveringen: de webserie Carmilla en de J.J. Abrams-serie Person of Interest. De eerste is enkele weken terug al begonnen met nieuwe afleveringen, welke per acte (van verschillende afleveringen) uitkomen. Inmiddels zitten er twee actes op en kan ik niet wachten op de derde. Wat betreft Person of Interest is dit ook weer een serie die al tijden op mijn watchlist stond. Echter was ik er nooit aan toegekomen. Dit jaar gelukkig wel en ik ben net bij met de Nederlandse televisie-uitzendingen. We zitten middenin seizoen vier en ik kan niet wachten om verder te kijken.

Mwah
Tja, ik kan natuurlijk niet iets zeggen over ‘oude series’ en deze vervolgens niet benoemen. De series waar ik het namelijk over heb zijn Arrow, The Flash, Scream Queens, Marvel’s Agenst of S.H.I.E.L.D., Supergirl, Once Upon a Time en The Big Bang Theory. Het is niet dat ik deze series niet goed vind, maar de laatste seizoenen vind ik bij sommige hiervan de kwaliteit gewoon niet meer hetzelfde als in het begin. Het is dan ook niet dat ik de series niet meer ga kijken of dat ik niet van de series geniet, maar ik heb gewoon niet meteen het verlangen heb om direct de eerste nieuwe aflevering te kijken. Daarom zullen deze series – afhankelijk van de kwaliteit van het nieuwe seizoen – op een laag pitje staan het komende jaar.

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – R (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – Rdoor: Immy Verdonschot

Wat vliegt de zomer toch altijd snel voorbij. Zo is het alweer september en daarom is het hoog tijd voor de volgende letter in mijn uitdagingsreeks. We zijn inmiddels aangekomen bij de ‘R’ en dat leverde een riant aanbod op. Van aliens en wraak, tot dubbelgangers en politieteams.De Uitdaging - R

Aliens
Een tienerserie gebaseerd op een boekenreeks, hoe vaak gebeurt dat? Nou, eigenlijk heel erg vaak en ook Roswell is daar een voorbeeld van. Met als centrale punt Liz, een tiener die erg veel in haar dagboek schrijft (zijn er al mensen die nu aan The Vampire Diaries denken?), volgt de serie een aantal tieners waarvan er drie buitenaardse wezens blijken te zijn. Hoe kan het ook anders, het speelt zich af in Roswell. Deze drie doen er alles aan om hun oorsprong als ook hun krachten verborgen te houden, maar door een schietpartij waarbij Liz geraakt wordt, komt alles in gevaar. Max, een van de aliens, weet Liz te redden, maar daarmee wordt ook de aandacht getrokken van zowel de regering als alien-fanaten. De twee belangrijkste pijlers van de serie zijn dan ook de normale tienerproblemen als ook het grote gevaar van de regering en wat ze met aliens willen doen.

(FYI: I love these promo’s! Een en al nostalgie voor mij XD)

De serie liep slechts drie seizoenen en is inmiddels al behoorlijk verjaard. Toch kan het erg vermakelijk blijven om deze serie af en toe terug te kijken. Zo zit het bomvol goede acteurs in hun prille jaren (Katherine Heigl voor Grey’s Anatomy, Colin Hanks voor Fargo, Brendan Fehr voor Bones en Guardians of the Galaxy, Jason Behr voor Breakout Kings, Nick Wechsler voor Revenge, Emilie de Ravin voor Lost en Once Upon a Time, Majandra Delfino voor Friends with Better Lives en natuurlijk en Shiri Appleby voor Life Unexpected en UnREAL). Ik heb het al vaker gezegd, namelijk dat ik vaak een serie kijk voor personages. Ook hier gaat dat argument op. Alle hoofdpersonages (allen tieners) hebben de meest uiteenlopende karakters en vullen elkaar daarmee perfect aan tijdens de serie. Daarnaast hebben ze mooie uitblinkers van afleveringen, zoals terug in de tijd gaan en de kerstafleveringen. Dat gezegd hebbende is Roswell zeker niet de beste serie ooit. Het blijft echter wel een vermakelijke serie, met verouderde effecten en hoogoplopende tieneremoties. Je moet er dus wel even zin in hebben.

ringer-blog

Dubbelgangers
Ringer is een serie over tweelingzussen die uit elkaar zijn gegroeid en na een paar jaar weer contact met elkaar zoeken, alleen om elkaar weer te verliezen. De een is namelijk getuige van een moord en de ander raakt vermist. Daarom besluit de zus die haar getuigenis moet afleggen de identiteit van haar tweelingzus over te nemen. De serie zou een half seizoen duren, maar werd wegens succes verlengd. Helaas was het succes maar van korte duur, want de kijkcijfers waren niet voldoende en na het eerste seizoen werd de serie met een cliffhanger beëindigd.

Tot ongenoegen van vele fans bleef het bij een open einde. Ook dvd’s zijn bijna niet te krijgen, zeker gezien deze nooit in Nederland uit is gebracht. Met spannende plotlijnen en uiteenlopende verhaallijnen wist de serie je goed vast te houden. Niemand was veilig, waardoor je nooit wist wat er zou gaan gebeuren en hoe ver sommige personages zouden gaan. Maar bovenal is de cast aan te prijzen: met een geweldige dubbelrol van Sarah Michelle Gellar waar je gewoon de kriebels van krijgt en prachtige sterke personages van Kristoffer Polaha (Life Unexpected, Castle), Ioan Fruffudd (Forever, UnREAL), Nestor Carbonell (Lost, Bates Motel) Zoey Deutch (Vampire Academy), Jason Dohring (Veronica Mars, Moonlight, The Originals) en onder andere nog Jaime Murray (Dexter, Spartacus: Gods of the Arena, Warehouse 13, Defiance) wist deze serie je te verrassen. Er zijn maar weinig series waar ik met moeite zat te wachten op de volgende aflevering en Ringer was daar zeker één van.

REV

Van Monte Cristo naar The Hamptons
Revenge is een moderne versie van ‘The Count of Monte Cristo’, welke zich in The Hamptons afspeelt en waarbij de focus ligt op een vrouw in plaats van een man. Voor wie het verhaal niet kent: De hoofdpersoon wordt verraden en opgesloten, maar weet te ontsnappen en een fortuin te vinden. Met het fortuin wordt een nieuwe identiteit aangenomen en een groots plan opgezet om wraak te nemen. Dat is echter wel heel algemeen ingestoken. Wat Revenge zo goed maakt is dat je nooit weet hoe ver de personages zullen gaan en dat de helft van de personages zo door en door sluw zijn, dat je nooit weet wat de volgende keuze zal zijn. Hoewel de serie een supersterk eerste seizoen had, liep de kwaliteit met de seizoenen wat af. Het voordeel van de serie is dat deze al redelijk vroeg wist dat er geen zesde seizoen zou komen en dus is het vijfde seizoen op een goede manier af weten te sluiten. Met goede personages, vergaande verhaallijnen en behoorlijk wat actie en sluwheid is deze serie echt genieten.

Girl power bij de politie
Afgelopen maandag was het dan zover: De laatste aflevering van Rizzoli & Isles is uitgezonden. Het vrouwenduo – een detective en  hoofd medisch onderzoek – lossen iedere keer weer een moordzaak op, waar de nodige emoties en drama bij komt kijken. Maar wat maakt de serie nu zo anders dan aaaaaaaaaaaaal die andere moordseries? De vrouwen. De chemie tussen de twee is echt het sterkste punt van de serie. Natuurlijk is er ook genoeg chemie met de rest van de cast, maar het feit dat deze meiden zo goed bevriend zijn en alle gevaarlijke situaties samen doormaken en er steeds sterker uitkomen is toch echt iets waar ze in uitblinken. Daarnaast is Jane Rizzoli (Angie Harmon, bekend uit onder andere Baywatch Nights, Law & Order en Women’s Murder Club) een sarcastisch personage, wat voor de nodige humor zorgt. Maura Isles (Sasha Alexander, bekend uit onder andere Dawson’s Creek, NCIS en Shameless) heeft daarentegen erg veel weg van Temperence Brennan uit Bones, maar dan een paar tikkeltjes minder extreem. Ondanks het feit dat de dames de grootste tegenpolen zijn, zijn ze vrienden door dik en dun. En juist hun clashes zorgen herhaaldelijk voor vermakelijke momenten en conversaties.

Tot zover weer de series met een r. Ik had ook nog op series in willen gaan als Rookie Blue, welke nog steeds op mijn watchlist staat, maar gezien ik daar nog niet veel over kan zeggen laat ik het hierbij. Tot bij de s!

Xoxo,

Immy.

Blog Wrede bedoelingen – de serie (Immy Verdonschot)

Blog Wrede bedoelingen – de seriedoor: Immy Verdonschot

Twee maanden na mijn blog over de Cruel Intentions-films is ‘ie er dan eindelijk: Mijn blog over de serie. Excuus voor het oponthoud, al lijkt het wel bij de serie te passen. Want ook die is even op een laag pitje gezet. Dat neemt echter niet weg dat ik er graag over wil schrijven. Zoals ik zei wordt de film in ieder geval één keer per jaar uitgezonden en dat was afgelopen vrijdag ook weer het geval. Een mooie reminder voor mijn blog!

Cruel Intentions

Om er in te komen
Even een funfact ter opfrissing: Wist je dat de oorspronkelijke titel van de film helemaal geen Cruel Intentions was? Al is ‘helemaal’ misschien wat overdreven uitgedrukt. Zo was de titel namelijk ‘Cruel Inventions’. Dit was te zien op een oude foto die actrice Sarah Michelle Gellar deelde op haar social media. Persoonlijk ben ik blij dat ze voor de huidige titel zijn gegaan. Het dekt de lading van de film perfect. Het leuke aan de gedeelde foto is overigens dat je niet alleen het script ziet, maar ook de cast tijdens de tafellezing: De oorspronkelijke cast bij elkaar met onder andere Selma Blair, Reese Witherspoon en Ryan Philippe.

Terug in de tijd
Mocht je vroeger fan zijn geweest van de film en/of benieuwd zijn naar wat er komen gaat in de serie, dan kan ik je van harte aanraden om Sarah Michelle Gellar op Instagram te volgen. Zo deelde ze in het begin van de productie herhaaldelijk foto’s uit de oude doos. Voor de bekendmaking van de serie deelde ze een foto op Instagram, waarop zij te zien is met de makers uit 1999, in compilatie met de foto van ongeveer een half jaar geleden met dezelfde makers. In totaal heeft ze al meer dan twintig foto’s gedeeld op haar account, zowel terugblikkend op de film als momentopnames van de set voor de serie.

Niet alle foto’s die ze deelt hebben overigens een even duidelijk connectie met de film. Zo deelde ze op een gegeven moment ook een foto van schoenen waar te tekst ‘happy hunting’ op stond; een quote die haar personage tegen de halfbroer Sebastian zei. In een andere foto met Roger Krumble, de maker van de film, gebruikte ze tevens de hashtag ‘happyhunting’. Een andere leuke knipoog terug was toen ze een foto deelde van haar met Sean Patrick Thomas, die de liefdesinteresse van Selma Blair speelde in de film. Al had deze Instagramfoto overigens weer niets met de serie te maken (voor zover ik weet).

Op de set
Als er iets is waar ik ontzettend van kan genieten op social media, dan is het wel hoe cast en crew het gebruiken. Dit geldt voor Sophia Bush van Chicago P.D. (dat is een tip by the way), maar bovenal over Sarah op de set van #CruelTV. Dit is overigens voor zover ik weet niet de officiële titel van de serie, maar de hashtag die de makers gebruikten. Vandaar dat ik er op die manier naar verwijs. 😉 De blikken achter de schermen begonnen al met een blik op het script. Zo vierde Sarah namelijk het 17-jarig jubileum van de film: met het script van de serie. Later deelde ze een soortgelijke foto, waar tevens haar naamkaartjes bij stonden. Dit keer speelt ze namelijk niet alleen een rol, maar is ze tevens producent.

#JustBoss #Crueltv

A photo posted by Sarah Michelle (@sarahmgellar) on

Daarna volgden meerdere foto’s die haar make-over lieten zien. Foto’s voor en na (ze moest haar haar weer donker verven), zowel over outfits als make-up. Stapsgewijs neemt ze je mee om de ‘oude’ Kathryn Merteuil terug te krijgen. Ook deelt ze foto’s van een ketting die sterk doet denken aan de iconische ketting waar ze in de film haar cocaïne in verstopte en natuurlijk de auto waar de weddenschap in de film om begon: 1956 Jaguar Roadster.

#squadgoals It takes a village #crueltv @deleonmakeup @onlycatsandfood #KellyKline

A photo posted by Sarah Michelle (@sarahmgellar) on

Het leuke aan al deze foto’s die ze deelt, is dat je ziet hoe leuk ze het zelf vindt. Niet alleen dat, maar ze weet zelf ook precies wat fans onthouden zullen hebben. Zoals de ketting en de auto. Door een blik achter de schermen te geven, weet ze dus oude fans sneakpeaks te geven die daarmee een reden krijgen om terug te komen. Ook is duidelijk dat ze er een schepje bovenop doen. Zo eindigde de film (SPOILER!!!!)

met het dagboek van Sebastian waarin haarfijn uitgelegd stond wat er zo verschrikkelijk was aan Kathryn. Daarnaast ging de auto van Sebastian naar zijn liefde Annette. Dus hoe kan het dan zijn dat Kathryn nu in de auto wordt gezien? Of het allemaal onderdeel uitmaakt van een PR strategie durf ik niet te zeggen, maar met dergelijke teasers weten ze in ieder geval de fans te enthousiasmeren. En ja, daarbij heb ik het zeker ook over mezelf.

Een andere foto van ‘Kathryn’ met de auto is ook te zien via https://www.instagram.com/p/BD57aiQMYz5/

Over de inhoud
Er is nog niet zo heel veel bekend over de serie. Wel weten we dat de serie zich afspeelt 15 jaar na de gebeurtenissen van de eerste film. Hierbij zal het verhaal zich richten op het neefje van Kathryn, Bash Casey, wiens ‘ziel’ ze probeert te winnen. Zoals duidelijk mag zijn zal Sarah haar rol als Kathryn weer op zich nemen, maar verder is nog weinig bekend over terugkerende personages. Wel is het script (net als de film) mede geschreven door Roger Kumble, wie de pilot ook heeft geregisseerd. De zender NBC is van plan om het uit te brengen, maar toen series het groene licht kregen zat tot verbazing van menig filmnieuwssites deze serie er niet bij.

Zowel NBC als Sony Television willen nog steeds dat de serie er komt, al kunnen ze het niet eens worden over de rechten van de serie. Daarnaast speelt het nog een rol dat er geen andere show in hun planning staat die echt aansluit bij deze serie, waardoor het moeilijk is om de serie in te programmeren. De verwachting is nu dat ‘Cruel TV’ pas in de zomer van 2017 zijn debuut zal hebben. Het risico daarvan is echter dat misschien niet dezelfde castleden beschikbaar zijn…

Verder kan nog over de serie gezegd worden dat deze goed uit tests bleek te komen, met een sterke cliffhanger en veel buzz rondom de nieuwe ster Taylor John Smith (als Bash) en Sarah Michelle Gellar. Overigens bestaat er ook nog een kans dat – mocht NBC de serie zelf niet inplannen – dat deze dan mogelijk op een andere zender terecht komt. Voor nu is het dus vooral afwachten en hopen op het beste.

“Those who do not learn history are doomed to repeat it.” (Or in my case lucky to repeat it) #Crueltv

A photo posted by Sarah Michelle (@sarahmgellar) on

xoxo,

Immy.

Blog De uitdaging – Q (Immy Verdonschot)

Blog De uitdaging – Q (Immy Verdonschot)door: Immy Verdonschot

Uitdaging-QDe Q… Ik moet bekennen dat dit toch wel een lastige letter was om series voor te vinden toen ik mijn lijst opstelde. Gelukkig kwam dit jaar een gloednieuwe serie uit met de betreffende letter, namelijk Quantico. Ook zijn sindsdien twee series getipt, namelijk Quantum Leap en Queer as Folk. Van beide series heb ik alleen nog de trailer gezien – speciaal voor deze blog – maar ik zal er hoe dan ook over schrijven. 😉

Dé FBI-training
Wat er zo veelbelovend uitzag in de trailer, wist mijn verwachtingen al na twee afleveringen in de prullenbak te gooien. Quantico, een serie over dé academie voor FBI-agenten – een opleiding waar in menig politieserie naar verwezen wordt – had een sterke synopsis die de serie goed wist te verkopen. Met allemaal nieuwe gezichten volg je de training via verschillende personages. Goed voor veel kijkers die zich zodoende met meerdere rollen kunnen identificeren. Niet alleen vertelt de serie het verhaal van de training, maar de serie begint zelfs met een verschrikkelijke gebeurtenis een jaar later: een aanslag op Grand Central Station in New York waar menig doden en gewonden bij gevallen zijn. Midden in het puin wordt een van de nieuwe agenten wakker, niet wetend wat ze daar deed.

“Nobody knows anybody… Ever.”
De agente die wakker wordt in het puin heet Alex Parish, gespeeld door Priyanka Chopra. Zij is de spil van het verhaal. Tijdens haar zoektocht naar de dader van de aanslag, blijken al haar medestudenten verdachten te zijn en zo kom je dan ook per aflevering steeds meer te weten over alle personages. Voor de serie is dit een mooie kans om vele verhaallijnen en onderwerpen aan te snijden, wat ze in sommige gevallen heel goed doen. Hun grootste valkuil is echter dat je vanaf het begin al weet wat de vertelvorm is van de serie: dat is om zich iedere aflevering op een ander personage te richten. Hierdoor wordt je als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet, wat dus al na twee afleveringen weet te vervelen. Je weet namelijk meteen dat geen enkele verdachte nog uitmaakt, aangezien de volgende aflevering iemand anders weer de focus zal hebben. Dit neemt veel van de spanning weg.

13692165_1293899320627873_1263924446_o

De quote die ik bovenaan de alinea heb gezet komt uit één van de laatste afleveringen van dit seizoen en dat is precies de toon van de serie. Wat me verder ook irriteerde is dat de personages niet consequent zijn: de ene keer botsen ze en de andere keer zijn ze weer vrienden of hebben ze een relatie met elkaar… Dit gaat voortdurend heen en weer. Het eerste seizoen is inmiddels al afgelopen en ik kan zeggen dat ik de rest van de serie niet zal volgen. Vanwege de bovengenoemde redenen, die je tevens het gevoel geven dat je in het eerste seizoen al naar herhalingen aan het kijken bent.

Kylo Ren en de Underwoods
Dat gezegd hebbende zijn er een paar dingen die ze wel goed doen. Zo heb ik al gezegd dat ze een paar verhaallijnen goed weten aan te stippen. Zoals een moslima die deelneemt aan de training, wat voor goede gesprekken zorgt. Ook krijg je een leuke, interessante, doch fictieve blik in hoe FBI-agenten getraind worden. Daarnaast is er iedere aflevering wel een andere verdachte, maar in tegenstelling tot verschillende andere series, sluit de laatste aflevering daadwerkelijk af met de onthulling van de dader. Je krijgt dus wel een antwoord op de vraag wie er achter de aanslag zat. En als laatste – een persoonlijke favoriet – de verwijzingen. Het is niet vaak en altijd hartstikke random, maar uit het niets komen ineens verwijzingen naar populaire cultuur voorbij. Zo worden de ouders van een personage vergeleken met de Underwoods uit House of Cards en wordt een ander personage weer vergelijken met Kylo Ren uit Start Wars.

Springen door de tijd
Zoals gezegd in de inleiding had ik nog nooit van deze serie gehoord, maar heeft een vriendin mij getipt op deze serie. En ik moet zeggen dat ik aardig verrast ben door de trailer. Hoewel de speciale effecten heerlijk verouderd zijn, lijkt het me een grappige serie. Quantum Leap liep van 1989 tot 1993 en gaat over een wetenschapper, dr. Samuell Beckett, die door een mislukt experiment met een tijdmachine in het lichaam van een persoon uit het verleden ‘springt’. Deze sprongen blijken willekeurig, al staat de dokter zodoende iedere keer voor een probleem in het leven van de betreffende persoon die hij moet zien op te lossen. Hoe klein het ook lijkt, de problemen zouden effect kunnen hebben op de toekomst. De wetenschapper is echter niet helemaal alleen: Zijn collega, Albert Calavicci, verschijnt als hologram, maar alleen aan hem (of dieren en kinderen onder vijf jaar). Het grappige is dat de serie zich af zou spelen in de ‘nabije toekomst’ wat ongeveer rond 1999 was. Bij het zien van de trailer kreeg ik een soort déjà vu gevoel, al weet ik niet precies aan welke serie het me herinnert (of series). Wel weet ik dat mijn interesse is aangewakkerd. Dus wie weet dat ik de serie nog eens oppak.

13689369_1293899307294541_668674874_n

“There’s nowt so queer as folk”
Dan hebben we nog Queer as Folk. Zoals het met meerdere series gaat, is ook hier een Amerikaanse en een Britse versie van. Echter komt het origineel uit de UK en dat is dan ook de serie die ik hier zal bespreken. De serie had slechts twee korte seizoenen: Eén van acht afleveringen en seizoen twee bestond uit twee afleveringen. Waar ik achter kwam tijdens het kijken van de trailer? Dat niemand anders dan Game of Thrones acteur Aiden Gillen – beter bekend als ‘Littlefinger’ – in deze serie te zien is.

De serie uit 1999 gaat over de levens van Vince, die verliefd is op zijn beste vriend Stuart, Nathan die meteen verliefd wordt op de eerste persoon met wie hij het bed deelt en Stuart – ‘Littlefinger’ – die vooral van zichzelf houdt. Alle drie de mannen zijn homoseksueel en wonen in Manchester. Voor de Dr Who fans: Het schijnt dat hier wat verwijzingen naar gemaakt worden, aangezien een personage daar nogal fan van is. De titel slaat overigens op het dialect uit Noord-Engeland met als betekenis ‘er is niets zo vreemd als mensen’ en is tegelijkertijd een woordspeling op ‘queer’ wat natuurlijk staat voor homoseksueel. Gezien het maar een korte serie is, bestaat er een grote kans dat ik ook deze serie wel eens zal kijken. Al is het alleen maar om Gillen in zijn jonge jaren te zien.

Dat waren ze weer: De series met de letter Q. In mijn volgende uitdagingsblog zal ik ingaan op een politieserie met een vrouwenduo, een serie die zich richt op pure wraak, tieneraliens en een tweeling die uit elkaar is gegroeid.

Xoxo,

Immy.

Blog: Mijn eerste Prophecy (Immy Verdonschot)

Bdoor: Immy Verdonschot

Zoals de meeste lezers van mijn blog inmiddels wel weten ga ik jaarlijks naar een conventie in Engeland die gericht is op de serie Buffy the Vampire Slayer. Afgelopen jaar werd een nieuwe conventie in het leven geroepen, namelijk Prophecy. Een con die zich zou richten op de series Buffy en de spin-off Angel.
Immy Verdonschot

Een vergelijking
In tegenstelling tot de conventies waar ik tot dan toe was geweest, vond deze con niet aan het einde van het jaar plaats (oktober/november), maar in juni. Het voordeel van deze planning, is dat het precies tussen tv-seizoenen in is, waardoor de kans groter is op meer acteurs die een vaste rol hebben in series. Ook zat er een andere organisatie achter, waardoor alles net weer even anders geregeld was. Maar de vaste elementen stonden natuurlijk gewoon op het programma: Zo kon je handtekeningen halen bij de acteurs, kon je met hen op de foto en waren er talks (een soort Q&A’s) en in de avond themafeesten.

Een nadeel was echter dat veel tegelijkertijd was. Wilde je dus met een gast op de foto, dan betekende het dat je een deel van de talk zou missen. Iets wat ik heel vervelend vind, zeker omdat het ook brutaal is om weg te lopen tijdens iemands verhaal… Maar ja, je had dus geen keuze. Ook was er in de middag niets anders gepland dan handtekeningensessies. Op zich kwam dat voor mij wel goed uit, want het was zo druk, dat ik alle tijd ervoor nodig had.13578970_1282366831781122_1750754000_n 13607997_1282366828447789_1682640258_n

Terughoudend
Van tevoren was ik echter terughoudend om naar Prophecy te gaan, wat vooral kwam door alle verhalen die ik over hun andere cons had gehoord. Zo zou deze organisatie het alleen doen voor het geld (alles kost meer geld, iedere foto, groepsfoto, duofoto, handtekening), en hebben ze vaak een gigantische gastenlijst waar je u tegen zegt. Dit leidt op zijn beurt weer tot een uitverkocht evenement van 2000 bezoekers, waardoor het niet eens zeker zou zijn dat je ook met de acteurs op de foto zou kunnen. De gastenlijst bij een conventie voor Arrow/The Flash/Gotham-fans (ik geloof dat het over die drie ging), bestond uit zo’n 25 acteurs. ‘Gelukkig’ was onze lijst een stuk korter: daar stonden er acht op. Één daarvan zou Alyson Hannigan zijn (Willow uit Buffy, voor anderen ook wel Lily uit How I Met Your Mother). Helaas moesten zowel zij, als haar man (Alexis Denisof, Wesley uit Buffy en Angel), om medische redenen afzeggen. Heel veel fans hadden juist voor haar een ticket gekocht en werden dus teleurgesteld. Ik had voor meerdere gasten een ticket gekocht, maar ook zij hadden helaas afgezegd.

Het Prophecy weekend
Genoeg gezeur: Ik ga namelijk nooit alleen voor de gasten, al kan het een doorslaggevende factor zijn om een kaartje te kopen. Ik ga ook om mijn vrienden weer te zien. Helaas door de samenloop was de groep van herkenbare gezichten wat kleiner geworden, maar alsnog groot genoeg om een weekend mee te vullen. Ook heb ik eindelijk een paar vrienden voor het eerst echt ontmoet, nadat we twee jaar geleden met elkaar in gesprek waren gekomen. Het is altijd weer geweldig om die ‘online vrienden’ waar je zoveel mee deelt echt te ontmoeten. Daarnaast had een vriendin uit Engeland, Carrie, voor het eerst een vriendin van haar meegenomen, Gemma, die nog nooit eerder op een conventie was geweest. Zo’n eerste keer kan dan nogal overweldigend zijn. Omdat ik Gemma al op de bruiloft van Carrie had ontmoet, kende ze in ieder geval al twee meiden. Maar het blijft altijd een beetje spannend. Zeker wanneer je voor het eerst de acteurs ontmoet.

Prophecy De gasten
Zoals gezegd waren er acht acteurs aanwezig: Vier uit Angel en vier uit Buffy. Diegene waar ik het meest naar uitkeek, was Marc Blucas (Knight and Day, Underground). Hij speelde Buffy’s tweede vriendje Riley en had naar mijn weten nooit eerder een conventie in de UK gedaan. Wat bleek: Prophecy was zijn allereerste conventie ooit! En dat zou je nooit zeggen. Hij was zo relaxed en open en was echt geweldig met het publiek. Bij de fotoshoot vroeg hij iedereen hoe ze heetten, waarna hij zichzelf voorstelde. Op zich wel schattig, want wie zou er op een conventie nou niet weten wie hij is? Maar het geeft wel aan dat hij echt aandacht aan iedereen probeerde te geven.13575640_1282370691780736_600642941_o Andere gasten die ik nog niet eerder ontmoet had, waren Stephanie Romanov (Lilah Morgan uit Angel) en Brody Hutzler (Landok uit Angel). Over Stephanie had ik al veel goede verhalen gehoord en deze maakte ze allemaal waar. Toen J (August Richards, Gunn uit Angel, Deathlok in Marvel’s Agents of S.H.I.E.L.D. en straks te zien in de nieuwe serie Notorious) spontaan begon te zingen, begon Stephanie spontaan te dansen. Die twee hadden echt de meeste lol samen op het podium. Brody was gekoppeld met Mark Lutz (Groo uit Angel, met een glimlach waar je van in zwijm valt) omdat zij in dezelfde afleveringen zaten en ook dat leverde mooie verhalen op. Vooral Lutz’ impressie van Schwarzenegger was hilarisch.13579980_1282370685114070_1360084359_oDe andere gasten waren nog Anthony Stewart Head (Giles uit Buffy), Adam Busch en Tom Lenk (Warren en Andrew uit Buffy), maar allen had ik al eerder ontmoet. Anthony is daar waarschijnlijk toch de meest hilarische van: Hij ligt constant dubbel om sommige vragen en weet de beste antwoorden te geven. Hij zong zelfs een paar noten van ‘Sweet Transvestite’ (uit The Rocky Horror Picture Show) en had CD’s mee (hij zingt ook), welke ik meteen heb gekocht. Op Spotify luister ik namelijk al herhaaldelijk naar dat album. Op Prophecy kon ik hem voor slechts 9 pond kopen, waar hij de CD nog persoonlijk signeerde ook! En dat terwijl een losse handtekening van hem maar liefst 20 pond koste. Verder maakt hij ook altijd een praatje. Die man is zo’n schat. Geen wonder dat hij zo vaak voor conventies wordt gevraagd.

13423953_1269509003066905_2763294139074114416_nAdam en Tom had ik al eens eerder gezien, maar dat was verdeeld over verschillende conventies. In de serie waren ze echter vrijwel altijd samen te zien en je merkte dan ook dat ze erg veel lol hebben met zijn tweeën, wat voor interessante gesprekken zorgde. Ook barste vrijwel iedere gast op een bepaald moment in zang uit, behalve Marc Blucas als ik het me goed herinner. Het zijn dat soort spontane momenten die je nooit vergeet. Een persoonlijk moment zal me ook bijblijven: Op een gegeven moment las Tom mijn vraag voor (ingestuurd via Twitter), waarna hij succesvol mijn achternaam wist uit te spreken. Hij vroeg echter of ik uit Duitsland kwam, waarna ik hem corrigeerde. Het leuke is dat er hierdoor in de pauze een andere meid naar me toe kwam, die ook uit Nederland bleek te komen! Nog meer Buffy-fans uit Nederland dus :D. Als ik het me goed herinner was het haar eerste conventie en komt zij ook naar de Amsterdam Film & Comic Con, dus ik hoop haar dan weer te zien.

13579831_1282370688447403_369370724_oFeesten in The Bronze
Wat schrijf ik die pagina’s toch altijd weer snel vol… Excuus daarvoor, maar er is ook altijd zoveel te vertellen, haha. Anyway, ik wilde nog twee dingen even kort benoemen. Eén daarvan is het themafeest. Hoewel het feest minder ‘groots’ was dan ik me van vorige conventies kan herinneren, was er één element wat de avond geweldig maakte. Het zaterdagavondfeest had namelijk als thema ‘Whedon’s Prom’ en daar werd EINDELIJK ontzettend veel muziek uit de serie gedraaid: liedjes die werden gespeeld door bands die in de club van de serie, The Bronze, optraden. Ook werden con-klassiekers (Time Warp, Dr Who, Star Trekkin’) gedraaid, en natuurlijk de Buffy/Angel go to’s van de musicalaflevering en theme songs. Heel even had ik toch echt het gevoel in The Bronze te zijn. <313617559_1282367801781025_1646045390_nHet tweede is dat ik ook een belangrijke les heb geleerd dit weekend. Vanwege de geannuleerde gasten, had ik namelijk mijn ticket gewijzigd zodat ik niet op maandag, maar op zondagmiddag al terug zou vliegen (de laatste vlucht terug). Hierdoor moest ik rond 15.00 uur al weg en dat is me toch niet goed bevallen… Ik heb helaas niet van iedereen afscheid kunnen nemen, heb mijn vrienden te weinig gesproken en miste een hele middag aan gezelligheid als ook de talk met alle gasten samen. Hier baal ik zo erg van, dat ik heb besloten om voortaan toch echt altijd op de maandag pas weer terug te vliegen. Ah, you win some, you loose some.13618086_1282367808447691_1868474395_nZo, dat was hem weer. Mijn lange blog over mijn ervaringen bij mijn eerste Prophecy… Ik zou er eigenlijk nog veel meer over kunnen vertellen, maar ik laat het hierbij. En hoewel de andere conventie waar ik misschien naartoe had willen gaan, Vampire Ball in begin december, al uitverkocht is, kan ik voorlopig in ieder geval nog uitkijken naar de Amsterdam Film & Comic Con waar ik zeker bij zal zijn! See you there 😉

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – P (Immy Verdonschot)

De Uitdaging - P

door: Immy Verdonschot

Tsja, wanneer je laptop ineens crasht en je moederbord niet te maken blijkt te zijn, duurt het allemaal even wat langer voor je weer kan bloggen. Maar aangezien ik toch echt door wil met mijn uitdagingsblog, moet het dan maar op mijn werkcomputer. En ja… ook voor de letter P heb ik een waslijst aan series om te bespreken. Wegens tijdgebrek probeer ik het zo kort mogelijk te houden… Nee echt.

De grote Amerikaanse familie
De serie Parenthood gaat over de Amerikaanse familie Braverman in verschillende generaties. Ik begon de serie te kijken vanwege Gilmore Girls actrice Lauren Graham, maar raakte al snel verslaafd aan alle drama. Deze serie is in die zin af en toe echt een soap, maar er zijn veel onderwerpen die ze goed aanpakken en uitwerken. Zo heeft één van de kinderen Asperger, krijgt een moeder op een gegeven moment kanker en proberen de meeste ouders simpelweg de grip op hun leven niet te verliezen. Er zijn maar weinig series waarbij ik af en toe nog een brok in mijn keel krijg, maar dit is er zeker één van. Parenthood is een geweldige dramaserie, met een sterrencast die je volop meeneemt in hun verhaal en moet je eigenlijk gewoon gezien hebben.

Gelovige praktijken
In Point Pleasant krijg je volop te maken met mysterie en gelovige praktijken. De eeuwige strijd tussen goed en kwaad met (enkele interessante) personages in een afgelegen kustdorpje, welke enigszins doet denken aan Haven. Al moet ik het eigenlijk andersom zeggen, want deze serie was eerder. Het verhaal begint met een tienermeid die gered wordt door een jonge strandwacht. Zij weet echter niet meer wie ze is, al draagt ze in haar iris een teken als ‘birthmark’. Ze is namelijk het kind van de duivel. De serie heeft echter maar een kort leven gehad: Eén seizoen en dan ook nog eens met een open einde, waar denk ik niemand van de kijkers echt tevreden mee kan zijn. Maar oh wat was de serie spannend toen ik deze voor het eerst keek. En aangezien het maar een kort seizoen is, kun je het ook makkelijk in een middagje wegbingen. 😉

De monsters uit de gotische tijd
Hmm, dit weekend heb ik Penny Dreadful afgekeken… Want ja, ook deze horror-/dramaserie is alweer ten einde gekomen. Voor iemand die van Engelse literatuur houdt, als ook van gotische verhalen, was deze serie smullen. De serie is namelijk gebaseerd op ‘penny dreadfuls’. Dat zijn goedkope populaire boekjes van een penny, die in serievorm (wekelijks) uitkwamen in de 19de eeuw in Engeland (andere termen zijn ook ‘penny horrible’, ‘penny awful’ en ‘penny blood’). In deze serie kwamen dan ook Frankenstein, weerwolven, vampiers, heksen, Dorian Gray voor en ga zo maar door.

13551126_1277041512313654_266581693_n

Seizoen één was werkelijk geweldig: spannend, vol mysterie en goede acteurs (Eva Green, Timothy Dalton, Josh Hartnett) en leverde kwaliteit zowel in beeld als in verhaal. Het tweede seizoen was ook goed, maar af en toe net iets te smerig voor mijn smaak. En zojuist heb ik dus het laatste seizoen afgekeken. Daar kregen we eindelijk Dracula te zien! Verder waren de verhaallijnen helaas wat minder goed uitgewerkt en kon je al merken dat ze aan het afronden waren. Zoals bij zoveel series, denk ik dat ook hier het eerste seizoen het beste is. Oh, en alleen al de credits zijn genieten!

Even terug in de tijd
Twee series die ik keek toen ik jonger was zijn The Pretender en Punky Brewster. Beide lijken alweer een eeuwigheid geleden. Punky Brewster gaat over een weeskindje dat door pleegvader, Henry, wordt grootgebracht. Heel veel herinner ik me er niet meer van, behalve een aflevering waarin Punky volgens mij denkt dat ze haar hond is en een boterham met pindakaas probeert te eten… Oh, en een aflevering waar ze door een ander (rijk) echtpaar wordt geadopteerd, waar ze helemaal niet bij wil zijn, en oesters probeert te eten. Maar ik hoef dat gezichtje van Soleil Moon Frye maar te zien (later was ze nog eens te zien in Friends, als het stompende vriendinnetje van Joey die het niet met haar durft uit te maken) of de theme van deze sitcom maar te horen en het is pure nostalgie.

The Pretender was wat dat betreft veel interessanter en af en toe zou ik nog willen dat ik de behendigheid had van dit hoofdpersonage: Jarod kan namelijk iedere vaardigheid eigen maken. Zo kan hij in een mum van tijd ieder beroep aanleren en in bijna iedere aflevering heeft hij een nieuwe baan. Dit doet hij echter niet voor niets: Als kind is hij door een organisatie bij zijn familie weggehaald om zijn vaardigheden verder te ontwikkelen, waar ze misbruik van wilden maken. Nu probeert hij dus zijn familie te vinden en tegelijkertijd de organisatie, genaamd ‘The Centre’, te stoppen. Wie zou er nou niet zo slim willen zijn? Helaas moet ik wel bekennen dat de serie redelijk verouderd is. Een paar jaar geleden heb ik de gehele serie bekeken – daarvoor had ik slechts sporadische afleveringen gezien – maar tegenwoordig voelt deze toch al snel gedateerd aan. Dit heeft zowel met de verhaallijnen te maken, als met de hele uitstraling van de sciencefiction-serie. Toch kreeg de serie als afsluiting zelfs nog een film, een jaar na de serie geannuleerd was.

Ter afsluiting
Dan zijn er nog twee series die het ook waard zijn om te noemen. Eén daarvan is een webserie, waar ik heel kort over kan zijn: Play it again, Dick. Dit is een webserie in navolging van de Veronica Mars Movie (daarover in de V-blog meer), waar de acteur Ryan Hansen zijn eigen serie op poten probeert te zetten op basis van zijn personage ‘Dick’ uit Veronca Mars. Best vermakelijk, zeker omdat het fijn wegkijkt, maar verder niet heel bijzonder. Voor alle Veronica Mars-fans is het zeker leuk, omdat er veel bekende gezichten voorbij komen en het eigenlijk een parodie op zichzelf is.13530605_1277041518980320_1120416119_nDan is er nog Pretty Little Liars. Volgens mij heb ik het hier al eerder over gehad in verschillende blogs. In ieder geval in mijn eigen blog. Deze serie, zoals zovele gebaseerd op een Young Adult boekenreeks, gaat over een groep vriendinnen die door een mysterieuze ‘A’ geteisterd worden via mobieltjes. Het eerste seizoen was heel sterk, maar het tweede begon al vaker wat weg richting het soapgehalte te gaan. Ook had je het idee dat je om de zoveel afleveringen naar hetzelfde aan het kijken was. Ik geloof dat ik dan ook rond seizoen vier (?) – iets met een brandend gebouw waar de meiden uit gered moesten worden – gestopt ben met kijken. Een goede beslissing zo blijkt, want van wat ik begrepen heb is ‘A’ nog steeds niet bekend gemaakt. Geen slimme keuze wat mij betreft, omdat het publiek te lang aan het lijntje wordt gehouden, de verhaallijnen daardoor steeds krankzinniger worden en het gewoon een vorm van rekken wordt. Mijn inzien werkt het tegen de creativiteit van de schrijvers in… Er zijn meerdere series die besluiten voor een dergelijke keuze te gaan (een identiteit bekend maken) en daarop voort kunnen borduren. Dat maakt de serie en het verhaal uiteindelijk alleen maar sterker. Maar goed… dat zegt dus iemand die de serie niet heeft afgekeken. Wel kan ik nog altijd ontzettend genieten van de opening credits, al heeft het mogelijk vooral te maken met het lied dat ze gebruiken.

Voor een korte blog, heb ik toch weer twee A4-tjes vol kunnen schrijven. Maar ja, wat wil je ook als je een stuk of zeven series bespreekt? Dan zijn je pagina’s zo vol. Hopelijk over niet al te lange tijd mijn blog over series met de letterlijk Q. En zo heel veel ken ik er daar niet van, dus die heb ik hopelijk snel af en kan iedereen een stuk vlotter lezen. 😉

Till next time! Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – O (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – O (Immy Verdonschot)door: Immy Verdonschot

De tijd gaat snel, maar (mijn) vakanties gaan zelfs nog sneller. En zo zitten we al aan het einde van de maand mei, die ik dit keer kan afsluiten met een blog over series met de letter ‘o’. Hier komt alles voorbij: van sprookjes tot basketballers en van gen-manipulatie en overspel tot de vrouwengevangenis waar iedereen het over heeft.

Blog: De Uitdaging O cover

Welkom in Storybrooke
Als er iets is waar ik van hou, dan zijn het wel sprookjes. Ik ben opgegroeid met sprookjes die mijn ouders me voorlazen voor ik ging slapen, mijn eerste bioscoopfilm was een Disneyfilm en toen ik dan ook hoorde van een serie over sprookjes, was ik meteen geïnteresseerd. Once Upon a Time gaat namelijk over een plaatsje genaamd Storybrooke, waar menig sprookjesfiguur via een vloek terecht is gekomen. Door die vloek weten ze echter niet meer dat ze een sprookjesfiguur waren, dus leven ze hun leven als gewone mensen in onze wereld. De enige persoon die de vloek kan verbreken is… de dochter van Snow White en Prince Charming.De uitdaging – O 1Wat deze serie zo vermakelijk maakt, is dat ze iedere keer een andere draai geven aan de al bekende sprookjes. Zo is Sneeuwwitje, nadat ze het bos in is gevlucht, een bandiet geworden en ontmoet ze Prince Charming omdat ze van hem steelt. De creativiteit die in de serie zit is de voornaamste reden waarom ik begon met kijken. De creativiteit blijkt overigens ook uit de manier waarop de schrijvers ieder sprookje met elkaar weten te verbinden. De grote vijanden zijn namelijk de ‘Evil Queen’ en ‘Rumpelstilskin’, maar de laatste fungeert tevens als het beest uit ‘Belle en het Beest’. Ik moet wel toegeven dat de serie de afgelopen jaren steeds minder aan het worden is, maar met name seizoen één is echt een genot. De reden waarom het nu wat minder is, heeft vooral te maken met het feit dat ze een beetje zoekende zijn naar sprookjes. Niet zo heel gek, want de serie loopt al een tijdje en vele sprookjes zijn al voorbij gekomen. Gelukkig eindigde dit seizoen weer op een dermate creatieve manier dat er nieuwe deuren open zijn gezet.

Gen-manipulatie
Als er een serie is die ik op dit moment kan aanraden, dan is het wel Orphan Black. Wekelijks zijn er nieuwe afleveringen te vinden op Netflix en de seizoenen zijn niet al te lang, waardoor je zo bij bent, mocht je nog niet begonnen zijn. Deze serie draait om Sarah, die een jonge vrouw voor de metro ziet springen. Tot haar grote verbazing ziet deze vrouw er precies zo uit als Sarah zelf. Ook al mag de shock groot zijn, toch besluit ze de identiteit van deze ‘Beth’ aan te nemen en voor je het weet raakt ze verwikkeld in een gevaarlijke wereld vol mysterie.

Teveel wil ik niet over de serie zeggen, omdat ik niet van spoilers hou. Ook hier geldt weer dat het eerste seizoen en het tweede seizoen tot nu toe het sterkst zijn. Maar wat met name opmerkelijk is, zijn de geweldige acteerkwaliteiten van Tatiana Maslany (Being Erica). Zij weet je vol overgave te overtuigen van andere personages en weet dit prachtig vol te houden. Daarnaast bestaat de serie uit heel veel goed geschreven personages, waarvan eentje vertolkt wordt door ‘onze’ Michiel Huisman, en veel spannende elementen, waardoor Orphan Black binge-watch waardig is. Wel moet ik ook hierover toegeven dat ik het afgelopen seizoen, tot nu toe het minst sterke vond. Daar zat namelijk een verhaallijn in, waar ik me alleen maar aan ergerde. Gelukkig is het dit seizoen al wat beter.De uitdaging – O 2De vrouwengevangenis
Over Orange is the New Black heb ik natuurlijk al geschreven. Dat was afgelopen jaar, toen het nieuwe seizoen net beschikbaar was gesteld door Netflix. Heel veel ga ik er nu dan ook niet over zeggen, want je kunt voor een uitgebreid verslag beter mijn vorige blog lezen. Maar… Op 17 juni start het nieuwe seizoen, dus daarom wilde ik het toch nog even noemen. That’s it en aftellen maar!

Basketballen en broertjes
Als er een niet-magische serie is die ik volgde gedurende mijn tienerjaren, dan is het wel One Tree Hill. Deze serie over twee basketballende half broers die het proberen te maken was min of meer je doorsnee tienerserie over middelbare schoolproblemen, en bevatte tevens de ‘benodigde’ soapelementen. Met een nog hele jonge Chad Michael Murray (voor Agent Carter), Sophia Bush (voor Chicago P.D.), Hilarie Burton (voor White Collar en haar bezoekje in Grey’s Anatomy), James Lafferty (voor Underground) en Bethany Joy Lenz (voor Dexter) was het eigenlijk al vroeg een volledige sterrencast. Wat onder andere te zien is aan de series waar ze nu allemaal in spelen. Af en toe mis ik dan ook wel de creativiteit van Peyton (Burton), de passie van Brook (Bush) of de zangkwaliteiten van Hayley (Lenz).De uitdaging – O 3Toch is One Tree Hill eerder een serie die ik om nostalgische redenen nog wel eens opnieuw zou kijken, dan echt om de kwaliteit. Ook zou ik deze niet van begin tot eind helemaal volhouden. Zo zitten er teveel afleveringen in waarin ik me simpelweg zou ergeren aan het soapgehalte of alle clichés die toch zo nu en dan voorbij komen. Echter bevat de serie ook erg veel ‘bijzondere’ afleveringen die de moeite waard blijven. Zoals de aflevering met de time capsule, als ook die waar de time capsule is opgegraven. Of de afleveringen rondom een shooting op de school, wat naar mijn mening in One Tree Hill erg goed in beeld gebracht is. Het was een zenuwslopende aflevering met de nodige gevolgen… Zoals je al merkt zijn de meeste afleveringen die ik noem gericht op de middelbare school van de tieners. Persoonlijk vond ik de latere seizoenen namelijk wat minder, met uitzondering van twee prachtige afleveringen, een die om de dood van Hayley’s moeder gaat en een geweldige tribute aan John Hughes. Vooral van die laatste kan ik erg genieten en die zorgt er natuurlijk weer voor dat ik zin krijg om John Hughes films te kijken.

Maffia en intriges
De laatste serie waar ik nu nog kort bij stil wil staan is de Nederlandse serie Overspel. Deze serie gaat over een advocaat, gespeeld door Fedja van Huêt, en een fotografe, gespeeld door Sylvia Hoeks, die een affaire beginnen. Beiden hebben ze een relatie en op onlosmakelijke wijze hebben diens echtgenoten ook weer met elkaar te maken.

Vooral het eerste seizoen is erg spannend en zeker het aanraden waard. Het tweede seizoen zwakte naar mijn mening toch wat af en ik moet bekennen dat ik het derde seizoen nog niet eens gezien heb. Maar ik heb me door mijn moeder laten vertellen dat deze beter was dan het tweede en ik ben zeker van plan om het nog te gaan kijken. De belangrijkste reden waarom ik de serie dan ook aanraad, is vanwege de acteurs. Van Rifka Lodeizen, Sigrid ten Napel, Jeffrey Hamilton en Van Huet, tot aan Hoeks, Ramsey Nasr, Guido Pollemans en Kees Prins, ieder van hen is op zijn best in deze serie. Van spanning en sensatie, tot liefde en lust, alle emoties komen voorbij en ze spelen het werkelijk waar ge-wel-dig!

Tot zover de series voor deze blog. De volgende uitdaging zal waarschijnlijk even op zich laten wachten, gezien ik met een nieuwe baan begin en niet veel later ook een weekendje weg gepland heb. Maar wanneer ik weer wat rust heb, zal ik de draad weer oppakken met de P.

Xoxo,

Immy.

Blog Gilmore Girls komt eraan!

 Gilmore Girlsdoor: Immy Verdonschot

In oktober schreef ik al eerder over Gilmore Girls in het kader van mijn uitdaging. Daarin vermeldde ik onder andere dat het vijftien jaar geleden was dat de serie was begonnen, dat het waarschijnlijk de eerste serie is geweest die ik van begin tot eind real time heb gevolgd en het belangrijkste misschien wel: Dat Netflix er een vervolg aan zou gaan geven! Inmiddels zijn de opnames achter de rug, dus tijd voor een update.

gilmore_girls-promo_season_7-002

Mini-serie
Het hangt er een beetje vanaf hoe je ernaar kijkt. Netflix heeft namelijk aangekondigd vier afleveringen van 90 minuten te laten maken. Persoonlijk zie ik het als dubbele afleveringen, waarmee het toch gezien zou kunnen worden als een ‘vol Netflix-seizoen’ van acht afleveringen. Maar op IMDB staat het aangegeven als een TV mini-serie, waar anderen het weer over vier films hebben. Anyway… De afgelopen periode kwamen om de zoveel tijd berichten binnen over acteurs die hun rol weer zouden oppakken en zo liet Keiko Agena, ‘Lane’, afgelopen dinsdag 10 mei weten dat het de laatste filmdag was van Gilmore Girls. Ook Scott Patterson gaf er aandacht aan op social media en postte op 12 mei onderstaande foto. De crew zal nu dus druk bezig zijn met alle postproductie en voor ons is afwachten tot Netflix het beschikbaar stelt.

Hoewel Netflix nog geen datum heeft gegeven, hebben ze wel aangegeven dat het dit jaar nog uitkomt! Waarschijnlijk in de herfst, maar mogelijk pas in de winter. Persoonlijk zou ik de herfst toepasselijker vinden, omdat de serie met de opening credits dat seizoen ademt. Funfact: Iedere aflevering heeft als titel een seizoen, net als in de tekst in het liedje waar de theme op gebaseerd is. J Ik kijk er in ieder geval ontzettend naar uit! Als bedenker en producent Amy Sherman-Palladino haar zin krijgt, wordt het ‘seizoen’ niet direct volledig beschikbaar gesteld. Dit omdat er dan volgens Sherman-Palladino een minder grote kans is op spoilers. Mijn inziens zou dat prima zijn, want des te langer kunnen we ervan genieten. Het belangrijkste vind ik dat het overal ter wereld (waar Netflix is) tegelijkertijd beschikbaar wordt gesteld. 😀

De achtergrond
Voor zover even de feitjes. Want, waarom wordt er nog een vervolg gegeven aan een serie die zeven seizoenen lang prima liep en prima afgesloten werd? Met afgeronde verhaallijnen en een goed toekomstperspectief voor de personages was het namelijk niet direct nodig om daar nog een vervolg aan te geven.

Het zit zo: Het laatste seizoen waren Amy Sherman-Palladino en Daniel Palladino, de bedenkers en producenten van de eerste zes seizoenen, niet meer betrokken bij de serie. De verhaallijnen zijn dus niet diegene die zij genomen zouden hebben en de serie is daarmee niet geëindigd zoals zij voor ogen hadden. Zo heeft Sherman-Palladino altijd gezegd te weten wat de laatste vier woorden zouden zijn voor de serie, al heeft ze deze nooit verklapt. Overigens heeft ze nooit een negatief woord uitgelaten over de serie zelf nadat zij er niet meer bij betrokken waren. Zowel Daniel als zijzelf hebben namelijk altijd alle vertrouwen gehad in het schrijversteam, dat wel gewoon bij de serie bleef.

Gelukkig maakt dit voor het vervolg niet veel uit. Zo heeft ze zelf fragmenten van seizoen zeven gezien en verder vrienden gevraagd wat er allemaal gebeurde, zodat het straks wel allemaal aansluit. Het is dan ook niet zo dat alle fans hun tijd hebben verspild door dit seizoen te kijken, maar juist dat Amy de kans krijgt om alsnog haar ideeën uit te werken, zonder dat dit een grote impact heeft op het bestaande canon. Het belooft dus weer origineel Sherman-Palladino te worden, met alle Gilmore Girls speak erbij en eindelijke die laatste vier woorden!

Terug naar Stars Hollow
Wie gaan we weer terugzien? Want de serie is natuurlijk de serie niet, zonder al die heerlijk excentrieke personages. Vanaf het begin was al duidelijk dat Lauren Graham, Alexis Bledel en Kelly Bishop hun iconische personages weer zouden spelen. Een grote verrassing is dit niet, aangezien zij de Gilmore Girls zijn en altijd zullen blijven. Het grootste gemis zal daarentegen Edward Herrmann zijn die op 31 december 2014 kwam te overlijden. Hij speelde Richard Gilmore, vader van Lorelai (Lauren Graham) en opa van Rory (Alexis Bledel). De makers kennende, zal hier ook op een passende manier aandacht aan worden besteed.

Andere bekende gezichten zijn tot mijn grote blijdschap: Keiko Agena als Lane (die dit ook lekker actief op Instagram liet weten), Aris Alvarado als Caesar, Matt Czuchry als Logan (tegenwoordig heel druk met The Good Wife), Sean Gunn als de vreemde Kirk, Scott Patterson als Luke, Yanic Truesdale als de heerlijk irritante Michel, Sally Struthers als de lieve buurvrouw Babette, Liz Torres als Miss Patty, Milo Ventimiglia als Jess en Michael Winters als Taylor Doose. Om er maar een paar te noemen. Overigens staan deze vermeld op IMDB, maar er zijn er natuurlijk nog meer! Zo zullen we (als het goed is) ook Hep Alien weer terug in formatie zien en komen ook wat bekende gezichten van de Life & Death Brigade terug als we hun Instagramaccount mogen geloven.

Melissa McCarthy die de schattige en onhandige chef Sookie speelde maakte bekend ook terug te kunnen komen tijdens de talkshow Ellen. Overigens zei ze hier wel dat ze er ‘vier jaar lang’ met genot heeft gewerkt, maar dat zal een foutje zijn geweest. 😉

Een speciale vermelding gaat overigens nog uit naar enkele locaties, aangezien die net zoveel een personage waren als enkele mensen. Dit zijn het huis van Emily en Richard, het huis van Lorelai en Rory (en Luke?), The Dragonfly Inn van Lorelai en Sookie en natuurlijk het pittoreske plaatsje zelf: Stars Hallow. Amy heeft al aangegeven dat ze allemaal terug te zien zullen zijn.

Het genot van social media
Ik kan niet wachten om alle heerlijke gesprekken met geweldige verwijzingen te horen en ben benieuwd welke ze dit keer zullen gaan gebruiken. Het leuke is dat je al heerlijk kan genieten van alles wat de cast op social media post. De leukste Instagramaccounts om te volgen zijn waarschijnlijk die van Lauren Graham, (die pas een Instagramaccount nam toen ze met de revival begon) waar ze onder andere ook een foto van Paul Anka deelde!

Surprise again

Een foto die is geplaatst door Lauren Graham (@reallaurengraham) op

We’re back.

Een foto die is geplaatst door Lauren Graham (@reallaurengraham) op

All is well.

Een foto die is geplaatst door Lauren Graham (@reallaurengraham) op

Just chilling at the dragon fly.

Een foto die is geplaatst door Lauren Graham (@reallaurengraham) op

Daarnaast is Alexis Bledel natuurlijk een goede en verder is Keiko Agena erg actief. Hierbij een greep uit enkele door de cast gedeelde foto’s:

Last “last day” #gilmoregirlsrevival pic. It’s me and Andrew|@mikegandolfi ! #gilmoregirls #lanekim

Een foto die is geplaatst door keikoagena (@keikoagena) op

❤️ these guys.

Een foto die is geplaatst door keikoagena (@keikoagena) op

Hey, that’s me! 😉 #gilmoregirls #lanekim #canipostthis? #someonewilltellme

Een foto die is geplaatst door keikoagena (@keikoagena) op

Throwback to the practice session for our #HepAlien show in Austin! 🙂 #GilmoreGirls

Een foto die is geplaatst door keikoagena (@keikoagena) op

❤️ these guys. #GilmoreGirls friends. On screen and off.

Een foto die is geplaatst door keikoagena (@keikoagena) op

What a blast today on #gilmoregirls with @alexisbledelofficial — #LaurenGraham missed all the fun.

Een foto die door danbucatinsky is geplaatst op

Xoxo,

Immy.

Blog In een vol(ler) huis (Immy Verdonschot)

Blog In een vol(ler) huis door: Immy Verdonschot

Niet zo lang geleden kwam het vervolg van Full House, Fuller House op Netflix. Na het zien van de eerste aflevering moest ik toegeven dat ik me kon voorstellen dat het voor iedereen die het origineel heeft gezien puur nostalgie was. Dat had Fuller House goed gedaan met een bak aan bekende gezichten, als ook leuke splitscreens waar de originele versie en de nieuwe naast elkaar werden vertoond. Daarnaast kwamen ook vele bekende karaktertrekken/uitdrukkingen voorbij, zoals “Have mercy!” & “Cut it out!”. Echter deed het mij niet zo veel, aangezien ik Full House nooit had gezien…

Toch doorkijken
Aangezien ik op het moment niet al te veel sitcoms kijk, keek ik uiteindelijk toch door. Mede doordat collega’s er zo lyrisch over waren, maar ook omdat de serie al meteen een tweede seizoen kreeg. Daarom ging ik binnen mijn Facebookgroepen wat navraag doen en of ik het wel of niet zou moeten kijken. Eigenlijk zei iedereen dat ik moest beginnen met Full House, want dan is Fuller House veel leuker. Aangezien die echter niet op Netflix stonden, hield ik het bij de spin-off.

Wetende dat ik het origineel niet ken, heb ik toch de serie afgekeken. Hoewel ik alles waardeer wat erin zit voor de fans, moet ik bekennen dat ik de serie niet heel geweldig vind. Zo zijn de verhalen wat doorsnee, als ook de personages. Veel humor ligt voor de hand en voelt ook alsof het uit de negentiger jaren komt… Niet dat ik me niet vermaakt heb. Maar met een dierenarts die eigenlijk eerder een kind is, kun je mij niet overtuigen dat het een blijvende relatie zou worden. Voor de duidelijkheid: Ik heb het hier over de liefdesinteresse van DJ, niet over DJ zelf.

Terug in de tijd
Toch ben ik nog steeds van plan om Full House een kans te geven. Zeker omdat ik op werk nog steeds gek aan word gekeken, omdat ik het nooit heb gezien. Zelf ben ik echter ook erg benieuwd wat nou de magie is van die serie dat vrijwel iedereen om mij heen hiermee bekend is. Let wel: het gaat hier om 192 afleveringen :O. Aangezien ik een erg lange watch list heb van alle series die ik nog wil kijken, had het dus geen haast. Maar… Het begin is inmiddels toch gemaakt. Per 1 april is namelijk mijn functie binnen het bedrijf waar ik werk veranderd en als afscheidscadeau kreeg ik van mijn geweldige teamleiders en mede-senior het eerste seizoen van Full House. Dankzij hen kan ik daarom al na twee weken zeggen wat ik van seizoen één vind.

13046054_1222087844475688_788609163_n

Hoe het begon
De allereerste aflevering was al meteen genieten. De kinderen zijn hier nog echt schattig en er is genoeg afwisseling in de onderwerpen door de leeftijdsverschillen. Daarnaast is het concept van drie mannen die voor drie meisjes zorgen zeker goed bedacht. Weliswaar leidt het tot enkele clichés, maar uit alle scènes blijkt dat het een serie is die om een onconventionele familie draait. Ook zie je dat de eerste aflevering van de sequel min of meer direct gekopieerd is. Hoewel de serie enigszins gedateerd is, alleen al op basis van de kapsels, kleding en onderwerpen, kan ik er nog zeker van genieten.

Niet iedere aflevering is even leuk, maar ik moet bekennen dat als het om Stephanie en Michelle draait, het verdomde schattig is. Niet alleen dat, maar ook veel momenten tussen de (stoere) mannen en de jonge meiden zijn erg aandoenlijk. Overigens moeten ze volgens mij een geweldige hoeveelheid aan stockmateriaal hebben opgeslagen van de vroege jaren van de Olson’s. Want veel van hun scènes zijn ofwel erg goed getimed, of die tweeling was zo jong al zo goed in hun acteerwerk qua timing. Hun reacties op alle bizarre situaties zijn goud waard. Daar staat echter tegenover dat veel van de speeches er erg dik bovenop liggen en je daardoor het gevoel kunnen geven dat je naar een after school special aan het kijken bent. Dat moet dus even voor lief worden genomen. Maar over het algemeen doet deze serie het na inmiddels bijna 30 jaar nog altijd even goed.

Ook al heb ik de rest nog niet gezien, ik kan met zekerheid zeggen dat ik die zeker zal gaan kijken. Het tweede seizoen van de sequel daarentegen is nog minder zeker… Zeker nu ik het kan vergelijken met het origineel ben ik van mening dat om een of andere reden de formule van drie mannen met drie meisjes beter werkt, dan andersom.

Xoxo,

Immy.

Blog: Conventietijd (Immy Verdonschot)

Blog: Conventietijd (Immy Verdonschot)door: Immy Verdonschot

Mijn blog over mijn eerste Vampire Ball was al long over due. Eentje over Dutch Comic Con is echter nog netjes op tijd. Zoals sommige lezers inmiddels misschien al weten, ga ik ieder jaar naar een Buffy-themed conventie in Engeland. De afgelopen jaren was dit HalloWhedon: Een conventie voor het werk van Joss Whedon dat rond Halloween werd georganiseerd. Echter ging dat event afgelopen jaar niet door, waardoor ik Vampire Ball leerde kennen. Daarnaast is er ongeveer twee weken geleden een conventie geweest in Parijs genaamd ‘Witches and vampires’, waar castleden uit zowel Charmed als Buffy te gast waren. En 1,5 week geleden was het weer tijd voor de tweede editie van de Dutch Comic Con. Genoeg cons dus om over te bloggen!

Vampire Ball 6
Conventieweekenden zijn toch weer tijden waar ik ieder jaar naar uitkijk. Niet alleen vanwege de geweldige acteurs die ik kan ontmoeten, maar ook vooral omdat ik mijn (buitenlandse) vrienden weer eens zie. Voor Vampire Ball was het niet alleen een weerzien van vrienden, maar ook van de gasten. Hoewel ik mijn ticket kocht voor Fran Kranz (Dollhouse, Cabin in the Woods) en Julie Benz (Buffy, Angel, Dexter, Defiance en nu Hawaï 5-0), zeiden beiden op het laatste moment af in verband met werkovereenkomsten. Een derde afzegging was Reed Diamond (Dollhouse, Agents of S.H.I.E.L.D.), maar wat daar de reden voor was, weet ik helaas niet. Hierdoor werden de schoenen gevuld door andere grote namen, zoals Charisma Carpenter (Buffy, Angel, Supernatural, Scream Queens en Surviving Evil). Ook J. August Richards (Angel, Agents of S.H.I.E.L.D., Girls Guide to Divorce), Clare Kramer (Buffy, The Lost Tree, Bring It On, Geek Nation) en James C. Leary had ik al eens ontmoet. Nieuw voor mij waren daarom slechts drie namen: George Hertzberg (Buffy, Taken), Keith Szarabajka (Angel en een IMDB-profiel waar je U tegen zegt!) en Georges Jeanty, de comic book artist van Buffy seizoenen acht en negen.

12941260_1213310705353402_248312739_o

De vrijdagavond is altijd de meet & greet/wijnreceptie. Ook dat was hier heel anders dan wat ik gewend ben. Zo was er geen wijn geregeld, maar dien je zelf je eigen eten en drinken mee te nemen. Iets wat ik totaal vergeten was. Gelukkig zaten we met een hoop vrienden aan tafel die er wel aan gedacht hadden. Zo hadden we meer dan genoeg. Hier hadden we heerlijke gesprekken met alle gasten, maar hebben we vooral ook veel bij gekletst met oude bekenden.

12962576_1213310695353403_359109167_o

Een vergelijking met HalloWhedon is echter niet onontkoombaar, aangezien ik tot dan toe alleen op die conventies was geweest. Sommige dingen heb ik al hierboven genoemd, maar een paar punten zijn nog het noemen waard. Zo miste ik dit jaar de veiling, waarbij je echt unieke items kon scoren (weliswaar tegen idioot hoge prijzen, maar leuk was het wel), de zondagse quiz (waar iemand uit het publiek mee mocht doen) en het kijken van afleveringen, ofwel met live commentaar van de acteurs of de musicalaflevering waar vervolgens alle fans uit volle borst bij meezongen. Dit zijn een paar dingen die voor mij als vanzelfsprekend waren en die ik daardoor toch heb gemist. Overigens betekent dit niet dat ik niet genoten heb. Het was een geweldige conventie, zeker wanneer je nagaat dat het hele weekend door slechts een persoon wordt georganiseerd.

12946801_1213310712020068_1831526066_o

Of ik naar Vampire Ball 7 ga, weet ik nog niet. Dit hangt ook weer samen met nog een nieuwe conventie die afgelopen jaar voor het eerst in het leven is geroepen: Prophecy. Hier heb ik al mijn ticket voor gekocht en ik ben heel benieuwd (en nerveus, want blijkbaar is dat event echt complete chaos) hoe dat zal zijn. Een ding weet ik zeker: Het is nog duurder dan alle anderen. Grote kans dus dat ik dit jaar al mijn conventiegeld daaraan besteed.

Witches vs Werewolves – Paris
Deze conventie heb ik helaas niet zelf bijgewoond. Maar na het zien van alle posts op Instagram en Twitter had ik dit erg graag gewild en vond ik het wel op zijn plaats om er ook wat over te schrijven. Zo werd het weekend al snel bestempeld als een Charmed/Buffy-reünie. Toen ik me er wat meer in ging verdiepen, bleek inderdaad dat het een event was speciaal voor Buffy en Charmed! Het event werd georganiseerd door Guests Events in Parijs en daar waren onder andere Shannon Doherty, Holly Marie Combs, Drew Fuller, Ted King en Dorian Gregory te gast uit Charmed, maar ook Nicholas Brendon, Charisma Carpenter, Emma Caulfield en James Marsters uit Buffy. I mean, seriously, what a line-up!!!!

12941127_1213311088686697_1823624487_o 12953090_1213311085353364_1978273766_o

Niet alleen zou ik deze gasten dolgraag willen ontmoeten, maar als je alleen al naar hun social posts kijkt, zag het er echt uit als een feestje. Doherty en Combs die dansend op het podium staan, Combs die Charisma probeert de bijten of gewoon de schattige reüniefoto’s van Charisma die weer samen met James en Nicky is. <3 Daarna volgde trouwens ook nog redelijk wat foto’s, aangezien een deel van de gasten in verband met Brussel vast kwamen te zitten op de luchthaven… Voor volgend jaar staat het volgende event ook alweer gepland, maar dan heet het ‘Sunny Hell.’ De gasten zijn nog niet bekend, maar de prijzen al wel. En die liggen weer behoorlijk hoog… Al is dat ook niet heel vreemd, gezien de gasten die ze de afgelopen keer hebben weten te krijgen.

Dutch Comic Con – Tweede editie
Iets meer dan een week geleden vond ook de tweede editie van de Dutch Comic Con plaats. Aangezien ik vorig jaar alles wilde beleven en twee dagen was gegaan, maar eigenlijk alles wel in een dag gezien had, besloot ik dit jaar slechts één dag te gaan. Dat was de zondag. In mijn herinnering was dat namelijk een wat rustigere dag en gelukkig was dat ook dit jaar het geval. Bij binnenkomst kwam ik al meteen wat bekenden tegen van de Jaarbeurs, waar het plaatsvond. Het is inmiddels alweer bijna drie jaar geleden dat ik daar werkte, maar het is altijd een genot om er terug te komen en oud-collega’s op te zoeken. Na kort even wat bij gekletst te hebben, ging ik snel naar binnen. Nou ja, snel… In verband met de recente gebeurtenissen in Brussel was de beveiliging extra verscherpt, wat zorgde voor wat langere rijen. Mij kon het niet deren, want alsnog stond de langste rij bij het pinapparaat.

12962423_1213310725353400_49677100_o

Mijn dag begon al vroeg, want ik wilde perse bij de Q&A van Doug Jones zijn. Hij was de gast waar ik voor kwam met geweldige rollen op zijn naam uit Crimson Peak, John Dies At The End, Hellboy, Pan’s Labyrinth en natuurlijk Buffy! Waar hij begon met een toelichting op al zijn werk, stond er al snel een rij bij de microfoon met vragen en zo wisten fans een volledig half uur vol te maken. Ook ik moest natuurlijk even vragen of hij wat meer over zijn deelname aan Buffy kon vertellen en dat deed hij in geuren en kleuren, al was het al zo’n 16 jaar geleden. Daarna ging ik snel mijn tickets halen voor een foto en handtekening, waar ik in de rij al snel weer bekenden tegenkwam. Niet veel later volgde tevens Teeveehoek-collega’s die druk aan het filmen waren en waar ik van tijd tot tijd weer mee op pad ging.

12970683_1213310758686730_506315801_o

Bij de Q&A had ik al volop genoten van Jones, maar toen ik een handtekening ging halen wist hij me volledig te charmeren. Bij afscheid gaf hij namelijk – volledig op zijn Nederlands – drie zoenen!!!! Safe to say dat ik een kleurtje kreeg en ik met een vriendin behoorlijk stond te fangirlen. Niet veel later begon echter een lezing over LGBT-karakters in verhalen, waar ik ook weer een bekende tegen het lijf liep. Hoewel ik blij ben dat de DCC lezingen toegevoegd heeft aan het programma, moet ik bekennen dat het nu nog niet echt een heel groot succes was. De kleine ruimte was weliswaar vol, maar de mensen waren amper verstaanbaar, zelfs met microfoon. Je hoorde namelijk continue alle geluiden van de vloer en daarom ben ik ook wat eerder weg gegaan, zodat ik op tijd kon zijn voor mijn photoshoot.

12953242_1213310745353398_1662562438_o

Daar kwam ik in een behoorlijke rij te staan. Zo bleek dat The Hillywood Show, bij mij met name bekend door onderstaand filmpje, voor Jones aan de beurt was en daar stond een mega-rij voor. Toch ben ik maar in de rij blijven staan en daar heb ik nog wat gekletst met anderen over hun con-ervaringen. Met ongeveer een kwartier uitloop konden we op de foto, waar Jones zo lief was om een scène uit Hush na te spelen (zijn sterfscène 😛 ) en ik als afscheid nu een knuffel kreeg. De rest van de middag heb ik vooral wat rondgelopen met bekenden en collega’s, maar ik heb helaas lang niet zo veel kunnen zien als afgelopen jaar. Mocht ik komend jaar dus weer specifieke plannen hebben, dan zal ik toch voor beide dagen moeten gaan.

12959398_1213310728686733_1949792399_o

Ook ben ik nog even terug gegaan naar Jones om te vragen of hij wel eens cons in de UK deed, waarop hij vertelde dat hij dat graag zou willen want zijn laatste was alweer in 2008. Het was weer een leuk gesprek, waar ik dit keer als afscheid een kus op mijn hand kreeg… Wat een charmeur! De dag kon ik overigens succesvol afsluiten dankzij mijn zusje. Zij had namelijk een stand gevonden waar ze redelijk wat Buffy merchandise hadden. Met wat wijntjes op wist zij op een collectors item af te dingen, welke ik uiteindelijk voor een koopje mee kon nemen. Al met al dus een geweldig succes!

Waar ik een paar jaar geleden iedere keer zo’n 363 dagen moest wachten op de volgende con, lijkt het nu in een lopende band te gaan. Zo staat het eerder genoemde conventieweekend van mij ‘Prophecy’ alweer gepland in juni en organiseert Showmasters (de organisatie achter HalloWhedon) eindelijk een Amsterdam Comic Con in augustus! En tot mijn grote genot zijn daar onder andere James Marsters en Julie Benz al aangekondigd als gasten. Ik krijg dus binnen een jaar een tweede kans om haar te ontmoeten! Fingers crossed dat ze dit keer niet afzegt. 😉

Xoxo,

Immy.

Kijk hier ook de reportage die wij gemaakt hebben van Dutch Comic Con 2016!

Blog: De uitdaging – M (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – M

door: Immy Verdonschot

Het is inmiddels alweer iets meer dan een maand geleden, maar ik ben het zeker niet vergeten. Ook voor de volgende letter in het alfabet had ik weer volop keuze. Zo ken ik vele mensen die Modern Family en Mad Men kijken. Van de eerste heb ik wat afleveringen gezien, maar het lukt me niet om het een hele aflevering vol te houden, terwijl de laatste nog op mijn watchlist staat. Over deze series zal ik het dan ook niet hebben. Over welke dan wel? Dat lees je hieronder.

Blog: De Uitdaging - M

My So-Called Life
Over deze serie heb ik het al kort gehad tijdens mijn kerstblog. Bij deze dus de volle vermelding. My So-Called Life is inmiddels een iconische serie die na zijn korte bestaan van 19 afleveringen pas echt bekendheid kreeg. Hiermee valt deze misschien wel tot cultstatus te verheffen. Wat de serie zo bijzonder maakt? Dat ondanks de lof die de serie ontving van critici, de serie alsnog lage kijkcijfers had. Er zijn meerdere redenen waarom de show echter zoveel lof kreeg. Inhoudelijk ging de serie namelijk over verraad, oprechte gesprekken en eerlijke onderwerpen, gestolen blikken, crushes en verwarring. Iets wat in menig serie wel voorkomt, echter in dit geval werden de tienerproblemen realistischer dan ooit weergegeven. Het was minder cliché en minder uitgekauwd en was daarmee zijn tijd ver vooruit om een herkenbaar beeld van de doorsnee Amerikaanse tiener neer te zetten.

Toentertijd kwam het nog niet heel vaak voor, maar volgens mij is My So-Called Life een van de eerste series waar fans een campagne opzetten om de show te redden. Deze droeg de titel ‘Operation Life Support’ en werd opgezet toen ze hoorden dat de serie mogelijk geannuleerd zou worden. Het is in ieder geval de eerste online fancampagne, waarvoor ze niet alleen duizenden brieven stuurden, maar ook nog T-shirts lieten maken. Door lage kijkcijfers en Danes’ tegenzin om mede daardoor nog een jaar Angela Chase te spelen werd de serie echter na een kort seizoen geannuleerd. Een rol waar ze overigens op 15-jarige leeftijd haar eerste Golden Globe voor won. Wel is er in 1999 nog een boek uitgekomen waarin het verhaal verder gaat. Aangezien de serie met een open einde afliep, waarin nog steeds niet duidelijk was wie van de twee liefdes Angela zou kiezen, was dat een mooie manier om de kijkers toch nog afsluiting te geven.Blog: De uitdaging – My so called Life

Als ik eerlijk ben vind ik de serie wel wat verjaard. Ik denk dat de serie vooral goed is voor zijn tijd en iedereen die het toen heeft gezien, of net iets daarna. Mocht je de serie nu voor het eerst kijken, dan kun je je wellicht storen aan de trage vertelling, donkere kleuren of de verjaarde kleding. Ook moet ik toegeven dat ik de gigantische crush die Angela op Jordan Catalano had (Jared Leto) voor geen millimeter kon begrijpen. Ik irriteerde me alleen maar aan hem, ondanks zijn prachtige ogen. Dit neemt echter niet weg dat er enkele realistische tienerproblemen zich voordoen en de personages werkelijk geweldig zijn. Zo kon ik geen genoeg krijgen van Wilson Cruz als Rickie (het eerste openlijke homoseksuele tienerpersonage op een Amerikaans televisienetwerk) en A.J. Langer als Rayanne. Alleen daarom zou je op zijn minst een aflevering moeten zien.

Funfact: De middelbare school ‘Liberty High School’ uit de serie, werd ook gebruikt voor series als 7th Heaven, Arrested Development en Joan of Arcadia.

Mercy
De tweede serie die ik bespreek was ook van korte duur: Mercy is een medische dramaserie uit 2009 – alsof er nog niet genoeg waren – die zich afspeelt in Mercy Hospital en zich richt op drie verpleegsters: Veronica Flanagan Callahan (Taylor Schilling) die net terug is van een tour in Irak, Sonia Jimenez (Jaime Lee Kirchner) die een relatie heeft met een politieagent en Veronica’s beste vriendin en Chloe Payne (Michelle Trachtenberg) die net afgestudeerd is en in het diepe wordt gegooid.

In slechts 22 afleveringen krijg je een korte blik op een inmiddels bekende formule met als nieuwe invalshoek dat het draait om de verpleegsters. Wat op zich een heel goed en interessant concept is, aangezien je al vaak genoeg ziet dat dokters hen voor lief nemen. Daarnaast is ook Veronica’s verhaallijn die, dankzij haar ervaring in Irak vaak beter inzicht heeft dan enkele dokters, te maken met PTSD, een interessante en frisse toevoeging. Zodoende krijg je dan ook al een vroege blik op hoe goed Schilling een nerveus wrak kan spelen, voor ze in de gevangenis belandde als Piper in Orange Is the New Black.

Blog: De uitdaging – Mercy

Alle andere personages worden goed gespeeld, maar in zijn geheel blijft de serie wat op ‘matig’ hangen qua kwaliteit. De verhaallijnen heb je vaak al eerder gezien en de romances die zich afspelen neigen vooral naar het soapgehalte. Mocht je echter echt van het medische thema houden, dan is het misschien een kijkje waard.

Making a Murderer
Met deze laatste ben ik net begonnen. Deze Netflix docu-serie gaat over een man die na 18 jaar vrij wordt gesproken van verkrachting op basis van DNA-materiaal. De eerste aflevering richt zich dan ook vooral op de zaak en hoe Steven Avery in de gevangenis belandt. Ook komt hier deels al naar voren hoe een onderzoek wordt gedaan naar de fouten die zijn gemaakt. Waar de rest van de serie over gaat? Hoe Avery 36 miljoen eist als compensatie en hoe hij vervolgens nogmaals wordt aangeklaagd voor moord.

Met credits die wat weg hebben van het eerste seizoen van True Detective, zet het al meteen de toon voor de serie neer. Een serie die zijn tijd neemt voor het verhaal en een wat grimmige sfeer heeft op basis van het onderwerp. Op basis van de eerste aflevering kan ik in ieder geval zeggen dat het dit ook wel aansluit bij Making a Murderer. Verder valt er echter weinig over te zeggen… Behalve dan dat het vooral aan een documentaire doet denken. Zoals je verwacht bij een documentaire wordt er gebruik gemaakt van archiefmateriaal, bestaande uit interviews, nieuwsbeelden en foto’s en dergelijke. Je kijkt dus naar een docu, maar dan in serievorm. Net als bij verschillende andere series, wordt ook hier met een cliffhanger afgesloten en ben ik benieuwd hoe het verhaal verder zal gaan.

Bij deze drie wilde ik het voor deze keer laten. Ik zat nog te twijfelen over The Mentalist en  Manh(a)ttan, welke beiden te vinden zijn op Netflix. Ook kwam ik toen toevallig The Magic School Bus tegen, voor wie zich die serie nog kan herinneren uit de jeugdjaren ;-). Maar zoals misschien al duidelijk is, kan ik eindeloos over series praten. Dus voor deze keer houd ik me verder in en pak ik later de draad weer op met de N.

Xoxo,

Immy.

Blog: De honderd(en) (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

Sinds kort ben ik de serie The 100 aan het kijken. Een serie die al herhaaldelijk via mijn Twittervrienden in mijn feed terecht kwam: Van alleen opmerkingen – natuurlijk vol spoilers – tot GIF’s, fanart en filmpjes. Toen ik dan ook de winterperiode moest overbruggen omdat veel van mijn series stil lagen, wilde ik deze serie ook een kans geven. En zodoende was ik in twee weken weer helemaal bij. Let wel: ik ga hier een hele grote spoiler in vermelden, dus lees verder op eigen risico.

12825644_1190870377597435_1717324700_n

Criminelen
The 100 speelt zich 97 jaar na een nucleaire oorlog, die de menselijke beschaving op aarde heeft vernietigd, af. De enige mensen die het overleefd hebben, leven op een ruimteschip. Maar ook daar dreigen de voorzieningen op te raken. Daarom sturen ze honderd jonge criminelen terug naar de aarde in de hoop dat deze weer leefbaar is geworden. Waar de jongeren in het begin aan hun lot zijn overgelaten, weten Bellamy en Clarke – wiens overtuigingen botsen – leiding te geven en contact met het schip te krijgen. Terwijl de belevenissen op het ruimteschip steeds nijpender worden, blijkt dat de tieners hun eigen oorlog op de grond moeten voeren.

Dystopie en post-apocalyptisch
Wat mij in het begin aansprak in deze serie is het onderwerp: Jongeren die moeten zien te overleven in een post-apocalyptische wereld. Hoe weten ze te overleven? Waar halen ze voedsel vandaan? Waar slapen ze? Dat soort vragen. En bovenal: Hoe weten jongeren onderling met elkaar te leven, zonder duidelijke regelgeving? Dergelijke onderwerpen kwamen in een bepaalde vorm ook al terug in de serie Under the Dome… Een serie waar ik met moeite het eerste seizoen van heb uitgekeken. Maar daarover meer bij de letter U. Wat The 100 dan ook zo interessant maakt, is dat precies de chaos uitbreekt die je zou verwachten. Maar het zijn de jongeren onderling die een samenleving weten te creëren. En dat terwijl ze het op moeten nemen tegen de huidige bewoners die de omgeving veel beter kennen en meer wapens hebben. Wat de serie tevens af en toe het gevoel geeft van een tienerversie van Game of Thrones.

Download-The-100-Tv-Series-Full-Episodes

De CW-formule
Voor iedereen die mijn blogs zo nu en dan leest, weet dat ik veel van de CW-series kijk. Mocht je de Amerikaanse zender niet goed kennen: Zij zitten achter series als Veronica Mars, Gilmore Girls, One Tree Hill, Life Unexpected, Gossip Girl, maar ook The Vampire Diaries, Arrow, The Flash en Supernatural. Zoals vaker gebeurt putten ze inspiratie uit een boek, wat ook hier het geval is. Niet alleen dat, maar ook hier staat een blonde meid centraal. Het zijn namelijk de tieners om wie het verhaal draait en aangezien zij als eerste op de aarde zijn geland, zijn zij diegenen die zowel het land als de huidige bevolking het beste kennen. Clarke en Bellamy zijn diegene die de moeilijkste beslissingen maken, terwijl Octavia – het zusje van Bellamy – zich interesseert in de culturen en gebruiken van deze bevolking die The Grounders worden genoemd. Het lot ligt dus letterlijk in de handen van tieners. De reden waarom deze serie mij vooral aan een CW-serie doet denken, is het hoofdpersonage dat gespeeld wordt door Eliza Taylor, die me net iets te vaak aan Britt Robertson doet denken (de meid uit Life Unexpected, The Secret Circle en Under the Dome).

Blog: De honderd(en) (Immy Verdonschot)

De lingo
Mocht je denken dat er de komende jaar nog iets zou veranderen in het taalgebruik, dan valt dat behoorlijk mee. Althans, dat is het geval voor de mensen van het ruimteschip. Zij praten allemaal Amerikaans, al is de enige lingo die wat opvalt het gebruik van het werkwoord ‘floaten’. Wanneer je namelijk een misdaad begaat, werd je op het ruimteschip eruit gegooid. In plaats van dus het F-woord te gebruiken op prime-time televisie, maken ze opmerkingen als ‘Go float yourself!’ of ‘Float you!’. Opvallender is echter het taalgebruik van The Grounders. Zij hebben hun eigen taal, al kunnen ze wel Amerikaans. Het leuke hieraan is dat je af en toe ook hoort dat het gewoon uit het Amerikaans voortkomt. Erg vergezocht is de taal dus weer niet.

LGBT
Een van de redenen waarom de serie bij veel mensen erg aanslaat is hun openheid over seksualiteit. Terwijl Lost Girl (zie mijn vorige blog) al een hoofdpersonage had dat biseksueel is, is The 100 volgens mij de eerste tienerserie die op prime-time en op een kabelzender een personage heeft dat biseksueel is. Nog belangrijker dan dat is misschien wel dat er geen ophef over wordt gemaakt. Waar Clarke in seizoen een nog smoorverliefd is op een jongen van het schip, Finn, bloeit er in seizoen twee iets op tussen Clarke en Lexa (door shippers liefkozend ‘Clexa’ genoemd). Echter ligt die relatie een stuk gecompliceerder, aangezien Lexa de aanvoerder/leider van The Grounders is. Samen beslissen Lexa en Clarke dus over het lot van ‘hun mensen’, want vaak recht tegenover elkaar staat.

****** MAJOR SPOILER*******

Wat echter vaak gebeurt met biseksuele/lesbische personages, gebeurt ook in The 100. Zo laten de makers van de serie het publiek 2,5 seizoen wachten voor Lexa en Clarke eindelijk echt samen komen. Een seizoen eerder was er al een korte kus, maar toen was Clarke nog niet klaar voor een relatie. Nadat de twee meiden/leiders echter enige tijd eindelijk samen hebben kunnen doorbrengen, moeten ze afscheid van elkaar nemen. En zoals dat zo vaak gaat, gaat dat niet zonder een gepast ‘goodbye’. Maar dat het afscheid eraan zat te komen was in dit geval niet voldoende… Nee, de morning after wordt Lexa onbedoeld neergeschoten en sterft ze in de armen van Clarke. AAAAARRRGGGHHH. Seriously? Dit gebeurt namelijk heeeeeeel vaak, wat nu weer leidt tot een uitbraak van onvrede onder de fans.

12527774_1190870354264104_1638508227_n

Of je wel of niet van dergelijke relaties houdt, maakt nog niet eens uit… Dit was gewoon (nog) niet nodig geweest. Zo draait de aflevering om hoe de aarde tot zijn nucleaire (tussen)einde is gekomen en hoe een uitvinding van een wetenschappers ervoor heeft kunnen zorgen dat de mensheid deze oorlog toch heeft kunnen overleven. Echter had deze ontknoping – ik probeer hier niet teveel van weg te geven – mijn inziens ook prima later kunnen worden bekend gemaakt. Wat de gebeurtenis van deze aflevering niet nodig maakte. Anyway, het is gebeurt en wat doet The 100? De volgende aflevering komt de verhaallijn van Lexa en Clarke niet eens terug. Ik weet natuurlijk niet hoe het seizoen verder zal lopen, maar het is in ieder geval jammer dat ze gebruik maken van een dergelijk cliché als deze.

********EINDE SPOILER**********

Karakterontwikkeling
Het laatste onderdeel waar ik nog even bij stil wil staan, is de karakterontwikkeling. Zoals duidelijk is gemaakt staan deze tieners voor enkele hele zware keuzes, waar ze als tiener verantwoordelijk zijn voor de levens van ‘hun mensen’. Waar Bellamy in de eerste twee seizoenen een goede karakterontwikkeling doormaakt, lijkt hij in seizoen drie weer helemaal terug te vallen… Iets waar meerdere tienerseries goed in zijn (zoals Glee), wat erg jammer is van de groei die ze hadden doorgemaakt. Ook Finn, die in het begin de goedheid zelve is, draait in seizoen twee compleet door. Tuurlijk, deels is dit te verantwoorden door zijn zorgen om Clarke, maar alsnog was dit wel erg extreem.

Dan hebben we nog de twee eerder genoemde meiden: Octavia en Clarke. Octavia is de enige die vanaf het begin bereid is om zich te verdiepen in de cultuur van The Grounders. Gedurende alle seizoenen blijft zij het enige constante personage dat op zoek is naar zichzelf en daar niet van afwijkt. Dit gaat zowel om haar vrienden, haar liefde als haar idealen en de samenwerking tussen The Grounders en de mensen van de Arc, zoals de mensen van het ruimteschip worden genoemd. Dan hebben we nog het hoofdpersonage, Clarke. Hoewel zij in het eerste seizoen een sterk personage weet neer te zetten, wordt haar overtuigingskracht naarmate de seizoenen wat minder. Vanwege haar keuzes en (medische) kennis is ze als leider bekroond, maar meer en meer worden haar keuzes betwijfeld. Wat overigens niet vreemd is, want terwijl ze in het begin van de serie de meest rationele lijkt, duurt het niet lang voor ook zij extremen opzoekt. Haar personage blijft weliswaar interessant, maar weet het iets minder geloofwaardig over te brengen op sommige cruciale momenten voor de serie.

Kan ik The 100 echt een goede serie noemen? Nee, dat zeker niet. Maar alleen al vanwege het onderwerp blijf ik het in ieder geval interessant vinden. Daarnaast is het – ondanks alles – eigenlijk gewoon een tienerserie waar hun levens, liefdes en keuzes de wereld in dit geval letterlijk lijken te leiden. Per seizoen wisselt mijn interesse dan ook en er zijn vele afleveringen waar het merendeel me niet kan boeien. Dat neemt echter niet weg dat de hele wereld, die ieder seizoen lijkt uit te breiden, mooi is opgebouwd en de verschillende culturen me blijven boeien.

Xoxo,

Immy.

Nog enkele fanreacties op de aflevering 3×07 – Thirteen:

12380249_1190870360930770_1315401410_n 12721732_1190870367597436_638740569_n 12833217_1190870364264103_115072953_n 12834583_1190870357597437_1191629337_n

Blog: De uitdaging – K (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – K (Immy Verdonschot)

door: Immy Verdonschot

Er zijn vast genoeg series te noemen met een ‘K’. Echter is de eerste die bij mij naar voren komt Kitchen Confidential. Een kleine serie die na een seizoen alweer van de buis werd gehaald. Voor andere series met een K ben ik even op zoek gegaan. Zo staat The Killing nog steeds op mijn lijstje. En dan heb ik het natuurlijk over de oorspronkelijke versie en niet de Amerikaanse/Canadese Netflix remake.

Kitchen Confidential De uitdaging

Een blik in de keuken
Nog voor ik hem van Alias kende en de wereld hem ontdekte in The Hangover, kende ik Bradley Cooper van Kitchen Confidential. Als een masterchef lijkt de cirkel weer rond, nu hij in Burnt te zien is. Maar deze serie draaide om chef Jack Bourdain en is gebaseerd op het boek van Anthony Bourdain met de gelijknamige titel. Met een vrouwenversierder als sous-chef en een onzekere toetjesman, zijn het drie mannen die verantwoordelijk zijn voor het eten. Daartegenover staat Erinn Hayes als Becky Sharp, Cooper’s rivaal, met wie Bourdain maar al te graag het bed induikt. Daarnaast worden rollen vertolkt door John Francis Daley (Freaks and Geeks, Bones), Bonnie Somerville, Jaime King, Frank Langella en Owain Yeoman. Ik geef het toe, met alle – voornamelijk seksuele – verhaallijnen is het niet de meest bijzondere serie, maar als komedie wist het zeker een vermakelijke blik in een keuken te geven. Niet te vergeten dat Cooper zijn komische kant eens kon laten zien. De serie mag dan misschien niet al te bijzonder zijn geweest, maar ik zou geen bezwaar hebben gehad als de vertrouwelijkheden in deze keuken wat langer hadden gelopen.

Deense detectives
Al sinds het begin van de Deense detectiveserie The Killing heeft iedereen het erover. De vrouwelijke detective in de wolgebreide truien, die ook ineens een rage werden. Het is lang geleden dat een Scandinavische serie zoveel aandacht kreeg, maar net als de series in Nederland en die van de betaalzenders in het buitenland, blijft ook hun kwaliteit niet achter. Iets wat in het buitenland ook niet onopgemerkt is gebleven, want Netflix heeft ook al enkele seizoenen van de remake.

The Killing

Helaas kan ik niet zo diep op deze serie ingaan als ik zou hebben gewild. Dit heeft twee redenen: Ten eerste dat ik de serie nog niet heb gezien (zoals je misschien al door hebt, heb ik een erg lange watch list), en ten tweede dat ik zo min mogelijk spoilers wil. Ik hou ervan om verrast te worden door een serie. En de enige manier waarop ik dat kan, is door niets over een serie te weten. Behalve dan dat vrienden hem aanraden. The Killing is daar een uitstekend voorbeeld van. Ik heb nog geen trailer gezien en nog geen artikel gelezen. Met een eerst seizoen van twintig afleveringen en een tweede van tien, moet ik simpelweg nog even dertig uur de tijd vinden om te ondervinden wat deze serie nu zo speciaal maakt.

Ook dit keer hield ik het dus maar bij twee series, maar voor de volgende keer heb ik er alweer meerdere in gedachten. Van oude series waar ik mee opgegroeid ben, zoals Lizzy McGuire, tot aan onverwachte levensgebeurtenissen en mythische wezens. Je leest het de volgende keer!

Xoxo,

Immy.

Blog De betekenis van kerstafleveringen (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

Vorig jaar zei ik nog dat ik altijd bij blijf met mijn series. Zeker rond kerst. Helaas heb ik het afgelopen jaar erg druk gehad, waardoor ik nog met meerdere series achterloop. Dit weerhoudt me er echt niet van om te kunnen schrijven over kerstafleveringen. Zo kom ik middels mijn uitdagingsreeks verschillende series tegen waar enkele mooie kerstafleveringen tussen zitten. Dit keer dus geen recente voorbeelden, maar een reis door de tijd met series die ik in 2016 nog zal bespreken.

large_size_Greatest_Christmas_TV_Moments_TITLE

De dramakant van kerst
Er zijn vele series die zich richten op het vrolijke aspect van kerst: Samen zijn met familie, genieten van kerstmuziek als ook de stress rondom cadeaus. De nog nader te bespreken serie My So-Called Life pakte het anders aan. De kerstaflevering ‘My So-Called Angels’ opent weliswaar met stress om cadeaus in te pakken, het versturen en ontvangen van kerstkaarten als ook het doen van vrijwilligerswerk, maar de kern van de aflevering ligt bij een van de vrienden van het hoofdpersonage: Rickie.

Aan het begin van de aflevering zie je hem namelijk bloedend neervallen in de sneeuw. Hij wil er gedurende de aflevering niet over praten, maar Angela – het hoofdpersonage – vindt hem uiteindelijk in een verlaten warenhuis waar weggelopen tieners verblijven. Rickie blijkt namelijk af en toe in elkaar geslagen te worden door zijn oom. Of dat ermee te maken had dat Rickie biseksueel is, dat weet ik niet meer. Maar de hele aflevering richt zich op het feit dat er met kerst jongeren zijn die geen thuis hebben. Daarmee belicht deze serie dus de kerstgedachte, die mogelijk velen zouden kunnen vergeten. De aflevering sluit dan ook af met een ‘public service announcement’, want ook al is de serie fictie, er zijn genoeg jongeren die het moeilijk hebben met kerst.

Blog De betekenis van kerstafleveringen (Immy Verdonschot)

Nog meer drama
Ook in Roswell draait kerst om zwaardere gebeurtenissen. In hun drie seizoenen hebben ze twee kerstafleveringen gehad. De eerste daarvan bespreek ik hier en heeft de titel ‘A Roswell Christmas Carol’. Voor het hoofdpersonage Max draait het om een man die hij voor zijn ogen ziet sterven; een vader van twee. Zijn geest blijft Max echter achtervolgen totdat hij de balans weer heeft hersteld. Daarnaast is zijn zus (gespeeld door een jonge Katherine Heigl) druk bezig om een perfecte kerst te creëren, waardoor ze de bijnaam krijgt van ‘kerstnazi’ en hun beste vriend, Michael, probeert het perfecte kerstcadeau te vinden voor zijn vriendin Maria. Die op haar beurt weer te maken krijgt met een jong meisje dat kanker heeft.

De cirkel komt rond met dit jonge meisje: Om de balans te herstellen glipt Max het ziekenhuis binnen en geneest met zijn ‘alien-krachten’ het meisje met kanker. Wanneer hij zich omdraait ziet hij de rest van de zaal vol liggen. Het vergt al zijn energie, maar hij slaagt erin om iedereen op de zaal te genezen. Michael weet Max vervolgens op tijd naar buiten te krijgen en het ziekenhuis weet niet beter dan dat er een kerstwonder is gebeurd. Ook deze aflevering werd afgesloten met een ‘public service announcement’, maar in dit geval als reminder voor kinderen die lijden aan kanker. Hoewel kerst dus in vele gezinnen vooral een reden is voor feest, neemt deze serie de tijd om stil te staan bij iedereen wiens zorgen niet als een kerstwonder verdwijnen.

Kerst met de hulp
Omdat ik mijn blog niet te zwaar wil afsluiten, wilde ik ook nog twee vrolijkere series bespreken. De eerste daarvan is The Nanny. Sinds kort staat deze in zijn volledigheid op Netflix en ben ik het opnieuw aan het kijken. Zoals in zoveel (Amerikaanse) series, zijn er Joodse personages die helemaal geen kerst vieren. In het eerste seizoen beleeft Fran Fine dan ook haar eerste kerst in ‘The Christmas Show’, waar zij nota bene degene is die ervoor zorgt dat de familie samen kerst viert.

Daarnaast heeft seizoen drie nog de geanimeerde kerstspecial, welke ik overigens nog niet gevonden heb op Netflix. Maar ook deze is zeker de moeite waard. Al is het alleen al vanwege de – voor mijn gevoel – klassieke animatiestijl die ik in mijn jeugd overal in zag, maar die tegenwoordig nergens meer te bekennen is. Niet alleen dat, maar de keuze voor animatie geeft natuurlijk extra mogelijkheden. Zo krijgt Fran een behoorlijke klap met een kerstbel op haar hoofd, waarna ‘CC de verschrikkelijke Babcock’ kerst probeert te verpesten. Ze belanden in een rivier van chocolademelk en drijven op een marshmallow, Chester, de hond, kan praten en Maxwell Sheffield vertolkt de rol van Kris Kringle. Kortom: Een hoop gekheid op een stokje. Dit jaar heb ik de aflevering voor het eerst bekeken en ik moet toegeven dat ik hem nog erg vermakelijk vond. Op het moment ben ik tot seizoen vier gekomen, dus of er verder nog kerstafleveringen (of Chanoeka) zijn, weet ik nog niet.

Blog De betekenis van kerstafleveringen

Kerstartefacten
De laatste serie waar ik het over wil hebben is Warehouse 13. Deze SyFy-serie richt zich op het achterhalen van artefacten met een bepaalde energie, waardoor ze krachten hebben. Zoals in iedere aflevering moeten ze achterhalen wat dat is, want in deze stand alone aflevering zorgt het voor een kerstman die achter een rijke zakenman aan gaat. Het leuke aan de aflevering is dat wanneer ze research gaan doen naar de kerstman, ze op een pagina met informatie komen waar tussen haakjes ‘Sinterklaas, Kris Kringle’ staat en dat hij afkomstig is uit Turkije, waar hij muntjes in schoenen stopte. Ofwel, een duidelijke link naar zijn Europese oorsprong. Daarnaast komen ze op gerelateerde namen Krampus – waar nu een film van is uitgekomen – als ook ‘Black Peter’ ofwel Zwarte Piet. Tegelijkertijd probeert Claudia Artie met zijn vader te herenigen.

Blog De betekenis van kerstafleveringen (Immy Verdonschot)

Wat deze aflevering voor mij echter een van de beste kerstafleveringen maakt, is dat Myka en Pete op een gegeven moment een kerstverhaal gaan vertellen. En dat is het verhaal van de kerstbestanden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Voor wie niet weet wat dit is: De soldaten besloten tijdens kerst een wapenstilstand te houden en hebben daadwerkelijk kerst samen gevierd. Terwijl de oorlog bezig was! Tot vandaag de dag is dat nog altijd een van mijn favoriete verhalen die als geen ander laat zien wat kerst betekent of kan betekenen, zelfs ten tijde van oorlog.

Tot zover de kerstafleveringen die ik dit jaar bespreek. De eerste twee hebben wellicht een wat zwaarder thema, maar zijn daarom juist de moeite waard. En natuurlijk komen er tussendoor genoeg grappen in voor. Maar de laatste twee series steken er wat dat betreft bovenuit. Mocht je deze nog niet gezien hebben en wellicht op zoek zijn naar nieuwe kerstafleveringen, dan zijn ze zeker aan te raden. Fijne feestdagen!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – J (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – J

door: Immy Verdonschot

OK, ik had beloofd het kort te houden voor een keer, dus dat is ook precies wat ik ga doen. Een oude serie en een splinternieuwe: In deze blog kun je lezen over Joan of Arcadia en Jessica Jones. Beiden meiden met bijzondere gaven.

Uitdaging

De P.I. van Netflix
Natuurlijk moet ik met deze Netflix-noir beginnen. Het is de hype van het moment waar je niet omheen kan. Met een geweldige noir-sfeer, een duistere P.I met ‘magische’ krachten en een voice over zoals ze die gebruikten bij beste noir-films is het een bijzondere serie. Niet alleen dat, maar ook hoe de serie gefilmd is, zorgt ervoor dat een filmstudent zoals ik altijd vermaakt blijft. Dat gezegd hebbende zijn er alsnog enkele vechtscènes die wat te wensen overlaten. Deze zijn te vergelijken met Daredevil, waar niet al te veel extra geluiden onder worden gezegd wat het enigszins realistischer maakt, maar niet altijd even overtuigend. Zeker bij zo’n serie waar een personage het moet hebben van haar krachten, zijn vechtscènes belangrijk. Als laatste wil ik nog even de credits benoemen. Persoonlijk ben ik iemand die hier erg van kan genieten als dit goed is gedaan. Alleen al hiermee weet Jessica Jones zich te identificeren als een unieke serie: Met aquarelachtige schetsen, een goede theme en amorele taferelen hierin verwerkt, weet de serie meteen de juiste toon te zetten.

Dan is er natuurlijk nog het verhaal op zich. Ik heb zojuist de laatste aflevering gezien en in de laatste twee zit nog een leuke verrassing voor de Daredevil fans. Jessica maakt een interessant hoofdpersonage – zeker voor iemand die de comics niet kent – als een alcoholverslaafde getormenteerde antiheld, met een zeer rijk verleden  waar je als kijker maar al te graag achter wil komen. Beetje bij beetje kom je meer over haar te weten als ook over haar vijand nummer een. Een vijand die door niemand minder dan David Tennant op een geweldige wijze wordt vertolkt. Miss Jones wordt door Krysten Ritter gespeeld, een actrice die ik tot nu toe kende van vrolijke rollen uit Gilmore Girls, Veronica Mars, Confessions of a Shopaholic en Don’t Trust the B—- in Apartment 23. Zij weet dan ook te verrassen met deze omslag in karakter. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik bij vlagen merk haar niet serieus te kunnen nemen in haar rol. De vastberadenheid in haar blik komt naar mij niet altijd even overtuigend over, waar ik me van tijd tot tijd toch aan stoor. Gelukkig zijn dit slechts momenten en maakt het de rest van de serie niet minder vermakelijk.

Blog: De uitdaging – J (Immy Verdonschot)

Praten met God
De tweede en laatste serie die ik deze blog zal bespreken is Joan of Arcadia. Een serie met een titel die natuurlijk een woordspeling is op Jeanne d’Arc, waar ik pas laat mee begon, omdat veel vrienden om me heen de serie hadden aangeraden. Alsnog is het niet een serie die ik in zijn volledigheid snel opnieuw zou kijken, maar met een korte levensduur van twee volle seizoenen was het zeker de moeite waard. Deze serie vertelt het verhaal van tiener Joan Girardi die gek genoeg opdrachten krijg van God. In de meest afwisselende gedaantes zoekt hij/zij contact met haar om haar levenslessen te kunnen geven. Als een buitenbeetje twijfelt ze gedurende aan zichzelf en probeert ze haar plaats te vinden tussen haar familie en vrienden. In vele opzichten is de serie dan ook als vele anderen, maar behandelt deze vraagstukken zoals geen ander en natuurlijk met een religieuze ondertoon.

Joan of Arcadia

Een van de dingen die me het meest aansprak in deze serie is de cast: Met Amber Tamblyn, Jason Ritter, Mary Steenburgen, Joe Mantegna (Criminal Minds), Michael Welch, Chris Marquette en Becky Wahlstrom. Deze cast maakte de serie juist zo sterk als familiedrama, waarvan er tegenwoordig niet veel meer zijn. Niet alleen dat, maar er is geen andere serie waarin zoveel verschillende perspectieven op moraliteit naar voren komen als in Joan of Arcadia. Geen grote ‘big bad’ waar een seizoen lang naar toe gewerkt wordt, maar morele keuzes die overwogen worden in het dagelijkse leven. De reden dat ik zeg dat ik de serie niet in zijn geheel opnieuw zou kijken, is dat ik lang niet iedere aflevering even boeiend vind. Dat gezegd hebbende zitten er echt enkele pareltjes van afleveringen tussen. Net als bij My So-Called Life (jaja, die serie komt er nog aan) hebben ze geweldige kerstafleveringen, als ook een memorabele aflevering over Joan die een jongen moet vragen voor schoolfeest… Waarom wordt aan het einde van de aflevering pas duidelijk, maar het impact is er niet minder om.

Het grootste nadeel van de serie zijn de seizoensfinales. Zonder spoilers weg te geven eindigt het eerste seizoen met een concept wat alle voorgaande afleveringen onderuit zou halen. Des te verrassender was het dat er een vervolg kreeg. Seizoen twee had op zijn beurt weer een open einde. Weliswaar met Wentworth Miller, wat een mooie toevoeging was, maar een open einde nonetheless. En dat is iets waar ik niet van hou… Maar goed. Zoals gezegd is de serie zeker het kijken waard. En de opening theme hadden ze in dit geval niet beter kunnen kiezen: ‘One of Us’ van Joan Osborne. De serie was overigens zo succesvol dat er een protestactie werd gestart als ook een e-mailcampagne door de fans. Wat niet heeft mogen baten.

Daarmee komen de series met een J alweer tot een eind. Waarbij ik nogmaals wil benoemen hoe bijzonder ik Jessica Jones vind, dus mocht je deze nog niet hebben gezien: Wacht dan niet te lang. Iets wat hopelijk ook het geval zal zijn voor mijn volgende blog. Want ook daar ben ik alweer mee bezig. Tot bij de ‘K’!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – I (Immy Verdonschot)

Blog: De uitdaging – I door Immy Verdonschot

Jaja, daar zijn we weer. We zijn nog niet eens op de helft van de uitdaging, maar het einde van het jaar komt al dichtbij en zo komen we dus ook bij de volgende letter: de i. Ook hier was weer keuze genoeg, maar in dit geval koos ik voor een oude SyFy-serie, gebaseerd op een nog oudere klassieker, een Hollandse parel, gebaseerd op een Amerikaans dan wel Israëlisch succes, Britse IT-ers en het nieuwste project van Rob Thomas, gebaseerd op een comic book. Enjoy!

Blog: De uitdaging – I (Immy Verdonschot)

Van P.I.’s naar zombies
Al tijdens de Kickstartercampagne van Veronica Mars (de film) gaf Rob Thomas aan in gesprek te zijn met de CW over een nieuwe serie. Later bleek dit iZombie te zijn: Een comic book die voor het eerst uitkwam in 2010 en Thomas dus naar het scherm heeft vertaald. Voor de serie is natuurlijk het een en ander aangepast en daar draait het om Liv Moore, een slimme studente die met haar co-schappen bezig was toen ze na een feestje opeens ‘wakker werd’ als zombie. Sindsdien werkt ze als patholoog-anatoom, wat tevens haar manier is om gemakkelijk aan verse hersenen te komen. Echter, wanneer ze deze opeet, krijgt ze ook iets mee van de herinneringen van de overleden persoon. Zodoende helpt ze de politie. iZombie heeft meerdere verhaallijnen lopen, welke altijd verstrengeld lijken te raken. Hoewel ik de serie vermakelijk vind, is het niet mijn favoriete serie. De acteurs zijn erg leuk, zowel in de serie als op social media, maar het zijn de verhaallijnen die af en toe wat afzwakken en me niet lang genoeg kunnen boeien. Daarom is het ook niet een serie die ik ‘moet’ zien, maar meer eentje die ik bij vlagen weer inhaal.

Blog: De uitdaging – I

Altijd een SyFy show
Pas tijdens het schrijven van deze blog kwam ik erachter dat The Invisible Man een SciFi show was (voordat het kanaal SyFy ging heten). Het lijkt wel alsof ik niet aan hun series kan ontkomen. In dit geval gaat het om de remake van de serie uit 1975 waar de recente versie in iedere opening hommage aan geeft. Ik kan me nog herinneren dat de serie op FOX/Veronica werd uitgezonden, maar verder kom ik eigenlijk niet. Volgens mij, als hij te vaak onzichtbaar werd, kon hij doorslaan… Iets met rode ogen. Daarom kreeg hij op een gegeven moment een tattoo van een slang (geloof ik), die het zou aangeven als hij te dicht in de ‘red zone’ zou komen. Toch is het een van de series die me altijd is bijgebleven en alleen al daarom zou ik de serie best nog eens willen zien. Om te kijken wat me nou zo aansprak, behalve de cast, en of dat nog steeds het geval zou zijn. Voor wat betreft deze serie dus een korte onderbouwing. Maar ja, dat mag ook wel een keer. 😉

Staat de computer al aan?
Toen ik voor het eerst The IT Crowd zag, was ik bij mijn zus en haar toenmalige vriend. Hoewel het even duurde voor ik er de humor van inzag, wilde ik deze serie niet voorbij laten gaan. Ik zie het namelijk een beetje als de voorganger van The Big Bang Theory. Met een paar rare snuiters die weggestopt zijn in de kelder, weten deze nerds je te vermaken met hun sociale awkwardness en all things geek. Zelf moet ik bekennen dat ik de serie nog niet in zijn geheel heb gezien. Slechts een paar afleveringen en flarden via YouTube. Toch denk ik dat het een aanrader is voor iedereen die een leuke serie zoekt en sociale ongemakkelijkheden vermakelijk vindt. Heel lang heb je er niet voor nodig om door deze serie heen te komen: Vier seizoenen van slechts zes afleveringen en een vijfde met een aflevering van vijftig minuten. Oh en mocht je denken ‘waar ken ik hem van?’, dan heb je het waarschijnlijk over Chris O’Dowd (onder andere bekend uit Girls, Thor 2, The Sapphires en Bridesmaids). Misschien dus een optie voor wanneer de IT-series tijdelijk van de buis zijn.

Blog: De uitdaging – I

Van Hollandse bodem
Nou ja, soort van ‘van Hollandse bodem’. Want voordat In therapie op de Nederlandse buis verscheen, bestond al de Amerikaanse televisieserie van HBO In Treatment over een psychotherapeut die elke week vier vaste patiënten heeft en zelf ook hulp zoekt bij zijn eigen mentor. Welke overigens weer gebaseerd was op het Israëlische Be Tipul. De Nederlandse variant had erg vergelijkbare verhaallijnen: Een soldaat met PTSD, een turnster met zelfmoordneigingen en een vrouw die gevoelens voor haar therapeut krijgt. Ook al is het hiermee niet heel origineel, toch is In therapie een van de eerste Nederlandse series in jaren waardoor ik weer aan de buis gekluisterd raakte. Met een sterrencast van Jacob Derwig als therapeut, Kim van Kooten als zijn vrouw (wat nogal een metagevoel geeft aangezien ze in het echt getrouwd zijn) en Gaite Jansen, Halina Reijn, Dragan Bakema en Carice van Houten in seizoen een, weten ze een sterrenperformance te geven. De Amerikaanse versie heb ik nooit gezien en ook het tweede Nederlandse seizoen niet, maar als je de beste optredens van Nederlandse bodem wil zien, dan is dit de serie die je zoekt. Oh en wat de Amerikaanse serie betreft: ook daar hebben ze geweldige acteurs. Van Melissa George en Dianne Wiest tot aan Gabriel Byrne en Dane DeHaan. Deze staat dus zeker nog op mijn lijstje.

Dat waren ze weer voor deze blog. Kort maar krachtig en slechts een serie of vier, wat nog redelijk is. Toch? De volgende blog zal ik echter nog korter maken: Dan hou ik het namelijk op twee series. Eentje kunnen de meesten nu denk ik al raden. Dat kan natuurlijk geen ander zijn dan de nieuwe Marvel/Netflix serie Jessica Jones. Benieuwd naar de tweede J? Dan moet je nog even wachten.

Xoxo,

 

Immy.

Blog: Laat de series maar komen (Immy Verdonschot)

door: Immy Verdonschot

series-2015-copia

Het is alweer september en dat betekent maar een ding: Het nieuwe televisieseizoen gaat weer van start! Niet alleen de bestaande, waarbij we voor sommigen eindelijk een verlossend vervolg krijgen op een cliffhanger, maar ook nieuwe series om aan verslaafd te raken zullen de schermen in de huiskamers betreden. Op wat voor scherm dan ook. Bij deze daarom een overzicht van enkele series waar ik de zomer mee doorgekomen ben en nieuwkomers waar ik naar uit kijk voor het nieuwe seizoen.

De zomer doorkomen
Gedurende de zomer zijn er altijd wat minder series te zien. Ik ga daarom altijd op zoek naar vers bloed. En in tegenstelling tot voorgaande jaren, heb ik inmiddels al enkele maanden Netflix. Genoeg te zien dus. Zo adviseerde een vriendin me Video Game High School (VGHS), welke ik in no-time heb uitgekeken. Andere series op Netflix zijn Sense8, Nashville, Sleepy Hallow, Teen Wolf en White Collar. Waar ik van sommigen slechts de eerste aflevering (of eerste vijf) heb gezien, ben ik wel van plan om ze nog verder te kijken. Vooral Sleepy Hallow en White Collar hebben me tot nu toe erg verrast. Buiten Netflix om zijn er echter nog meer series. Zo was Unreal zeker de moeite waard, is Scream een van de slechtste series die ik in tijden heb gezien en ben ik aardig verrast door Killjoys en Grace and Frankie.

Het is bijna bizar hoeveel series ik op kan noemen in een zomerperiode, want series die inmiddels standaard bij mij zomerperiode horen zijn Rizzoli & Isles, Defiance, Ally McBeal – waar ik inmiddels bij het laatste seizoen ben aangekomen -, True Detective, House of Cards en Dominion. Verder heb ik nog de eerste afleveringen gezien van Jonathan Strange & Mr Norrell en Banshee, al moet ik bekennen dat deze mij nog niet hebben weten te pakken.  Andere series waar ik helaas nog niet aan toe ben gekomen, zijn Mr Robot – waar ik echt supergoede verhalen over hoor -, Dark Matter en Complications. Een laatste serie die ik hiervoor nog wil benoemen is Carmilla, the series. Dit is een webserie, waarvan ik het eerste seizoen in no-time heb ge-binge-watched. Met twee keer per week een nieuwe aflevering zijn ze inmiddels bijna aan het einde van seizoen twee. Een heerlijke serie vol drama en fantasie, waar je zeker onderweg erg van kunt genieten.

To be continued
Inmiddels kan ik echter weer bijna terecht bij mijn vertrouwde favorieten. Niet alleen Arrow en Castle, waar het vorige seizoen als een afsluiter voor de serie voelde, maar ook bij The Flash, iZombie, Once Upon a Time, en Marvel’s Agents of S.H.I.E.L.D, welke allen een open einde hadden. Zoals ik al een keer eerder aangegeven heb, ben ik geen fan van de open eindes. Vooral omdat series tegenwoordig toch steeds sneller geannuleerd worden. Het zorgt er bij mij ook niet voor dat ik meer dan anders uitkijk naar het volgende seizoen van een serie. Dat gezegd hebbende, ben ik wel weer blij dat ik bovenstaande series weer kan hervatten. Waar ik echter nog het meest naar uitkijk, zijn de laatste afleveringen van Lost Girl, welke vorig jaar al gecancelled was, maar nu de laatste afleveringen heeft om het af te ronden. En Haven, waar ik voor mijn gevoel bijna een jaar op heb moeten wachten.

Series waar ik echter geen vervolg aan geef zijn New Girl, 2 Broke Girls en Grey’s Anatomy, omdat de seizoenen me steeds minder konden boeien. Wellicht dat ik er toch nog ooit een aflevering van mee pak, maar ik zal ze niet meer standaard/wekelijks volgen.

De nieuwkomers
Naast alle bekende series introduceren de meeste zenders natuurlijk ook een hoop nieuwe series. Zo kijk ik het meest uit naar Supergirl en Scream Queens. Van Supergirl heb ik de eerste aflevering al gezien en ik moet bekennen dat het erg ‘braaf’ overkomt. Het doet me denken aan The New Adventures of Lois & Clark, waar ik vroeger zeker van genoten heb, maar ik ben benieuwd of het echt een serie zal zijn die je iedere week ‘moet’ kijken. Wat betreft Scream Queens, die lijkt me gewoon heel grappig, maar naast trailers heb ik er nog niets van gezien. Hier laat ik me dus door verrassen. Hetzelfde geldt overigens voor Lucifer (waar de duivel naar de City of Angels komt) en Quantico (waar de FBI zijn meest waardevolle medewerkers traint). Beide series lijken me veel belovend, dus ik ben benieuwd of dat ze het waar kunnen maken.

Anderen die de strijd aangaan met gevestigde series zijn: Blind Spot (over een vrouw zonder herinneringen die naakt, maar vol tattoos op Times Square wordt gevonden), Code Black (een medisch drama waar het personeel met minimale bronnen moet werken om levens te redden), Heartbreaker (waar Melissa George Dr. Alex Panttiere speelt, een hartchirurg) en Wicked City (welke volgens mij een voorbeeld neemt aan True Detective, waar in dit geval moorden op de Sunset Strip in 1982 opgelost moeten worden – met Ed Westwick). Dan zijn er nog de series die het moeten hebben van hun voorgangers: Heroes Reborn en DC’s Legends of Tomorrow (tweede spin-off van Arrow). Dit zijn twee series waar ik nog steeds over twijfel of ik de spin-offs daadwerkelijk ga volgen. Zeker gezien ik voor de eerste eigenlijk eerst Heroes nog eens af zou willen kijken.

Kortom: Het belooft weer een jaar vol veelbelovende series te worden, waar je nooit alles tegelijkertijd kan volgen. Des te beter, want dan heb je tenminste nog wat te zien in de tussenperiodes zoals een vakantie. En mocht iets toch tegenvallen, dan heb je weer genoeg keuze om ergens anders mee te beginnen. Laat het televisieseizoen maar beginnen!

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – F (Immy Verdonschot)

door: Immy Verdonschot

ally-mcbeal_b

De vorige keer gaf ik al aan dat dit keer Friends en The Fresh Prince of Bel-Air onderwerpen van mijn blog zouden zijn. Maar graag blik ik ook terug op een serie die ik eigenlijk pas te laat heb ontdekt en inmiddels al – zo lijkt het – een tijdperk achter ons ligt: Freaks and Geeks. Een laatste show die ik nog ga bespreken is The Flash, die afgelopen seizoen zijn debuut maakte. Een hoop nostalgie dus met een frisse kers als afsluiting.

I’ll be there for you
Wie kent de meest populaire sitcom ooit niet? Friends is een serie die in de jaren negentig al volop in de herhaling te zien was. Een onwijs succesvolle serie die het tien seizoenen vol heeft gehouden en ook al iets meer dan tien jaar geleden, in 2004, tot zijn einde kwam. Jazeker, dat is ook alweer een decennia geleden! Het lijkt als de dag van gisteren dat je kon genieten van de avonturen van Ross, Rachel, Monica, Chandler, Phoebe en Joey. Of het nu in hun appartementen waren of in de o zo gezellige koffietent Central Perk, het maakte niet uit. Wat deze serie goed deed, was bekende clichés een nieuwe draai geven en dit met en goede dosis humor. Het zat niet alleen in de verhalenlijnen, die hartstikke goed geschreven waren, maar ook zeker in wat de acteurs naar de serie brachten. En afgezien van de kleding en haarstijlen van het eerste seizoen, is het een tijdloze serie die altijd terug te kijken is. Benieuwd hoe zij niet iedere keer in lachen uitbarsten? Nou, bekijk de bloopers maar, want zo gemakkelijk was dat niet.

Will Smith, the fresh Prince
Tegenwoordig zie je misschien meer van zijn kinderen, maar wie herinnert zich deze jonge ‘prins’ nog? Ik denk dat iedereen die bekend is met de serie, de theme ook nog wel mee kan zingen. De hele introductie van de serie zit in dat nummer. Hoe Will uit zijn probleemwijk naar familie werd gestuurd voor de goede invloed die ze zouden moeten hebben. Ook dit was een serie om van te genieten, alleen al vanwege de vreemde blikken van Will, de dance moves van Carlton en de stem van Ashley. Een special mention gaat natuurlijk naar acteur James Avery die de rol van Uncle Phil vertolkte en in 2013 te overlijden kwam. Hoewel je deze misschien wat minder snel terug kijkt dan de bovengenoemde serie, waren ook dit zes vermakelijke seizoenen. Het meest aanstekelijk was misschien wel het gigantische ego van Will, of zoals hij het zelf zei: “Mirror, mirror on the wall, Jean-Claude van Damme I’m FINE!”.

De jonge jaren van de grote namen
Zoals aangegeven heb ik te laat de geweldige serie Freaks and Geeks ontdekt. Een serie die als geen ander duidelijk maakte wat voor clubjes je op de middelbare school had en hoe moeilijk het is om jezelf te kunnen ontdekken als tiener. Daarnaast is het een heel gedateerde serie, maar de problemen waar ze mee te maken hebben blijven relevant. Niet alleen was de serie heel sterk, maar het introduceerde ook een hele sterrencast. Al snel genoeg heb je namelijk door dat je kijkt naar een hele jonge John Francis Daley (tot het vorige seizoen nog te zien in Bones), James Franco, Jason Segal (How I Met Your Mother), Linda Cardellini, Samm Levine, Seth Rogen en nog vele namen meer. Geen wonder dat ze met de casting dan ook een Emmy hebben gewonnen.

Hoewel de serie misschien wat verouderd aandoet en daardoor misschien wat minder snel je aandacht pakt en vasthoudt, is het een pareltje die zeker de moeite waard is. Het grootste probleem waar je rekening mee moet houden? Na slechts achttien afleveringen is de serie geëindigd met een open einde… Het is iets waar ik zelf al van op de hoogte was toen ik aan de serie begon, maar ik baalde er niet minder om toen ik uiteindelijk de laatste aflevering gezien had. Kickstarter anyone?

Freaks-Geeks

Van zanger tot superheld
Wie kent hem nog? De gemene student van Dalton Acadamy uit Glee, met een geweldige stem? Want deze jongen wist het van korte bijrol te schoppen tot een van de meest geliefde comic book personages in no-time. Grant Gustin speelt vol overgave ‘The Flash’, de spin-off die voortkwam uit Arrow. Want ja, wat ze met films doen, kunnen ze natuurlijk ook met series. Niet alleen dat, want uit deze twee komt ook weer een nieuwe spin-off: Legends of Tomorrow. Allen superhelden. Wat maakt The Flash dan zo bijzonder? Zijn snelheid natuurlijk! Persoonlijk kan ik eigenlijk deze niet bespreken zonder hem te vergelijken met Arrow. Mede dankzij de verschillende cross-overs die altijd de moeite waard zijn. Waar Arrow namelijk vooral zwaarmoedig en donker is, is The Flash juist jong, vol energie en met een dosis humor. En dat is ook precies waar je rekening mee moet houden wanneer je de serie kijkt.

Wel heb ik enige kanttekeningen: Het zit namelijk bomvol clichés. Tuurlijk, Barry heeft zijn moeder verloren en zijn vader zit in de gevangenis [FYI: nee, dit is geen spoiler], maar iedere keer dat hierover iets wordt gezegd, voel je de dramamuziek aankomen en kijkt Gustin ofwel naar boven of hij staart de leegte in terwijl er een traan in zijn ogen begint op te wellen. Het zijn dingen die je voor lief moet nemen. Waarom ik de serie toch aan te raden vindt, is het volgende: Barry is zelf net zo’n geek als de meesten die comics lezen (of die ook maar ergens megafan van zijn). En hij is niet het enige personage in de serie die zijn fanboy naar buiten laat komen. Je krijgt al snel het familiegevoel bij de cast, waar iedere goede serie uit bestaat. Wanneer je ze dan ook net zo ziet genieten van de vele schurken en bijzondere krachten, kun je niet anders dan meegenieten. The Flash is daarmee het heerlijke zonnige broertje van Arrow, die voor de nodige balans zorgt.

Na de F volgt natuurlijk de G, een letter waar ik zo al acht series voor kan noemen. Wat zou betekenen dat het de volgende keer een erg uitgebreide blog zal worden. Dat wordt dus nog wat series schrappen. Twee series die sowieso op de lijst zullen staan, zijn in ieder geval Gilmore Girls en Glee. Al is het alleen al om de grote voorliefde van de TeeVeeHoek-redactie voor Game of Thrones weer uit te balanceren. 😉

Xoxo,

Immy.

Blog: De uitdaging – E (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

ally-mcbeal_b

Voor het eerst sinds ik deze uitdaging ben aangegaan, moest ik echt op zoek gaan naar series met de betreffende letter. Wat blijkt namelijk? Ik heb verschillende series wel gezien, maar slechts enkele afleveringen. De enige serie met een ‘E’ die ik me kan herinneren volledig te hebben gezien, is Eastwick. Andere series waar ik enkele afleveringen van heb gezien zijn Elementary, Eli Stone en Extras. Natuurlijk weet ik dat Everwood en Entourage grote successen waren, maar meer dan enkele seconden van die series, tussen het zappen door, heb ik niet van gezien. Wel zijn er nog twee andere series die al langere tijd op mijn lijstje staan en dat zijn Episodes en Eureka. Daar zal ik in deze blog ook aandacht aan besteden.

11832007_1052544931429981_1577305865_o

The Witches of Eastwick
The Witches of Eastwick is een film met een sterrencast: Jack Nicholson, Susan Sarandon, Cher en Michelle Pfeiffer spelen de hoofdrollen. In 2009 werd dit verhaal nieuw leven ingeblazen in de vorm van een serie. Nu met Jaime Ray Newman (Veronica Mars, Eureka, Red Widow), Lindsay Price (Beverly Hills, 90210, Lipstick Jungle), Rebecca Romijn (Just Shoot Me!, X-men trilogie, The Librarians) en overigens ook Ashley Benson voor ze bekend werd met Pretty Little Liars. Ik ben opgegroeid met de film, dus de serie had meteen mijn aandacht. Daarnaast gaat het over magie, waar ik ook altijd wel van kan genieten. Als je het verhaal al enigszins kent is het leuk om te zien welke draai ze eraan gegeven hebben. Echter wordt de serie nergens zo sterk als de film ooit was. Het blijft een beetje in een sketch-achtige sfeer hangen, zonder echt sterk te worden. Hoewel de serie zeker vermakelijk was, is het geen wonder dat de serie maar een seizoen heeft gekregen.

11822024_1052544928096648_511136551_o

Jonny Lee Miller time
Aangezien beide series Jonny Lee Miller in de hoofdrol hebben, bespreek ik Elementary en Eli Stone tegelijkertijd. In de een speelt hij een advocaat uit San Francisco, Eli Stone, die dingen begint te zien en er zo achter komt dat hij een aneurysma in zijn hersenen heeft. Vervolgens gaat hij de morele kant op in zijn werk. Met acteurs als Victor Garber, Loretta Devine, Julie Gonzalo en gastacteurs als Kerr Smith, George Michael, Sigourney Weaver en Katie Holmes lijkt de serie een aanrader. Qua thema – iemand die dingen ziet die er niet zijn – komt de serie in de buurt van andere series als Ally McBeal, alleen dit keer met een man in de hoofdrol. Want ook hier speelt de serie zich af op een advocatenkantoor en ook dit valt onder het genre van komedie, drama en muziek. Lang heeft de serie het niet volgehouden, want na 26 afleveringen – verdeeld over twee seizoenen – kwam er een einde aan. Funfact? Deze serie is gecreëerd door Greg Berlanti en Marc Guggenheim, de heren die achter Arrow en The Flash zitten.

Een paar jaar later kwam Miller alweer terug op televisie in een andere serie: In Elementary speelt hij een moderne versie van Sherlock Holmes naast Lucy Lui (Ally McBeal) die voor Watson – zijn sponsor – speelt. Het leuke en interessante aan deze serie is dat ze het in een heel nieuw jasje hebben gestoken: Zo komt Holmes net uit de afkickkliniek, woont hij in New York en weet hij zich binnen te wurmen bij politieonderzoeken om zodoende zijn briljante brein nuttig te maken. Hoewel ik slechts enkele afleveringen heb gezien kan ik altijd dit soort creatieve ideeën erg waarderen. Ik hou ervan als er een andere draai wordt gegeven aan een bestaand concept en ze deze nog goed uit weten te werken ook. Miller als Holmes is geweldig, met al zijn perikelen. En het frisse idee om Lui de vrouwelijke Watson te maken vind ik geweldig. De creativiteit van de serie is niet alleen door mij opgemerkt. Zo is de serie meerdere malen genomineerd geweest en heeft deze ook al verschillende prijzen weten te verzilveren. Na vier seizoenen loopt de serie dan ook nog steeds. Bekijk ook vooral even dit ‘introductiefilmpje’:

Gervais en Merchant
Extras is een geweldige Britse sitcom uit het brein van Ricky Gervais en Stephen Merchant. Dat blijkt alleen al uit de hoeveelheid prijzen die ze in korte tijd gewonnen hebben. Verschillende afleveringen heb ik al gezien, of stukjes eruit, en het geeft een leuke satirische blik achter de schermen van verschillende series en films. Dit keer zijn het de extra’s wiens leven onder de loep worden genomen en acteurs als Kate Winslet en Orlando Bloom die zichzelf voor gek zetten. Met slechts twee seizoenen van zes afleveringen, plus een kerstspecial, is het eigenlijk idioot dat ik de hele serie nog niet in zijn geheel heb gezien. Maar rest assured dat dit zeker nog op mijn lijstje staat. En ik weet vrijwel zeker dat ik het na afloop jammer vind dat er maar zo weinig afleveringen van zijn.

11816064_1052544914763316_479060780_n

Eureka! Het is Joey!
Dan zijn er nog twee andere series waarbij ik nog even stilsta. Eureka is een SyFy science-fiction serie waar ‘Eureka’ de naam van het stadje is. En dat is niet zomaar een stad, maar een stad waar eigenlijk alleen maar wetenschappelijke genieën wonen. Ieder aflevering draait dan ook om het gebruik van een technologie waarbij iets mis gaat. Alleen al vanwege deze omschrijving lijkt de serie me interessant, maar daarnaast hou ik erg van SyFy series die ieder jaar weer beter worden. Niet alleen qua originaliteit, maar ook vanwege visual effects. Niet te vergeten dat ze ook enkele erg goede gastacteurs hebben, zoals Felicia Day, van wie ik nooit genoeg kan krijgen. Oh en laten wet niet de crossovers vergeten: Zo waren er enkele crossovers met Warehouse 13 – een serie die aan het einde van deze reeks besproken zal worden – waardoor ik ook erg benieuwd ben. Het is een serie die dan ook al jaren op mijn lijstje staat, maar waar ik telkens maar niet aan toe kom.

De laatste serie van de blog is Episodes, waarvan ik alleen nog de trailer heb gezien (zie hierboven). Alleen al door het zien van de trailer – waaruit blijkt dat een Britse serie een Amerikaanse remake gaat krijgen – was ik al benieuwd. Want niet alleen is er die heerlijke mix van Britse en Amerikaanse humor, maar ook speelt Matt LeBlanc erin mee. Die kennen we natuurlijk allemaal van Friends, en ja, ook van zijn eigen spin-off Joey. Wat me positief stemt over deze serie is dat de serie mede bedacht is door David Crane, die een van de geniale breinen achter Friends was. Met een Golden Globe en het feit dat de serie nog niet is geannuleerd, moet ik toch echt eens beginnen aan deze sitcom. Op het moment kijk ik vreemd genoeg maar weinig ‘korte’ series.

Dat was het weer voor de series met een ‘E’. Voor wie nu denkt dat ik deze laatste serie als een bruggetje ga gebruiken naar mijn volgende blog: Dat heb je goed gedacht. Want daarin zal ik inderdaad – hoe kan het ook anders – Friends bespreken. Daarnaast zit ik te denken aan The Fresh Prince of Bell Air en de andere twee series die ik in gedachten heb, hou ik nog even voor me.

Xoxo,

Immy.

Blog San Diego Comic Con 2015 – Series (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

san-diego-comic-con-e1436350858414

Het event van het jaar – de San Diego Comic-Con, ofwel SDCC – ligt alweer een tijdje achter ons. Ik ben zelf nog steeds panels aan het inhalen, want wat is er toch altijd weer veel te zien op dit geekfest. Omdat het allemaal ook teveel is om te bespreken in een blog, zal ik er daarom een richten op series, en een specifiek op films. Ook daar kan ik op geen enkele manier alles in benoemen, maar hier volgen enkele van mijn hoogtepunten (tot nu toe). Voor zij die bekend zijn met mijn uitdaging: Deze valt hier dus niet onder. 😉

Blog: San Diego Comic Con 2015 – Series (Immy Verdonschot)

Con Man
Na het zien van dit panel was ik al meteen verkocht: Con Man is een crowdfunding project van Alan Tudyk, waarin hij zelf te zien zal zijn naast een waslijst aan geweldige namen. Zoals Nathan Fillion, Felicia Day, Michael Trucco, Seth Green en zo kan ik nog wel even doorgaan. Veel van wie ook aanschoven tijdens het panel. De serie is mede geïnspireerd door de vele cons die Tudyk heeft bezocht door de jaren heen en zal beschikbaar zijn als webserie. Niet alleen was de crowdfunding zo populair dat ze het gewenste bedrag wisten te halen, maar ze wisten maar liefst 3 miljoen euro op te halen. Met dit bedrag willen ze zoveel mogelijk terug geven aan de fans, door middel van boeken en andere franchise. Daarnaast mag nog wel even benoemd worden dat Con Man de eerste webserie is die Hall H – de zaal voor de grootste projecten op SDCC – wist te vullen. Kortom: Dat belooft veel goeds en is dan ook zeker een webserie die ik zal gaan kijken.

11778100_1049876838363457_834719418_n

Dub smash wars
Een van de andere hoogtepunten van SDCC 2015 is toch echt de dub smash war die is ontstaan tussen niemand minder dan Hayley ‘Peggy Carter’ Atwell en Chloe ‘Skye’ Bennett. Mocht er bij deze namen geen belletje gaan rinkelen, dan kan ik kortweg zeggen dat het tussen de cast van Marvelseries Peggy Carter en Agents of S.H.I.E.L.D. gaat. Wat begon als een leuke uitwisseling werd groter en gekker, ze betrokken steeds meer mensen erbij en zelfs nadat Atwell eigenlijk al had toegegeven te hebben verloren, zijn zij en haar partner James D’Arcy overgevlogen naar Chris ‘Captain America’ Evans en hebben ze daar nog twee laatste toegiften opgenomen. Je hoeft met niet te geloven op mijn woord… Kijk simpelweg naar een van de vele compilatiefilmpjes die gemaakt zijn na afloop. Fans kunnen hier hun geluk niet mee op:

In karakter
Waar Tom Hiddleston een paar jaar geleden wist te verrassen door het publiek, in Loki-kostuum, toe te spreken, was dit keer de beurt aan Stephen Amell in zijn nieuwe kostuum van Green Arrow. Persoonlijk moet ik toch toegeven dat ik deze minder succesvol vond dan Hiddleston, maar zoals altijd bewonder ik de manier waarop Amell omgaat met zijn fans. Het belangrijkste van dit moment is namelijk dat de serie tot nu toe vaak ging over onbekende jaren die niet in de comic books voorkomen (of een variant daarop is gemaakt). De bedenkers van de serie hebben deze namelijk bewust ‘Arrow’ genoemd, in plaats van ‘Green Arrow’. Dat Amell dus als zodanig op het podium stond, zal een teken zijn geweest dat fans meer van de voor hen bekende stripheld gaan zien.

Hoewel de cons natuurlijk om zowel handtekeningen als om de panels gaan, is er meer te zien dan alleen de SDCC panels. Zo is Nerd HQ ook aanwezig met hun eigen talks. In dit geval kan ik je dan ook zeker aanraden om het gesprek tussen Alan Tudyk en Stephen Amell te kijken. Niet alleen is dit heel vermakelijk, maar Amell zal je hart weten te veroveren met zijn eigen versie van een lied uit The Little Mermaid. Serieus… Veel beter dan dat wordt het niet!

[youtube 8xc8k5vzhys]

Joss is boss
Het is geen geheim dat ik een groot fan ben van deze man. Joss Whedon: De man achter vele geweldige projecten, series, films en comics. Afgelopen jaar – het jaar van Avengers 2: Age of Ultron – kon hij er helaas niet bij zijn, omdat hij met zijn been in het gips zat. Dit jaar was hij er wel en had hij een hele zaal voor zichzelf. Genoeg ruimte voor vragen, zijn creatieve brein en een hoop leuke en interessante antwoorden. Het mooiste vind ik misschien nog wel dat hij de Icon Award kreeg, waarmee hij in de lijst komt te staan met namen als George Lucas en Stan Lee. Het mooiste was niet dat hij de award kreeg, maar dat hij deze in ontvangst nam met een staande ovatie. Zo hoor je in het begin de emotie in zijn stem… Er is niets mooiers dan iemand geëmotioneerd zien worden door lof die hij krijgt voor al het goede werk dat hij heeft gedaan. Vervolgens weet hij ook weer de perfecte dingen te zeggen met zijn gevoel voor humor.

[youtube 6ZfkrLZmk8M]

Zoals gezegd vindt er altijd veel te veel plaats op SDCC om te vertellen. Ik ben zelf denk ik nog maar halverwege van alle panels die ik nog wil terug kijken. En ja, dat ga ik ook zeker doen. Mijn blog laat ik echter hierbij, maar niet zonder jullie een lijst te geven van enkele heerlijk vermakelijke panels. Enjoy!


In deze playlist vindt je onder andere: Agents of S.H.I.E.L.D. (vooral ook vermakelijk wanneer ze vertellen over hoe ze achter de plottwist met Ward kwamen), Con Man, Joss Whedon, Arrow, Agent Carter, Once Upon a Time, Game of Thrones, Legends of Tomorrow, Sherlock, Supergirl en iZombie).

Xoxo,

Immy.

Dutch Angle Reviews – Dragon Ball (Sandro Algra Barradas)

De nieuwe serie Dragon Ball Super komt eraan! In afwachting daarvan heeft Sandro Algra Barradas besloten met een kritische blik terug te kijken naar de vorige drie series. Vandaag begint hij bij de originele Dragon Ball. Kijk ook alvast uit naar de recensies van Dragon Ball Z en Dragon Ball GT.

Dragon Ball is een Japanse mangaserie geschreven en geïllustreerd door Akira Toriyama. Het verhaal is geïnspireerd door het Chinese literaire volksroman De reis naar het westen. Sinds de introductie van Dragon Ball is het een van de meest populaire mangaseries. Hiernaast is ook de anime (tekenfilmserie) zeer populair. Deze anime is opgesplitst in 3 delen; Dragon Ball, Dragon Ball Z en later Dragon Ball GT.

Dutch Angle Reviews is een Youtube serie van Teeveehoek, geproduceerd door Young Guns Media.

Geschreven en geproduceerd: Sandro Algra Barradas
Uitvoerend producent: Glenn Abbink.

TEEVEEHOEK.NL presenteert DUTCH ANGLE REVIEWS
Een YOUNG GUNS MEDIA productie
Geschreven en geproduceerd door: Sandro Algra Barradas
Uitvoerend producent: Glenn Abbink

Blog: De uitdaging – D (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

ally-mcbeal_b

Netflix is goed aan de weg aan het timmeren met weer geweldige series op hun lijst. Zo is een van de laatste nieuwe toevoegingen Daredevil. Dit was op zich al een hele uitdaging en wie de gelijknamige film heeft gezien, met Jennifer Garner en Ben Affleck, weet waarom. Dit is mede de reden waarom ik er toch erg benieuwd naar was. Daarnaast zal ik in deze blog ingaan op twee oudere series, Dark Angel en Dawson’s Creek, en twee relatief nieuwe en kleinere series, Defiance en Dominion. 

Dark Angel
Wie herinnert zich deze golden oldie nog? Dark Angel was een serie die ging over genetisch gemodificeerde mensen, in het bijzonder Max – gespeeld door Jessica Alba. De jonge Alba vertolkte de hoofdrol in deze serie waarin ze samen met ‘transgenes’ het geheime overheidsinstituut ‘Manticore’ (die super soldaten wilden maken) onderuit willen halen. Het eerste seizoen speelt zich tien jaar na haar ontsnapping af: In 2019, waar Max als negentienjarige een normaal bestaan probeert te leiden en op haar fiets pakjes rondbrengt in Seattle. Tegelijkertijd is ze ook nog op zoek naar de andere kinderen waar ze mee vast zat.

Heb je deze creatie van James Cameron gemist? Dan is het zeker leuk om deze wereld van cyberpunk en girl power nog eens te ontdekken. Zo zul je al snel enkele inmiddels bekende gezichten zien: Erin Karpluk (Being Erica) is slechts een aflevering te zien, maar je zult haar meteen herkennen. Andere namen zullen misschien eerder een belletje doen rinkelen. Zoals Michael Weatherly (inmiddels al jaren te zien in NCIS) en Jensen Ackles (Supernatural anyone? ) Hoewel ik de serie zeker niet een van de sterkste vond en de kwaliteit tegenwoordig wat te wensen laat, is deze sci-fi serie de moeite waard vanwege alle redenen die je kunt verwachten. Je vind voldoende drama, humor als ook actie in deze Fox-serie die na slechts twee seizoenen gecancelled was.

Defiance
Een SyFy serie waarin de toekomstige samenleving bestaat uit verschillende rassen van aliens en mensen. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik deze serie niet de beste serie van het moment vind. Maar Defiance is zeker een interessante serie. De samensmelting van verschillende rassen is op een hele bijzondere manier weergegeven. Zo hebben ze elk hun eigen taal – een taal die bedacht en uitgewerkt wordt door dezelfde man die achter de andere talen in de serie Game of Thrones zit – wat voor een divers verhaal zorgt. Iedere cultuur heeft zo ook weer hun eigen gebruiken, waardoor het nogal vaak spaak loopt.

Blog: De uitdaging - D (Immy Verdonschot)

Met een vrouwelijke burgemeester en twee nieuwelingen die direct de orde gaan handhaven zorgt dit voor verschillende wrijvingen. Niet alleen hebben ze ervoor gezorgd dat de stad Defiance – voorheen St. Louis – er goed uitziet, met allemaal nieuwe soorten planten en een interessant straatbeeld, ook bevat de serie behoorlijk wat sterke vrouwenrollen. Mijn top drie hiervan wordt gespeeld door Julie Benz (Dexter), en Jaime Murrey (Warehouse 13) en Stephanie Leonidas (MirrorMask). En laat ik eerlijk zijn: Dat is vaak een van de redenen waarom ik een serie interessant vind. Voor de gamers onder jullie komt het misschien bekend voor: Defiance is namelijk voortgekomen uit een game en is de eerste serie in zijn soort die over en weer het verhaal laat doorvloeien. Inmiddels is de serie met zijn derde seizoen bezig.

Dawson’s Creek
Wat kan ik nou zeggen over Dawson’s Creek? Deze tienerdrama, die mede de WB – tegenwoordig CW – groot heeft gemaakt, werd uitgezonden wanneer ik uit school kwam. Weliswaar tegen etenstijd, dus echt veel heb ik er niet van gezien. Maar een paar jaar geleden besloot ik hem van begin tot eind te kijken. Met Katie Holmes in haar jongste onervarenheid en Michelle Williams voor ze de meest geweldige rollen ging spelen. Het zorgde ervoor dat James Van Der Beek zijn rol en de serie behoorlijk op de hak kon nemen in Don’t Trust the B**** in Apt 23 en Joshua Jackson wist het uiteindelijk te schoppen tot Fringe.

Blog: De uitdaging - D (Immy Verdonschot)

Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik me door mijn rewatch heen heb moeten sleeeeeeepen. Serieus…, dat acteerwerk en de verhaallijnen konden me amper boeien. Alle doorsnee puberverhalen kwamen voorbij: Van seksuele ontluiking en ontwikkeling, tot gescheiden ouders, keuzestress voor vervolgopleidingen, maar vooral de romantische perikelen en tweestrijd van Joey: Dawson of Pacey. Wat overigens niet wegneemt dat de serie zeker enkele hele goede afleveringen had! Maar helaas kan ik er niet veel meer positiefs over zeggen… Mogelijk heeft het ermee te maken dat ik de serie nooit echt gevolgd heb en een hoop afleveringen achter elkaar heb gezien. Dit neemt natuurlijk de wekelijkse spanning en afwachting weg. Toch is dat de manier waarop je oude series vaak terugkijkt. En ik kan dan ook met zekerheid zeggen, dat Dawson’s Creek een serie is die ik nooit helemaal opnieuw zal kijken.

Dominion
Dominion is een serie die mij meteen deed denken aan Supernatural. Al blijkt dat deze serie losjes gebaseerd is door de film uit 2010 Legion. In deze Amerikaanse apocalyptische bovennatuurlijke actieserie is God verdwenen in is een strijd onstaan tussen de aarstengel Gabriël en andere engelen tegen de mensheid. Zij geloven namelijk dat God verdwenen is vanwege de mensen. Vijfentwintig jaar later houden de mensen nog in enkele steden stand en heeft aartsengel Michael de kant van de mensen gekozen tot de verlosser komt.

Blog: De uitdaging - D (Immy Verdonschot)

Het is een heerlijk (kleine) SyFy serie die je weer eens extra laat nadenken over het geloof en hoe extreem mensen dit kunnen oppakken. Hoewel de personages niet de meest intrigerende zijn, zijn het de plotwendingen en de creatieve blik op het Bijbelse verhaal die zeker je aandacht vast kunnen houden. Want laten we eerlijk zijn: In principe komen de meeste verhalen uit op een strijd tussen goed en kwaad. En dat zie je hier in de puurste vorm. Daarnaast weten ze goed gebruik te maken van effecten, waardoor de Engelen er mooi uit zien. Op 9 juli zal seizoen twee van deze serie van start gaan.

Daredevil
Laat ik het zo zeggen: Deze serie weet je te verrassen. Net als Batman heeft het verhaal een hele gritty sfeer. Duister en verdorven. Alleen uit de credits wordt dit al meteen duidelijk. Maar wat de serie juist zo goed aanpakt, is dat het verhaal zich niet afspeelt wanneer Daredevil al een succesvol vechter is. In deze serie heeft hij nog geen mooi pak, doet hij zijn werk in duistere steegjes zonder dat iemand hem kent en moet hij, als Matthew Murdock, nog een advocatenpraktijk in een van de mindere buurten weten op te bouwen.

De serie neemt ruim de tijd om het verhaal op te bouwen – je hebt dan ook wel een paar afleveringen nodig om er echt in te komen – maar stelt zeker niet teleur. Dit is ook mede te danken aan de goed geschreven personages die elkaar goed aanvullen qua drama, humor en emotie. Hoewel ik persoonlijk vond dat ze in een of twee afleveringen te ver gingen en de laatste aflevering wat afgeraffeld aanvoelde, is de serie het eigenlijk alleen al waard vanwege de prachtige vechtscènes en het menselijke aspect dat de serie weet toe te voegen aan een blinde superheld.

Voor zover alweer de series met de D. Ik weet dat enkele vrienden van mij niet blij zullen zijn met mijn mening over Dawson’s Creek, maar ach… Je kunt niet alles geweldig vinden natuurlijk. En hopelijk levert het een mooie discussie op. En in juli ben ik dan weer terug met enkele series die beginnen met de ‘E’.

Xoxo,

 

Immy.

Blog Terug naar de gevangenis (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

11639859_1025015214182953_1249028028_o

Als je van series houdt en Netflix hebt, dan kan het je niet ontgaan zijn: Het nieuwe seizoen van Orange is the New Black is begonnen. Kijkers zitten al lange tijd op dit derde seizoen te wachten en Netflix wist iedereen de verrassen door de serie eerder dan gepland vrij te geven. Vanaf vrijdagochtend zijn namelijk alle afleveringen al te zien. Let op: Deze blog kan spoilers bevatten!

Binging it!
Het voordeel van Netflix series is dat het hele seizoen in een keer vrijgegeven wordt. Wellicht niet zo handig voor iedereen die zijn agenda al vol heeft staan. Maar voor diegene met redelijk wat vrije tijd, betekent het maar een ding: Binge watching! Aflevering na aflevering. Want dat is zowel het voordeel als nadeel van Netflix. Er zit zo’n vijftien seconden tussen twee afleveringen, waardoor het extra makkelijk is het in een stuk uit te kijken. Alles heeft natuurlijk zijn voor- en nadelen. Want mocht je alles dus al gezien hebben in het weekend, dan zit er niets anders op om weer een jaar te wachten tot er nieuwe afleveringen uitkomen.

11347749_1025015187516289_1905373902_o

Recap
Het vorige seizoen liet veel te wensen over. Hiermee wil ik niet zeggen dat seizoen twee slecht was, maar in mijn ogen is dat het minste seizoen tot nu toe. Zonder teveel weg te geven voor iedereen die de serie nog niet heeft gezien, kan ik wel zeggen dat dit met name te maken had met de verhaallijn van een nieuw geïntroduceerd personage. Namelijk dat van Vee. Zowel het personage als de verhaallijn deden me weinig. Tevens richtte het eerste seizoen zich vooral op het ‘hoofdpersonage’ Piper, voor wie alles nieuw was in de vrouwengevangenis, Litchfield. Zij verdween het tweede seizoen wat meer naar de achtergrond en ook Alex, met wie zij toch de meest intense scenes had, had maar weinig screentime.

11351102_1025015190849622_1837758521_o

Machtspelletjes
Waar het eigenlijk ieder seizoen om draait is macht. De macht van het bestuur, de bewakers, de macht onder de vrouwen, de macht van de persoon met de meest gewilde items en de macht in de verschillende groepen. Waar in seizoen een de chef van de keuken, Red, de meeste macht in handen had, wordt het in seizoen twee een showdown met Vee. In seizoen drie wordt echter alles overhoop gegooid. Zo wordt het moeilijker en moeilijker voor zelfs de bewakers om de touwtjes in handen te houden. Wanneer de gevangenis overgenomen wordt door een bedrijf, wordt er nog meer bezuinigd met alle gevolgen van dien. En die gevolgen spelen weer door in ieders onderlinge machtsverhouding.

12OITNB2-tmagArticle

Piper, Piper en nog eens Piper
Zoals gezegd is Piper in principe het hoofdpersonage. De serie begint bij haar en zij is de rode draad in ieder seizoen. Vanaf seizoen een is ze echter behoorlijk een zeur. Ze komt uit een verwend gezin en kan zich daardoor maar moeilijk verplaatsen in de levens van haar medegevangenen. Dit zorgt voor de nodige problemen. Wat overigens niet wegneemt dat ze er alles voor over heeft om maar door haar tijd heen te komen. In seizoen drie neemt het echter een wending, want nu is zij diegene die ineens een powerkick krijgt. Haar personage maakt dus zeker wel een groei mee, maar de vraag is hoe die zal uitpakken.

1401x788-Screen-Shot-2015-06-11-at-10.37.07-AM

De kracht van de serie
Maar wat is nu de reden waarom ‘iedereen’ deze serie kijkt? Natuurlijk zijn hier meerdere antwoorden voor. Wat mij echter aanspreekt zijn de personages. In dit gebouw leeft iedereen heel dicht op elkaar. Het is een blik in het gevangenisleven wat altijd interessant blijft. Daarnaast neemt de serie de tijd om ieder personage uit te diepen. Zo heb ik eerder al gezegd dat Piper het ‘hoofdpersonage’ is, waarbij ik aanhalingstekens gebruikte. Dit is omdat iedere aflevering de achtergrond van en ander personage centraal staat. De serie is dus niet gefocust op alleen Piper en haar driehoeksverhouding met Alex en Larry, maar gunt ieder personage ruimte en tijd om tot ontwikkeling te komen. Daarnaast kunnen de spanningen hoog oplopen in Litchfield, wat er ook voor zorgt dat je nooit weet wat er gaat gebeuren. Mocht je de serie dus nog niet gezien hebben, dan kan ik hem zeker aanraden wanneer je van een goede samenstelling in interessante personages en van drama houdt.

xoxo,

Immy.

Blog Mijn ochtend op The Wall (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

GOT_Exhibition_horizontal_1920x1080_72dpi

Afgelopen dinsdag is de tentoonstelling Game of Thrones: The Exhibition geopend. Op onze site heb je daar al foto’s van voorbij zien komen. Ook ik wilde natuurlijk een bezoekje brengen en het liefst zo snel mogelijk. Daarom stond ik op woensdagochtend om 11.00 uur al in de rij om een blik te werpen op al het moois dat HBO ons te bieden had. Let op: Mocht je verrast willen worden, dan bevat deze blog spoilers!

11311782_1013592448658563_1632194375_o

Een terugblik
Twee jaar geleden was er voor het eerst een tentoonstelling van Game of Thrones in Nederland te bezoeken. Hoewel ik hier zelf niet bij was, weet ik dat deze ook vijf dagen duurde en de rijen minimaal een uur wachttijd hadden. Was je eindelijk binnen, dan had je maar een kwartiertje om door de tentoonstelling heen te racen. Voor velen betekende dit even een foto op de beruchte troon (replica) en verder kwamen ze niet. Afgelopen jaar vond er weliswaar geen tentoonstelling plaats, maar hadden we in Nederland wel de première van de eerste aflevering van seizoen vier. Hier kon ik gelukkig wel bij aanwezig zijn en zo werd ik getrakteerd op een geweldige aflevering op een gigantisch doek. Deze werd tevens voorafgegaan door een miniconcert van de muziek uit de serie. Ook hier ontbrak een replica van de troon natuurlijk niet, dus toen heb ik mijn kans gegrepen.

11287183_1013591705325304_610117743_n(foto: Mijn tweede keer op de troon)

Nieuwe kans
Toen ik dit jaar dan ook te horen kreeg dat er weer een tentoonstelling zou plaatsvinden, heb ik meteen mijn vrienden ingelicht en hebben we zo snel mogelijk kaartjes gereserveerd. In de pers was al naar buiten gekomen dat je in virtual reality ‘the wall’ zou kunnen beklimmen en dat er vele kostuums zouden zijn. Helaas moest ik werken tijdens de opening – waar Michiel Huisman (Daario Naharis) en Daniel Portman (Podrick Payne) bij aanwezig waren – maar gelukkig hoefde ik maar een halve dag te wachten voor ik alles zelf kon zien.

Dit jaar was het allemaal erg goed geregeld. Zo moest je van te voren (gratis) tickets aanvragen en kon je dit per tijdsblok van een uur doen. Er is dus een maximum aantal bezoekers, waardoor de tentoonstelling niet te vol is. Tevens heeft iedere bezoeker een uur de tijd om er rond te lopen. En geloof me, dat is heel goed te doen. In een uur heb je zo alles gezien. Mocht je nu nog geen kaartje hebben, dan kun je altijd zondag nog op goed geluk binnen lopen.

11358800_1013592431991898_2041864637_n(foto: Kostuum Daenerys en Daario en draakje)

Van kostuums tot role playing
Wat het meest opvalt aan de tentoonstelling zijn de kostuums. Dit is echt het stokpaardje van de voorstelling. Het overgrote deel bestaat hier namelijk uit: Van de kostuums van Michiel Huisman (welke hier exclusief vertoond wordt) en Carice van Houten (Melisandre) tot aan de Starks (Arya en Sansa). Wat ze leuk hebben gedaan is dat deze kostuums heel goed in settings zijn geplaatst. Zo staan de kostuums van de ‘Purple Wedding’ voor een achtergrond van de tafel waar alle personages tevens aan zaten. En zo hangt boven het kostuum van Daenerys een draakje aan het plafond.

11303925_1013592458658562_1102294289_o(foto: Starks kleding)

Dan zijn er nog de interactieve momenten: Zo kun je op de foto als een white walker, in een kort filmpje van vier seconden levend verbrand worden door een draak, is er weer een replica-troon aanwezig om op te zitten, kun je een gigantisch zwaard vasthouden (en daar leuke poses voor bedenken) en is er als klap op de vuurpijl de Oculus Rift ‘the wall’ op te gaan. Hier keek ik het meest naar uit. Waar sommige mensen met hoogtevrees ook echt even moesten bijkomen (je bent gewaarschuwd!), vond ik het heel erg meevallen. Je krijgt wel een volledige 4D-ervaring: Zo wordt je in een lift gezet die beweegt en halverwege wordt je omgedraaid, waardoor ook het hele beeld om je heen beweegt. Je kunt overal om je heen kijken en ziet dus de verste verte van over de muur. Daarnaast voel je een koude wind om je heen, die de ervaring volledig maakt. Om er ook meteen voor te zorgen dat je niet te hoge verwachtingen krijgt en bedrogen uitkomt: Het ziet er cool uit, maar je blijft wel goed de pixels zien. Mocht je je daar dus aan ergeren, dan zal je ervaring wat minder zijn.

11329677_1013592418658566_1994978377_n(foto: Ascend the wall + #GoTExhibit lift)

11311904_1013592471991894_597235452_n

Maar er is nog meer!
Het enige wat ik eigenlijk nog niet heb genoemd zijn de rekwisieten: Zo staan enkele van de attributen ook tentoongesteld. Hierbij kun je denken aan het masker van een van de ‘sons of the Harpy’, het verkoolde lichaam van een kindje dat door de draken is verbrand als ook de gigantische ketting waaraan Daenerys haar draken uiteindelijk vastlegt, maar ook enkele sieraden en een kroon. Zo heel veel props zijn er echter niet, wat het mogelijk maakt om toch vlot door de ruimte te lopen. Oh, en wat ik nog vergeten ben te noemen is dat er ook een white walker staat. Hiermee zou je dus ook op de foto kunnen.

11271344_1013592481991893_763290388_o(foto: drakeneieren)

Wat bij geen enkele tentoonstelling mag ontbreken is natuurlijk de gift shop. Ook die zijn ze hier niet vergeten. Naast de entree is hier een klein hoekje voor ingericht. Het lastige is dat – hoe goed het dit jaar ook georganiseerd is – dit nog wat te wensen overlaat. Zo staat er voortdurend een rij bij de winkel en is er beveiliging die pas weer iemand binnen laat, wanneer iemand anders wegloopt. Ook het assortiment is niet denderend: Een paar glazen, mokken en buttons. Waar meer van te vinden is zijn Funko Pop’s, action figures en T-shirts. Als je het al niet snel gezien hebt, dan zul je hier echter snel weg willen lopen. Alleen al omdat het redelijk klein is en je niet in alle rust de merchandise kan bekijken.

10643233_1013592485325226_158979940_n(foto: white walker)

Nagenieten
Wil je nog nagenieten, dan heeft de organisatie daar iets voor bedacht. Wanneer je namelijk je ticket krijgt, krijg je ook de mogelijkheid om je aan te sluiten bij een huis. Ik ben voor Daenerys gegaan en kreeg zo een persoonlijke code. Door deze code te gebruiken, komen de foto’s en filmpjes die ik tijdens de tentoonstelling heb laten maken op de persoonlijke pagina te staan. Tevens krijg je daar direct de mogelijkheid om alles via social media te delen, want dat hoort er natuurlijk ook bij.

IMG_1202(foto: Valar Morghulis)

Ik geef toe dat ik geen mega-fan van Game of Thrones ben. Hoewel ik kan zeggen dat ik me zeker vermaakt heb, kan ik niet zeggen dat het de beste tentoonstelling is waar ik ben geweest. Het merendeel bestaat namelijk uit kostuums, maar ik miste een bepaalde achtergrond of een documentaire die meer kan vertellen over wat het zo speciaal maakt. Ook denk ik dat er een grote kans is dat sommige dingen de vorige keer ook al tentoongesteld waren. Daarmee voelt ‘Game of Thrones: The Exhibition’ dan ook redelijk oppervlakkig aan. Een laatste tip die ik nog wel wil meegeven aan ieder die het nog gaat bezoeken is om niet meteen aan te sluiten bij de eerste rij die je tegenkomt: Er is geen chronologie en je kunt dus best achteraan, bijvoorbeeld bij ‘the wall’, beginnen. Dan hoef je volgens mij amper te wachten en kun je echt alles meekrijgen in een uurtje tijd.

Valar Morghulis, xoxo,

Immy.

Blog The end of an era – David Letterman’s vaarwel (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

Late-Show

Afgelopen week is de laatste Late Show With David Letterman uitgezonden: Na 22 jaar (1993-2015) is het zover en gaat hij toch echt met pensioen. Al hebben we het dan alleen nog maar over zijn Late Show. Want hij heeft meerdere programma’s gehad en was al zeker 33 jaar een bekend gezicht op de Amerikaanse televisie. Hoewel hij in Nederland misschien niet zo’n grote naam is, kan het bijna niet anders dan dat, wanneer je fan bent van een acteur/actrice, je op YouTube op een filmpje van hem stuit. Vandaar dat het mij gepast leek om over deze man die iedereen aan het lachen kon krijgen een blog te schrijven.

11337254_1011012192249922_1955936238_o

Zelfspot
Bij een waardig afscheid hoort natuurlijk een waardige opening. Niemand minder dan verschillende (oud)presidenten openden de aflevering dan ook, door een en dezelfde tekst te zeggen “My fellow Americans, our long national nightmare is over”, waar Obama nog achteraan zei “Letterman is retiring.” Vervolgens komt Letterman naast Obama staan en lachend vraagt ‘You’re just kidding right?’ en Obama zijn schouders ophaalt. Een van zijn sterkste punten is de zelfspot die Letterman heeft. In de openingsmonoloog had hij het over bijna niets anders. Zo zei hij dat Stephen Hawking belde en de berekening had gemaakt: Na meer dan zesduizend shows kwam daaruit dat zijn carrière goed was voor ongeveer acht minuten lachen. Dat zegt eigenlijk al genoeg. Hiermee kan ik meteen een mooi bruggetje maken naar de statistieken, want David Letterman was namelijk goed voor:

6,028: Number of shows he’s hosted
19,932: Total guests
4,605: Top 10 lists
112: Emmy nominations
16: Emmy awards
126: “Stupid pet tricks”
89: “Stupid human tricks”

11350327_1011012182249923_630547373_n

Afscheid nemen
De show begon al met een staande ovatie van het publiek, waar het Letterman toch wat moeite kostte om iedereen weer stil en op hun stoel te krijgen. Eigenlijk begon het afscheid al vanaf de bekendmaking dat David met pensioen zou gaan. Iedere gast heeft daardoor nog de tijd gehad om hem te kunnen bedanken. Tijdens de laatste avond werd er echter veel teruggeblikt naar eerdere shows. Zo vormden de fragmenten van eerdere shows van Letterman mooie tussensegmenten. Zoals wanneer hij bij de drive-in van Taco Bell werkte. Ook kwam er een leuk segment van The Simpsons voorbij. Maar mijn hoogtepunt was denk ik toch de compilatie met kinderen die voor enkele hilarische momenten zorgden. Het kan niet anders dan dat je hier tranen van in je ogen krijgt:

De gasten
Na zoveel shows is het onmogelijk om alle mensen die Letterman te gast heeft gehad in zijn show op te noemen… Alleen daarvoor heb je al een heel boek voor nodig. Voor een fangirl als ik liggen verschillende namen voor de hand en komen verschillende gesprekken die zij hadden meteen weer naar boven. Maar ik wil graag stil staan bij enkele van de meest memorabele gasten. Omdat het onmogelijk is om die ook eigenlijk te beschrijven, kun je het beste hiernaar kijken:

Letterman stond ook zelf stil bij zijn gasten. Zo had hij tien van zijn meest frequente bezoekers langs gevraagd en zij kregen de kans om iets tegen hem te zeggen, wat ze altijd al hadden willen zeggen. Steve Martin merkte op dat Letterman’s plastisch chirurgie een foute beslissing was, zei Baldwin dat zijn show geografisch het meest gunstig voor hem was, bedankte Tina Fey hem voor bewijzen dat mannen grappig kunnen zijn en sloot Bill Murray af door te zeggen dat hij nooit het geld zal hebben wat hij Letterman schuldig is.

De optredens
Iedere late show heeft optredens van een performer. Het is dan ook een hele eer om voor de laatste show gevraagd te worden en daar moet wel een verhaal achter zitten. Zo vertelde Letterman dat hij graag de Foo Fighters wilde voor zijn laatste show, gezien hun muziek hem heeft geholpen toen hij hartproblemen had. Het lastige was alleen dat ze eigenlijk op tour waren in Zuid-Amerika… Er zat dus maar een ding op: De Foo Fighters annuleerden hun tour en kwamen over voor een laatste optreden bij de Late Show with David Letterman. Tijdens het optreden van ‘Everlong’ kregen kijkers een mooie compilatie te zien van foto’s en beelden van David door de jaren heen, waarin alle hoogtepunten nog in een flits te zien zijn. Kijk voor een overzicht van EW over de beste muzikale optredens hier.

11287096_1011012178916590_104964125_n

Ghost of the Robot
Als ik heel eerlijk ben, moet ik toch toegeven dat hij me nog het meest bij zal blijven vanwege een lied dat ik ooit hoorde op de middelbare school. Zo was ik wel eens filmpjes tegen gekomen van acteurs en actrices die bij hem te gast waren, maar door dit nummer was ik echt gaan uitzoeken wie David Letterman in hemelsnaam was en waar hij zo bekend om stond. Daarom sluit ik mijn blog af met het nummer ‘David Letterman’:

Xoxo,

Immy.

P.s. Mocht je een beetje van social media zijn, dan is het heel leuk om de Instagram van Late Show with David Letterman te bekijken. Daar staan nu allemaal foto’s van gasten met hun persoonlijke boodschap aan Dave: https://instagram.com/letterman/

Blog Op setbezoek in Rome, Cinecittà! (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

Een tijd terug schreef ik over verschillende films die zich afspeelden in Rome, voorbereidend op mijn langverwachte vakantie naar deze wereldstad. Het kan dan eigenlijk ook niet anders dat ik na afloop van mijn bezoek hier ook een blog over zou schrijven. We hebben echter zoveel gezien, dat ik onmogelijk alles zou kunnen beschrijven. In het bijzonder richt ik me daarom ons bezoek aan de filmstudio Cinecittà.

11347456_1009136519104156_471890951_o

Cinema Stad
Cinecittà is letterlijk Italiaans voor Cinema Stad en het is dan ook de naam van de grote filmstudio in Rome. Dit terrein, vol pleinen, tuinen, een restaurantje en verschillende woongebouwen voor mensen die er werken, heeft maar liefst tweeëntwintig opnamestudio’s, twee permanente tenten, driehonderd kleedkamers en kantoren, eenentwintig make-up trailers en een waterbasin van 7000 vierkante meter (buiten). Hiermee zijn ze de grootste filmstudio in Europa. Al zijn het eigenlijk eenentwintig studio’s… Nummer zeventien bestaat namelijk niet in verband met bijgeloof. Hun ongeluksgetal is geen dertien, maar zeventien. En met het creëren van geweldige werelden is hun tagline ‘Alle dromen kunnen werkelijkheid worden in Cinecittà’. Alle reden dus om een bezoek te brengen aan deze ‘Dromenfabriek’.

11347931_1009136525770822_239917202_o

Hoogtijdagen
Inmiddels is het terrein nationaal erfgoed, maar in 1936 was het slechts platteland. In ongeveer een jaar tijd is op bevel van Mussolini het ‘Italiaanse Hollywood’ gebouwd. Niet alleen als tegenhanger voor alle Amerikaanse producties, maar des te meer om eigen propagandistische films op de markt te brengen. Ondanks de oorlog wisten ze dan ook vele films te maken. Maar het was pas in de jaren vijftig en zestig dat ze de titel kregen ‘Het Hollywood aan de Tiber’. Dit waren de hoogtijdagen voor Amerikaanse films die er opgenomen werden. Van Spartacus en Roman Holiday tot aan A Fistful of Dollars. Op hun hoogtepunt werden er ongeveer 350 films per jaar gedraaid en tot op heden zijn films van Cinecittà goed geweest voor een vijftigtal Oscars.

11263866_1009136572437484_285757675_n

Fellini
Voor wie echt geïnteresseerd is in cinema zal de naam Federico Fellini niet onbekend klinken. Deze regisseur wist als geen ander Italiaanse films te maken. En ieder van zijn films heeft hij in Cinecittà gemaakt, allen in Studio 5. Wanneer hij aan een film werkte, kon hij het niet loslaten. Hij was er zo fanatiek mee bezig, dat hij een gedeelte van de studio in gebruik had genomen als een tweede huis: Hij sliep dus gewoon op de set. Het liefst zou hij er echt gewoond hebben. Verder is er nog een ruimte die geheel gericht is aan deze grootmeester, zoals je mag verwachten. Al moet ik wel bekennen, dat na mijn bezoek aan de tentoonstelling in EYE, deze ruimte behoorlijk tegenviel. Als eerbetoon had deze man wel wat meer verdiend dan ‘slechts’ een ruimte.

11264944_1009136649104143_1146861555_o

Van Gangs of New York naar Jeruzalem
Zoals gezegd zijn er meerdere Amerikaanse films opgenomen in Cinecittà. Zo is Martin Scorsese meerdere malen teruggekeerd naar Rome voor zijn films. Niet alleen The Godfather III is hier gefilmd, maar ook Gangs of New York. Wanneer je tijdens het setbezoek rondloopt over het terrein (dit is een extra onderdeel waarvoor je met een gids meegaat) zie je zelfs nog een deel van de set staan: Deels afgebrande gebouwen uit het negentiende eeuwse New York. Daaromheen vind je weer de set van ‘Temple of Jerusalem,’ welke in gebruik is voor de film Christ the Lord (volgend jaar verwacht). Als een groot filmliefhebber kan ik dan ook niet anders dan genieten wanneer je tussen die gebouwen doorloopt. Zo liepen we ook voorbij een gigantisch waterbassin, welke tevens gebruikt was in Gangs of New York. Straks wordt dit bassin weer gebruikt voor de zee-scènes uit Ben-Hur.


De scène die opgenomen was bij het waterbassin

Rome en recycling
Maar er waren nog meer sets. De grootste set die we namelijk bezocht hebben was die van de BBC-serie Rome, ‘Ancient Rome’ genaamd. Hoe kan het ook anders dan dat deze in Rome gefilmd zou worden? Het is ongelooflijk hoe immens die set is en hoe intact alles daar nog is. Ons Cinecittà-dagje was een dag vol regen. Maar de sets die wij bezochten – allen buiten – hadden daar geen hinder van omdat ze gemaakt zijn van beschilderd glasfiber en de straten van cement zijn. We liepen als oude Romeinen door de straten van deze serie: Een omgeving die gebaseerd was op het Forum Romanum. Al hadden ze voor de Curia (het discussieplatform) vreemd genoeg niet het oude Curia van Forum Romanum genomen, maar in plaats daarvan voor een gebouw kozen dat gebaseerd was op het Pantheon. Ach ja, dat zijn artistieke vrijheden. Verder stonden we voor het paleis van Caesar en liepen langs te tempels voor Jupiter, allen in volle glorie met heldere kleuren. Als iemand die niet alleen van films en alles wat daarmee te maken houdt, maar zeker ook van de klassieke oudheid, kon ik mijn geluk niet op. Het mooie was dat we twee dagen voor ons bezoek aan Cinecittà op Forum Romanum rondliepen. Daar zagen we alle brokstukken van het eeuwenoude terrein. Op deze set zagen we dit in ere hersteld.

11267399_1009136539104154_1503428786_o

Van de ene set loop je zo de andere op. Hier was een klein binnenpleintje nagebouwd. Aan de hand van deze set legde onze rondleidster uit dat sets ook vaak worden hergebruikt. Waar wij op dat moment stonden, stonden we voor een kerkgebouw. Deze was gebruikt voor de mini-serie Francesco over Franciscus van Assisi (de set heet ‘Florence in 1400’). Op de grond kon je nog de witte ‘marks’ zien, waar een galg had gestaan. Draaide je een kwartslag naar links, dan stond je tegenover een gebouw dat licht aangepast was. Door kleine details aan te passen, zoals een likje verf of reliëf en patronen in de muren, speelde een verhaal zich niet meer af in de tijd van Assisi, maar kon de set getransformeerd worden naar het verhaal van Romeo en Julia. En draaide je nog een kwartslag naar links, dan stond je te kijken naar het geboortehuis van Jezus van Nazareth. Aan dit gebouw was met name de voorgevel aangepast, waardoor het meteen in het juiste tijdperk te plaatsen was.

11292857_1009136659104142_666519659_n

De rondleidster vertelde ons ook dat sets blijven staan, totdat er geïnteresseerden komen die een nieuwe film willen maken. Pas wanneer hier een deal voor rond is, zullen oude sets worden afgebroken. In mijn ogen is dit niets anders dan geweldig, omdat iedereen zo de kans krijgt om de volle beleving te krijgen. Heel lang is Cinecittà dicht geweest. Maar sinds enkele jaren heeft iedereen inmiddels de kans om de rijke geschiedenis van dit Romeinse filmimperium met eigen ogen te aanschouwen.

11289902_1009136615770813_368410842_n

Teatro 5
Tijdens de rondleiding stonden we even stil in de buurt van Teatro 5. Zoals gezegd is dit de studio waar Fellini al zijn films draaide. Dit is namelijk niet zomaar een opnamestudio, maar de grootste van het hele terrein. Hier zijn niet alleen de grootste Italiaanse films opgenomen, maar ook de Amerikaanse klassiekers. Voor wie zijn klassiekers dan ook goed kent: Ben-Hur met Charlton Heston is hier opgenomen. In deze studio was dus het immens grote Circus Maximus nagebouwd waar de paardenrennen werden gehouden. Ook Cleopatra (met Elizabeth Taylor en Richard Burton – hier hebben zij elkaar voor het eerst ontmoet) is in dit rijtje te plaatsen. Helaas konden we geen blik in de studio nemen – waar ik nog steeds erg van baal, gezien het hele verhaal eromheen – want op het moment was deze in gebruik. En niet voor zomaar een film, nee… Voor de Amerikaanse remake van Ben-Hur, met onder andere Morgan Freeman. Maar zeker gezien de achtergrond van de studio als het verhaal van Fellini, zou ik zeker een keer terug willen als het mogelijk is een blik te nemen in deze befaamde studio.

11301308_1009136565770818_713692812_n

Reizen door de tijd
Na de rondleiding over de sets, stonden we weer bij het musea gedeelte. Dit bestaat eigenlijk uit twee gedeeltes, beide waren voormalig studio’s. Het eerste gaat over het vroege begin van Cinecittà en het werk van Fellini. Zoals gezegd heeft hij een eigen ruimte, waar kostuums uit bijvoorbeeld Ginger e Fred, maar ook de kleding van Anita Ekberg uit La Dolce Vita te zien is. Het andere gebouw gaat meer over het ‘Gouden tijdperk’ en de periode dat Amerikanen veel over de vloer kwamen. Hier konden we korte fragmenten van films bekijken, als ook kostuums van bijvoorbeeld Cleopatra bezichtigen. Op de muren hangen behind the scenes foto’s van buitenlandse acteurs, wanneer die er aan het filmen waren. Denk hierbij aan Liv Ullman, Charlton Heston en Kirk Douglas. Ook was er nog een speciaal gedeelte voor (spaghetti) westerns, waar aandacht was voor meesters als Tarantino en Eastwood.

11286523_1009136569104151_126912331_o

Wanneer je nog iets verder doorloopt, kom je in een soort speurtocht gedeelte wat vooral voor kinderen bedoeld is. In een ruimte kon je bijvoorbeeld zien hoe iets van script, naar storyboards ging en uiteindelijk een fragment uit de film werd. Ook waren er verschillende lades met spullen van bekende regisseurs. Zoals de camera van Sergio Leone of de rode sjaal en hoed van Fellini. Wellicht niet het meest interessante van het terrein, maar zeker een kijkje waard. Voordat je weer naar buiten loopt, kom je onbewust nog door een kleine set: Namelijk de onderzeeboot uit U-571. Met alle lampjes, knopjes en geluiden van dien.

11297435_1009136655770809_793790431_o

Ook hier zou ik weer veel meer over kunnen vertellen, maar dan wordt het echt een eindeloze blog. Mocht het nog niet duidelijk zijn, dan zal ik het nog eens zeggen: Het bezoek aan Cinecittà is een van de meest geweldige dingen uit mijn reis naar Rome. Om zelf rond te kunnen lopen over de sets van Rome en kostuums te kunnen zien uit films waar ik mee ben opgegroeid is geweldig. Het kan voor mij niet beter worden dan alle ins en outs te horen te krijgen over wat waar is opgenomen, waar sets van gemaakt zijn en hoe sets als het ware gerecycled worden. Wat dat betreft is het voor het bezoek niet erg dat er de afgelopen zes jaar ‘slechts’ vijftig films geproduceerd zijn. Zo kunnen geïnteresseerden in ieder geval nog eens een kijkje nemen. Ik heb in ieder geval intens genoten mijn bezoek aan de Italiaanse Cinema Stad.

Xoxo,
Immy.

Ben je door het lezen van mijn blog gemotiveerd geraakt om er zelf ook een bezoekje aan te brengen, kijk dan vooral op http://cinecittastudios.it/en/studios en http://cinecittasimostra.it/en voor meer info.

Blog De uitdaging – C (Immy Verdonschot)

B

door: Immy Verdonschot

Blog De uitdaging – C (Immy Verdonschot)

We zijn alweer bij de derde letter aangekomen in de serie van ‘de uitdaging’. En ook hier is weer een waslijst aan series te noemen die met de ‘C’ beginnen. Daarom ga ik hier zelfs over het aantal van de vorige keer heen en bespreek ik in deze blog de series Charmed, Castle, The Cape, The Client List, The Crazy Ones en een golden oldie Clueless. Wel te beginnen met de series die maar een korte duur hebben gehad en ik zal afsluiten met de series die het het langst hebben volgehouden (en nog steeds volhouden). En be warned: Zoals altijd zitten in deze reeks ook weer spoilers!

the-cape-official-promo

The Cape
The Cape is zo’n serie die waarschijnlijk bij velen niet eens de aandacht had getrokken voordat deze afgelopen was. In eerste instantie had ik ook mijn twijfels, maar wanneer je eenmaal begonnen bent wordt het met iedere aflevering beter. Waarschijnlijk was de serie net iets te vroeg uitgebracht. Zo is dit een gritty superheldenserie, welke vandaag de dag goed in het televisiebeeld had gepast naast bijvoorbeeld Arrow. Het meest interessante was nog hoe de cape in elkaar zat en de figuren waar deze held mee in aanraking kwam. Maar bij het zien van de trailer kun je ergens ook wel inzien, dat er op het moment sterkere series zijn. De serie heeft dan ook nooit echt een kans gekregen, want met tien afleveringen werd de serie al geannuleerd. Niet alleen weinig seizoenen dus, maar ook nog eens een hele korte.

The Crazy Ones
Met een titel die komt uit de eerste reclame van Apple wek je al meteen interesse. Dit vormde een lichte inspiratiebron voor de serie: Think different, change the world. The Crazy Ones was de laatste sitcom waar Robin Williams in meespeelde, het was zijn terugkeer naar de televisie. Ik kon dan ook niet anders dan de serie noemen. Hier kon hij voor een laatste keer al zijn charme en humor kwijt voor een televisiepubliek.

11171516_995393247145150_554731179_o

Niet alleen is de serie een aardige sitcom met iedere keer weer leuke verwijzingen naar andere series, maar zit het vol geweldige gastacteurs. Het voordeel van de serie is het format: Het gaat over een reclamebureau, dus de ene keer staat een pro bono case waarin er eendjes uit een park gered moeten worden centraal, en de andere keer is het een reclame campagne voor Australië. Naast de verschillende stand alone aflevering bevat de serie een vaste kern aan groeiende personages. Ieder personage heeft zijn eigen karaktertrekjes die even vermakelijk zijn en leuk op elkaar inspelen. De kijkcijfers konden echter niet opboksen tegen andere series in hetzelfde tijdvak en met 22 afleveringen kwam de serie vroegtijdig aan zijn einde.

The Client List
De film The Client List uit 2010 met Jennifer Love Hewitt was zo populair dat er een serie van werd gemaakt. Als je de film hebt gezien, kun je je gaan afvragen wat er nog meer te vertellen was, dat nog niet in de film is vertoond. Het hele verhaal was namelijk al van begin tot eind verteld… Toch wist de serie je te verrassen. Niet alleen speelt het in op een gezinssituatie waar een man zijn baan kwijtraakt, ook gaat het over hoe een vrouw die in de steek gelaten is door haar man hun financiële situatie weer op poten moet krijgen.

11180147

Met een goede en interessante cast (Jennifer Love Hewitt, Loretta Devine, Colin Egglesfield, Cybill Shepherd, Rebecca Field, Alicia Lagano, Brian Hallisay, Elisabeth Röhm en o.a. Greg Grunberg), wat eigenlijk al reden genoeg is om de serie een kans te geven, wist The Client List twee (korte) seizoenen lang te boeien. Al werden de verhaallijnen steeds dunner en liepen de risico’s wat uit de hand. Mijn inziens is de serie dan ook niet geheel onverwachte geannuleerd. Al dachten de makers daar waarschijnlijk anders over, gezien de serie geëindigd is met een open einde. Don’t you just hate it when that happens? Nou, in dit geval vond ik het lang niet zo erg.

Clueless
Tja, waarom zit deze serie nou in mijn blog? Simpelweg omdat ik me deze serie nog vaag kan herinneren van vroeger en het me interessant leek om deze nog eens op te zoeken. Een tienerserie die ook weer is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1995. Dat was een film die los gebaseerd was op Jane Austen’s boek Emma, waarbij (in dit geval) een rijke meid de populariteit van een nieuwe scholier probeert te boosten, maar liefde in het spel komt.

11116197_995392990478509_240747911_n

Volgens mij had ik zelfs eerst de serie gezien en zag ik daarna pas de film (welke toch echt beter is dan de serie). De cast komt echter voor een deel overeen. Zo spelen onder andere Elisa Donovan, Stacey Dash en Donald Faison in de serie. Als je alleen al naar de intro kijkt weet je meteen weer hoe oppervlakkig de serie is. Daarmee weet je eigenlijk ook genoeg. Toch wist de serie het 62 afleveringen lang vol te houden… Ach, die goede oude tijd toen er nog niet veel keuze was op tv. Veel heb ik er dan ook niet over te zeggen, maar laat ik het bij de credits:

Charmed
Over deze serie zou ik een blog op zich kunnen schrijven. Drie zussen die tevens heksen zijn? Dit was voor mij echt genieten. Niet alleen omdat ik zelf de middelste van drie zussen ben, maar tevens omdat in deze serie de zussen dan wel heksen mogen zijn, maar vooral omdat ze op de eerste plaats zussen zijn. Hun relatie stond altijd voorop. Het redden van onschuldigen speelde een groot deel in hun leven. Het grote verschil met veel series in het zelfde ‘magische’ genre, is dat deze serie vooral op komedie speelde: De monsters zagen er vrijwel altijd menselijk uit en waren verre van eng. Ook de reacties van de zussen als ook hun onderlinge gekibbel, zal je vaker een glimlach op het gezicht hebben bezorgd dan frustratie over familiedrama.

11095537_995392980478510_401187697_n

Wat de serie overigens zo bijzonder maakt, is dat een van de main castleden, Shannon Doherty, er in het prille begin van de serie uitgezet is. Na drie seizoenen moesten de zussen dan ook het verlies van hun zus verwerken. Een zware beslissing die ook in het tegendeel had kunnen werken, maar die de serie toch overeind heeft gehouden. De serie zit dan ook niet alleen vol humor en magie, maar zeker ook vol drama. Holly Marie Combs en Alyssa Milano hebben op die manier het publiek acht seizoenen lang tevreden gehouden met hun avonturen, waarvan Rose McGowan voor de laatste vijf ook aansloot.

Als ik eerlijk ben, zijn de eerste drie seizoenen toch zeker mijn favoriet. Hoe langer de serie doorging, hoe moeilijker het werd voor de serie om ‘grote vijanden’ te vinden en hoe vergezochter het soms ook werd. Het laatste seizoen probeerde ze er nog wat jong bloed in te brengen met Kaley Cuoco (ja, die meid van The Big Bang Theory en 8 Simple Rules), maar dat heeft niet mogen baten. Wat mij betreft had de serie er dan ook wat eerder mee mogen stoppen. Al neemt het niet weg dat je zeker kon genieten van Charmed en al hun magische familiedrama. Tevens is het een serie die voor een gepast einde – en daarmee ook afscheid – heeft kunnen zorgen.

Kijk voor een mooie tribute (gemaakt door een fan) vooral ook even deze:

Castle
Dan komen we bij de enige serie van deze blog die nog daadwerkelijk op televisie te zien is op dit moment. Over een onwaarschijnlijk politie duo dat bestaat uit een detective en een schrijver die zijn muze heeft gevonden. Ik kan heel kort zijn wat dat betreft, want deze serie doet alles, maar dan ook echt alles, goed! Het creatieve team achter deze serie kent zijn publiek als geen ander. Ze richten zich dan ook niet alleen op de serie zelf, maar ook op het creëren van de wereld er omheen. Daarnaast zijn de afleveringen spannend, maar ook zeer zeker vindingrijk.

11185444_995392977145177_694347601_n

In Richard Castle, de schrijver, vind je het enthousiast en ongeduldig kind dat in ieder van ons zit en waar wij volop van kunnen meegenieten. Kate Beckett is de voice of reason die de orde moet handhaven, maar – zo blijkt al snel – ook een ondeugende kant heeft en een intrigerende backstory waar wij als publiek maar al te graag achter willen komen. Alle andere personages in de serie zijn even vermakelijk als lovable. Je zou er niemand van kunnen en willen missen, waardoor je iedere aflevering blijft terug komen.

Tevens doen de makers van deze serie goed, waar Bones de fout in ging: Het koppel groeit steeds nader tot elkaar, de band wordt gevormd en op een juist moment komen ze bij elkaar. De relatie gaat niet te snel, maar groeit op een goed tempo door. Ook de andere verhaallijnen groeien gestaag en houden de aandacht vast. Net als iedere serie zijn er enkele afleveringen die minder goed zijn dan de anderen, maar ik blijf zeggen wat ik vanaf het begin van de serie heb gezegd: Castle is een serie als geen ander en is nog steeds een van de beste series van dit moment. Alleen over deze serie zou ik al een hele blog kunnen schrijven. Wellicht dat ik dat nog doe ook. Maar voor nu is deze blog al lang genoeg, dus laat ik het hierbij.

Wel nog een leuk filmpje (scenes uit de serie, maar ook beeldmateriaal van bloopers) om mee af te sluiten:

Er zijn natuurlijk nog vele andere series die beginnen met een ‘c’, maar ik laat het voor nu bij deze zes series. Dat geeft volgens mij al voldoende leesvoer. Ik denk dat zo’n blog als deze maar al te goed toont hoe divers het televisiebeeld vandaag de dag is en hoe gigantisch dit beeld ook is veranderd de afgelopen jaren. We nemen geen genoegen meer met ‘simpele’ komedies, maar willen ons echt vastbijten in een serie. In de volgende blog zal ik dan ook de D-series bespreken, van Dark Angel tot en met Daredevil!

Xoxo,

Immy.